മൂന്ന് സുന്ദരികൾ. മൂന്ന് ചുണ്ടുകൾ. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ചുംബനങ്ങൾ. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത രുചികൾ. ഓരോന്നും ഓരോന്നിനെക്കാൾ മധുരം.
ലക്ഷ്മിയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നിർമ്മലതയുടെ നനുത്ത സ്പർശം—ഒരു പുതുമഴയുടെ ആദ്യത്തെ തുള്ളി പോലെ. ആർദ്രയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ധൈര്യത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത—ഒരു തീജ്വാലയുടെ ചൂട് പോലെ.
എയ്ഞ്ചലിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ലജ്ജയുടെ സൗമ്യത—ഒരു പനിനീർപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകൾ പോലെ.
അവൻ അവരെ മൂന്നുപേരെയും ഒരുമിച്ച് കാണുമ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു പൂന്തോട്ടമായി മാറുന്നു. ഓരോരുത്തരും ഓരോ പുഷ്പം. ഓരോ പുഷ്പത്തിനും അതിന്റേതായ സുഗന്ധം, അതിന്റേതായ നിറം, അതിന്റേതായ സൗന്ദര്യം.
അവൻ അവരുടെ കുഞ്ഞു മുലകൾ കാണാൻ കൊതിച്ചു—ഒരു കലാകാരൻ തന്റെ കാൻവാസിൽ വരയ്ക്കാൻ കൊതിക്കുന്നതുപോലെ. അവയിൽ പിടിച്ചു ലാളിക്കാൻ, അവയുടെ മൃദുത്വം അനുഭവിക്കാൻ, അവയുടെ ഭാരം തന്റെ കൈക്കുമ്പിളിൽ ഏന്താൻ—അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
അവരുടെ നഗ്നമായ പൂർ തടത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് ഒരു പുണ്യതീർത്ഥത്തിൽ മുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. ആ കുഞ്ഞു പൂറിൽ വിരൽ ഇറക്കി അവരെ ഉണർത്താൻ, അവരുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന ചുടു തേൻ അവന്റെ നാവുകൊണ്ട് നക്കി എടുത്ത് നുകരാൻ—അത് ഒരു അമൃതിന്റെ രുചിയായിരിക്കും.
പിന്നെ, അവസാനം, അവന്റെ കുണ്ണ അവരിലേക്ക് പതിയെ കയറ്റി ഇറക്കാൻ—ഒരു താളത്തിൽ, ഒരു നൃത്തത്തിൽ. അവരുടെ സുഖകരമായ ശീൽക്കാരം കേൾക്കാൻ—അത് ഒരു സംഗീതമായിരിക്കും.
അവൻ അവരുമായുള്ള ആ വൈകാരിക നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു
സ്വപ്നലോകത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുകയായിരുന്നു. അത്രമേൽ തീവ്രമായ ആ സ്വപ്നം ഒരിക്കൽ യാഥാർത്ഥ്യമാകുമെന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
കാരണം അവർ മൂന്നുപേരും അവന്റെ സ്വന്തമായിരുന്നു… അവൻ അവരുടെയും.
പെട്ടെന്നാണ് അവന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആലോചനകളെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ പീരീഡ് അവസാനിച്ചതിനെ വിളിച്ചോതി താഴെ നിന്നും ബെൽ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയത്.
മനു ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവരിൽ നിന്നും പതിയെ അകന്നുമാറി.
“സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ… എന്നിട്ട് നമ്മൾ എവിടെയാ പോകുന്നത്?” ആർദ്ര വീണ്ടും തൻ്റെ കുസൃതിഭാവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ വീട്ടിൽ പോകാം സാർ…” ലക്ഷ്മി തൻ്റെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു.
“അത് വേണ്ട… അത് റിസ്ക് ആണ്,” മനു അല്പം ചിന്തയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങൾ മൂന്നും പ്രായപൂർത്തിയായവരാണ് സാർ… പിന്നെ എന്താ?” ലക്ഷ്മി ഒട്ടും മടിക്കാതെ ചോദിച്ചു.
അവൾ ആ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും മനുവിന് സ്വയം ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“അതൊക്കെ എനിക്ക് അറിയാം… അല്ലാതെ ഞാൻ ഇതിന് നിൽക്കുമോ?” മനു തൻ്റെ വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ പറയ് സാർ… എവിടെ വേണമെങ്കിലും ഞങ്ങൾ വരും,” ആർദ്ര അടുത്തുനിൽക്കുന്ന എയ്ഞ്ചലിനെയും ലക്ഷ്മിയെയും മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“വരുമോ?” മനു എയ്ഞ്ചലിന്റെ പ്രണയാതുരമായ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു.
“ഹാ…” എയ്ഞ്ചൽ പതിയെ തലയാട്ടി മൂളി.
“എന്നാൽ ഇന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിട്ട് മൂന്നുപേരും എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വാ…” മനു തൻ്റെ തീരുമാനമറിയിച്ചു.
അത് കേട്ടതും ആർദ്രയുടെ മുഖം ആനന്ദത്താൽ തിളങ്ങി. ഇത്രയും നേരം ആ വാക്ക് മനുവിനെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. കാരണം കഴിഞ്ഞ ദിവസം എയ്ഞ്ചലും ലക്ഷ്മിയും അറിയാതെ
അവൻ്റെ വീട്ടിൽ പോയതും അവനോടൊപ്പം ചിലവിട്ട ആ നിമിഷങ്ങളും അവൾക്ക് അത്രയേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ആരും മറുപടി പറയാതെ ശാന്തരായി നിന്നതോടെ മനു വീണ്ടും ചോദിച്ചു, “എന്തേ… വരാൻ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
“ഇല്ല സാർ…” ആർദ്ര സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എയ്ഞ്ചലിനോ?”
“വരാം സാർ…” അവൾ തൻ്റെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നിന്നോട് പിന്നെ പ്രത്യേകിച്ചു ചോദിക്കേണ്ടല്ലോ…” മനു ചിരിയോടെ ലക്ഷ്മിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.