മനു പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൾ തല താഴ്ത്തി.
“എന്താ… പിണക്കമാണോ?”
“എനിക്ക് പിണക്കമൊന്നുമില്ല.”
ഉത്തരം വേഗത്തിൽ വന്നു.
മനുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുചിരി.
“ശനിയാഴ്ച കണ്ട എയ്ഞ്ചൽ അല്ലാലോ ഇത്.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“അത് കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞു.”
“ഓഹോ… അത് വലിയൊരു ടൈം ആയിരുന്നോ ?”
“എനിക്ക് തോന്നി.”
“തിരക്കായി പോയി… അതല്ലേ?”
“ഒരു മെസ്സേജ് അയക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ തിരക്കായോ?”
അവളുടെ ചോദ്യം നേരെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് വന്നു.
മനു കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.
“നിനക്കും അയക്കാമായിരുന്നു ഒരു മെസ്സേജ്.”
“എന്തേ നീ ഒരു മെസ്സേജ് പോലും അയക്കാതിരുന്നത്?”
അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി കണ്ടെത്താനായില്ല.
“അത്…”
“തിരക്കായി പോയോ?”
മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“അല്ല…”
“പിന്നെ?”
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു—
“സാർ അയക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ്.”
മനുവിന് ചിരി വന്നു.
“ഇത്ര കുശുമ്പിയാണോ
എന്റെ എയ്ഞ്ചൽ?”
‘എന്റെ എയ്ഞ്ചൽ…’
ആ രണ്ടു വാക്കുകളും അവളുടെ മുഖത്തെ പിണക്കം പകുതിയോളം ഉരുക്കി.
ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു
“കുശുമ്പോന്നും ഇല്ല…”
“പിന്നെ ഇതെന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കട്ടെ.”
മനു തമാശയായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ…”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“ഇനി പിണങ്ങി നിൽക്കേണ്ട.”
മനു പറഞ്ഞു
“സാർ വീണ്ടും മറന്നാൽ?” എയ്ഞ്ചൽ പറഞ്ഞു
“മറക്കില്ല.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പ്.”
അവളുടെ മുഖത്ത് ഇത്തവണ തുറന്നൊരു ചിരി.
“വളരെ അധികം ചോദിച്ചാൽ വീണ്ടും പിണങ്ങും.”
മനു ചിരിച്ചു.
“അത് വേണ്ട.”
അവളുടെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മനുവിനും ആശ്വാസമായി.
അവരുടെ സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ തന്നെ ആ വരാന്തയിലൂടെ ഒരാൾ വരുന്നത് മനുവിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
മെഹർ.
രാവിലെ വെളിച്ചത്തിൽ പതുക്കെ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു വരികയായിരുന്നു അവൾ.
മെഹർ എയ്ഞ്ചലിന്റെ തൊട്ട് പുറകിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആണ് എയ്ഞ്ചൽ മെഹറിനെ കണ്ടത്,
ഇതുവരെ മനുവിനോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ പരുങ്ങൽ.
മെഹർ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്…”
അവൾ എയ്ഞ്ചലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്.
.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് മിസ്സ്…”
എയ്ഞ്ചൽ ഉടൻ തന്നെ മുഖത്തെ ഭാവം ഒതുക്കി.
.
മെഹർ ഇരുവരെയും നോക്കി.
“രാവിലെ തന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് തമാശ പറയുകയാണോ?”
മനു ചിരിച്ചു.
“ഹേയ്… ടൂറിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു മാറ്റമുണ്ട്.”
“എന്ത് മാറ്റം?”
“ഇവർക്ക് വയനാട് പോകേണ്ടെന്നാണ്.”
“പിന്നെ?”
“ഹൈദ്രബാദ് പോയാൽ മതിയെന്ന്.”
മെഹർ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുയർത്തി.
“ഹൈദ്രബാദോ?”
മനു ചിരിച്ചു.
“പ്രേമലു സിനിമ കണ്ട് അത് തലക്ക്
പിടിച്ചിട്ടാകും…”
മെഹറിന്റെ മുഖത്ത് ഉടൻ കളിയുള്ളൊരു ചിരി.
“പ്രേമലു ആണോ… പ്രേമം ആണോ?”
അവൾ എയ്ഞ്ചലിനെ നോക്കി അർത്ഥം വച്ച് ചോദിച്ചു.
എയ്ഞ്ചൽ പെട്ടെന്ന് ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.
“ഇല്ല മിസ്… ഇപ്പോൾ വയനാട് തന്നെ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“അത് നന്നായി.”
മെഹർ തലകുനിച്ചു.
“വയനാട് എല്ലാവർക്കും കൂടുതൽ സൗകര്യമായിരിക്കും. യാത്രയും അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.”
“ഞാനും അതാണ് പറഞ്ഞത്,” മനു പറഞ്ഞു.
“ഹൈദ്രബാദ് പോയാൽ ടൂർ എന്നതിലുപരി യാത്ര തന്നെ വലിയൊരു ചിലവാകും ,” മെഹർ പറഞ്ഞു.
എയ്ഞ്ചൽ ചിരിച്ചു.
“ലക്ഷ്മിക്ക് വലിയ യാത്ര വേണമെന്ന്.”
“അവൾക്ക് വലിയ യാത്ര വേണം, ബാക്കി എല്ലാവർക്കും വലിയ ബജറ്റ് വേണം,” മനു പറഞ്ഞു.
മൂവരും ചിരിച്ചു.
“ക്ലാസിൽ സംസാരിച്ചു നോക്കാം,” എയ്ഞ്ചൽ പറഞ്ഞു.
“ശരി.”
മെഹർ അവളെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക് വയനാട് ഇഷ്ടമല്ലേ ?”
“ഇഷ്ടക്കുറവ് ഒന്നും ഇല്ല മിസ്സ്…. എല്ലാവരും പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയുന്നു…. അതാണ്…”
മനു ചിരിച്ചു.
“ഇവൾക്ക് മുമ്പ് ഹൈദ്രബാദ് ആയിരുന്നു ഇഷ്ടം.”
എയ്ഞ്ചൽ തലകുനിച്ചു ചിരിച്ചു.
“അത് അപ്പോഴായിരുന്നു സാർ.”
“ആരെന്ത് പറയുന്നോ അതിന്റെ കൂടെയാണ് എയ്ഞ്ചൽ .”
മനു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
സ്വന്തമായി ഒരു ഇഷ്ടവും ഇല്ലേ ?
മെഹർ ചോദിച്ചു
സ്വന്തമായി ഇഷ്ടങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ട് മിസ്…