അവളുടെ വിരലുകൾ ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അത് നോക്കി. അവളുടെ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ ഈർപ്പം. അവൾ ആദ്യമായി കണ്ടത്.
അവളുടെ മനസ്സിൽ മനുവിന്റെ മുഖം ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ. അവന്റെ കണ്ണുകൾ. അവന്റെ ശബ്ദം. അവൻ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും.
“ദേവു…” എന്ന ആ വിളി. ആ വിളിയിൽ എത്രത്തോളം സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. എത്രത്തോളം ആർദ്രത.
അവൾ കണ്ണടച്ചു. അവന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. അവൻ അവളെ നോക്കിയ രീതി. അവൻ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കിയ രീതി. അതിന്റെ വലുപ്പത്തെ കുറിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞത്
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. അവൾ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നു.
അവൻ അത് തൊട്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ അതിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും വിറക്കുന്നു. അവൾ മുഖം കഴുകി. കണ്ണാടിയിൽ തന്നെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ തിളക്കം. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ സ്വപ്നം.
“ഇത് ഞാനാണോ?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി. അവൾ തിരികെ കിടക്കയിലേക്ക് വന്നു. ബെഡിൽ കിടന്നു. മുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മനസ്സിൽ.
“സാർ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. ഒഴിഞ്ഞ മുറിയിൽ അവളുടെ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു.
അവൾ ഫോൺ എടുത്തു. അവന്റെ ചാറ്റ് തുറന്നു. അവൾ അവന് എന്തെങ്കിലും ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റിയില്ല.
അവൾക്ക് അവന്റെ ശബ്ദം വേണമായിരുന്നു. അവന്റെ സാമീപ്യം വേണമായിരുന്നു.
അവൾ ഫോൺ വശത്ത് വെച്ചു. കണ്ണടച്ചു. അവന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ. അവന്റെ കൈകൾ മനസ്സിൽ. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ മനസ്സിൽ.
“നാളെ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നാളെ ഞാൻ സാറിനെ കാണും.”
ആ ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസം പകർന്നു. അവൾ പതുക്കെ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്വപ്നം.
പിറ്റേന്ന് ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നെങ്കിലും ദേവുവിന് ആ പ്രഭാതത്തിന് വെളിച്ചമില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. സ്കൂളില്ലാത്ത, പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഓരോ നിമിഷവും നീങ്ങിപ്പോകാൻ അവൾ സമയത്തോട് യാചിക്കുകയായിരുന്നു.
വീട് മുഴുവൻ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം പോലും അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. കുളിമുറിയിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം കൺപോളകൾക്ക് പിന്നിൽ പടരുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ ആകുലതകളും, കണ്ണുകളിൽ അണയാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു പുതിയ തിളക്കവും അവൾ കണ്ടു.
മനസ്സ് മുഴുവൻ അവൻ മാത്രമായിരുന്നു — മനു.
അവന്റെ ശബ്ദമൊന്നു കേൾക്കാൻ, ആ സാമീപ്യത്തിന്റെ കുളിരിൽ അല്പനേരമിരിക്കാൻ അവളുടെ ആത്മാവ് കൊതിച്ചു. എന്നാൽ അതിനൊരു വലിയ തടസ്സമായി അമ്മ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ചെയ്ത് തളർന്നുവന്ന അമ്മ മുറിയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഓരോ നിമിഷവും ഒരു യുഗം പോലെ, ഓരോ മണിക്കൂറും ഒരു വലിയ യാത്ര പോലെ പതുക്കെ മാത്രമാണ് നീങ്ങിയത്. ക്ലോക്കിന്റെ സെക്കൻഡ് സൂചികൾ പോലും അവളെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അമ്മയുണരുമോ എന്ന ഭയം ഒരു വശത്ത്, മനുവിനെ കാണാനുള്ള അടങ്ങാത്ത തൃഷ്ണ മറു വശത്ത്. ഫോൺ കൈയിലെടുക്കാൻ പോലും അവൾ ഭയന്നു.
വൈകുന്നേരത്തോടെ ആകാശം രക്തവർണ്ണമായി മാറി. സൂര്യൻ അകലെ ചക്രവാളത്തിൽ ചുവന്നുതുടുത്തു താണുപോയി. ഒടുവിൽ, തനിക്കുള്ള നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിക്കായി തയ്യാറായി അമ്മ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി.
അമ്മയുടെ കാലടിശബ്ദം അകലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയ ആ നിമിഷം… ദേവു വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു.
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. കൈകൾ വിറച്ചു. മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്ന അവൾ വാർഡ്രോബ് തുറന്ന്, താൻ ഏറേ