മഴനീർതുള്ളികൾ – 3 36അടിപൊളി 

രാമ രാമ രാമ

അർജുനൻ…ഫൽഗുണൻ…..

ഇനി ലളിത സഹസ്രനാമം കൂടെയേ ബാക്കിയുള്ളു…അത്രക്കും ജപം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഈ സമയം കൊണ്ട്…..

കാറ്റിന്റെ ഹുങ്കാരവും ചില്ലകൾ ഉലയുന്ന ശബ്ദവും…

തൊണ്ടയിൽ ഒരു കരച്ചിൽ വന്നു തിക്കുമുട്ടികിടന്നു…

പോരാത്തതിന് വേദനയും വിശപ്പും ദാഹവും..

ആ വീടിനുള്ളിൽ താൻ ഒറ്റക്കാണെന്ന ചിന്ത ഭയം ഇരട്ടിച്ചു….

കതകിൽ ശക്തമായ മുട്ട് കേട്ടാണ് അമ്മു കണ്ണ് തുറക്കുന്നത്…

വിറച്ചു വിറച്ചു കിടന്നവൾ എപ്പോളോ മയങ്ങിപ്പോയിരുന്നു….

ഈശ്വരാ…ആരായിരിക്കും…താൻ ഒറ്റക്കാണെന്ന് അറിഞ്ഞോണ്ട് ആരെങ്കിലും…..

കരയാതിരിക്കാൻ വായിൽ പുതപ്പ് കുത്തിത്തിരുകി…

ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കുമ്പോ അത് ഓഫ്‌ ആയിട്ടുണ്ട്…

എന്നെ കൊന്നുകളഞ്ഞാൽ ആര് സാക്ഷി പറയും….അയ്യോഹ് അമ്മ കരയൂലെ….ആമിയെന്ത് ചെയ്യും…എന്റെ റിസർച്ച്….

അഞ്ച് പൈസേടെ പൊട്ട ബുദ്ധി അങ്ങ് ചൊവ്വയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്…

വീണ്ടും മുട്ട് കേട്ടു….

അമ്മു തലയണയിൽ മുഖം അമർത്തി ഒച്ചയടക്കി കരഞ്ഞു…..

“അമ്മൂ…..വാതിൽ തുറക്ക്….ഞാനാ…”

ഹരി……

അവൾ ചാടിപിടഞ്ഞെണീറ്റു….

കാലിലെ വേദന പോലും വകവെക്കാതെ അതേ കാല് നിലത്തുകുത്തിയിറങ്ങി ഓടി ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു…

ഫ്ലാഷുംതെളിച്ചു തിണ്ണയിൽ നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ടതും നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് ആഞ്ഞുപുണർന്ന് ഒറ്റ കരച്ചിലായിരുന്നു….

ഹരിയാകെ ഒന്നുലഞ്ഞു നിന്നു….വീഴാതെ ബാലൻസ് ചെയ്തു..

ആദ്യമായിട്ടാണ് അവളെങ്ങനെ….

ഇരുതോളിലും പിടിച്ച് അടർത്തിമാറ്റാൻ നോക്കി…

കൂടുതൽ ഇറുക്കി പിടിക്കുവാണ് അവൾ അപ്പോൾ….

“പേടിച്ചുപോയോ….” പതിയെ തോളിൽ തട്ടി ചോദിച്ചു…

“മ്മ്മ്…” അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നിരുന്ന മുഖം ആട്ടിക്കൊണ്ട് മൂളിയതും മൂക്കും ചുണ്ടുമെല്ലാം നെഞ്ചിലുരഞ്ഞു…

ഹരിയുടെ ദേഹത്തുകൂടെ ഒരു വിറയല് പാഞ്ഞുകയറി…

അവൻ വീണ്ടും അകന്നുമാറാൻ നോക്കിയതും അവൾ പഴയതിനേക്കാൾ ഒട്ടിച്ചേർന്നു….

അത്രനാൾ വെറുപ്പോടെ അറപ്പോടെ ശ്വസിച്ചിരുന്ന അവന്റെ ഗന്ധം അവൾ ആഞ്ഞു വലിച്ചെടുത്തു…

പിന്നെയും പിന്നെയും വലിച്ചുകയറ്റി…

അവന്റെ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിനിൽകുമ്പോൾ പേടി അകലുന്നപോലെ…ഒരു സുരക്ഷിതത്വബോധം….

തീറ്റ തേടിപ്പോയ അമ്മക്കിളിയെ കണ്ട കുഞ്ഞുകിളിയെ പോലെ അവളവന്റെ കൈക്കൂടിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങികൂടി…

“അമ്മു….ലോറീന്ന് നേരെ ഇറങ്ങിപോന്നതാ….ഞാനൊന്നു കുളിക്കട്ടെടി..വിയർത്തുകുളിച്ചാ നിൽകുന്നെ…”

അവളെ ഇരുകൈത്തുടയിലും പിടിച്ച് അകറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു….

ഈ നിൽപ് അത്ര ശെരിയല്ല….

ഇഷ്ടോ പ്രേമോ മണ്ണാങ്കട്ടയോ അതോ കെട്ടിയ താലിയോ എന്താന്നൊന്നും അവനറിയില്ല ചിലപ്പോളൊക്കെ ഇടറിപോകുന്നുണ്ട് മനസ്…

നെഞ്ചിൽ പൂച്ചയെപ്പോലെ പതുങ്ങികൂടി നിൽക്കുന്നവൾ

അവന്റെ ജീവശ്വാസം പോലും പിടിച്ചുവെക്കും പോലെ..

എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു പോയാൽ പിന്നെയുമീ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ചുഴിയിൽ പെട്ടു കിടക്കണം…

“ഞാൻ അകത്തോട്ടെങ്കിലും ഒന്നു കേറട്ടെടി….” അവളെ അകറ്റാനാകാതെ നിസ്സഹായനായി അവൻ കെഞ്ചി..

പേടിമാറിയപ്പോൾ ബോധവും തിരിച്ചുവന്നവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റിയാണ് അകന്നുമാറിയത്…

“അതു ശെരി പാലം കടന്നപ്പോ കൂരായണ അല്ലെ….”മൂഡ് മാറ്റാൻ ഒരു ചൊറിയലിന് അവൻ തന്നെ തുടക്കമിട്ടു… അകത്തുകയറി വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു…ടീവി സ്റ്റാൻഡിൽ ഇരുന്ന എമർജൻസി എടുത്ത് ഓൺ ആക്കി..

“അതിനെനിക്ക് പേടിയാന്ന് നിന്നോടാരാ പറഞ്ഞേ….ഒറ്റക്കിരുന്നോണ്ട് വന്നപ്പോ കണ്ടപ്പോ….” അതുവരെ കുഴീൽ കിടന്ന നാക്ക് അവനെ കണ്ടിട്ട് മുളച്ചിട്ടുണ്ട്…

പിന്നെ പോയി കെട്ടിപിടിച്ചതിൽ ഉള്ള ചമ്മലും മറയ്ക്കണോലോ….

“മ്മ്…വന്നപ്പോ കണ്ടപ്പോ…..പിന്നേ…ഒറ്റക്കിരിക്കണോരെല്ലാം പിന്നെയാദ്യം കാണുന്നോന്റെ നെഞ്ചത്തോട്ടു കേറൽ ആലോ….”

അമ്മു ചുണ്ടുകോട്ടി തിരിഞ്ഞു നിന്നു….

“നിനക്കേ ഒരേല്ല് കൂടുതലാ….അതൊന്നു കുറയാനുണ്ട്…ഞാൻ പോയി ആ ലോഡ് ഇറക്കാൻ കൂടിട്ടു വരാം…ഒറ്റക്കാന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഓടിവന്നപ്പോ അവൾടോരഹങ്കാരം…..” ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാണ്…

അയ്യോ പോവല്ലെന്നും പറഞ്ഞു അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞതും കാല് വേദനിച്ചു…