പകുതി കഴിച്ച ആപ്പിൾ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു…
”അയ്യോ… അപ്പോഴേക്കും പോവാനായോ? കുറച്ചു നേരം കൂടി ഇരിക്ക് ദേവാ…”
അവൾ കൊഞ്ചലോടെ എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
”വേണ്ട ആമി, നേരം വൈകി… എനിക്ക് പോവണം.”
എന്റെ സ്വരത്തിലെ ഗൗരവം കൊണ്ടാവാം, അവൾ പിന്നെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. പക്ഷെ അവളുടെ മുഖം മങ്ങുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
”ശരി, സമ്മതിച്ചു. പക്ഷെ പോവുന്നതിന് മുൻപ് ആ മുറിവ് ഒന്നുകൂടി നോക്കണം. മരുന്ന് വെച്ചിട്ടേ വിടൂ…”
അവൾ വീണ്ടും എന്റെ കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു…
അവളുടെ ആ ആവശ്യത്തിന് മുൻപിൽ എനിക്ക് തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഞാൻ വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് ഇരുന്നു.
അവൾ മെല്ലെ എന്റെ ഷർട്ട് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. വയറ്റിലെ ആ മുറിവ് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖത്ത് വേദന പടരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ശേഷം അവൾ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയിലോട്ട് പോയി…. ഞാൻ അവളേ തന്നേ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്… അവൾ പോയിടത്ത് ഒരു ചെറിയ ചെടി ചട്ടിയിലായി ഒരു ചെടി ഞാൻ കണ്ടു…
കണ്ടമാത്രയിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു അത്… പക്ഷേ ഇവളെന്തിന് ഇത് തന്റെ വീടിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കണം…
ആമിയുടെയും നിധിയുടെയും ചില നേരത്തേ സ്വഭാവവും…മറുപടികളും ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അവർക്ക്മാത്രമായി അറിയുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവർ ഒലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്…
സമയമാവട്ടെ ചോദിച്ചറിയാം എന്തായാലും എന്തൊക്കെയോ കരിഞ്ഞു മണക്കുന്നുണ്ട്…
അവൾ ആ ചെടിയിൽ നിന്നും രണ്ട് മൂന്ന് ഇലകൾ പറിച്ചു…ശേഷം ടേബിളിന് മുകളിലുള്ള ജഗിൽ നിന്നും കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്ത് ഇലയിൽ തളിച്ചു…ഞാൻ ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണ് ആമി ചെയ്യുന്നത്….
നനഞ്ഞ ഇലകളുമായി അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്ന് വീണ്ടും എന്റെ ഷർട്ട് പിടിച്ചു പൊക്കി… ശേഷം നനഞ്ഞ ഇലകൾ അതിന് മുകളിൽ ഒട്ടിച്ചു വച്ചു….. മുറിവിൽ നേരിയ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി… അതിങ്ങനേ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ്….
സുഖം….പരമസുഖം…
കുറച്ച് ഇലകൾ സൂക്ഷിച് വച്ച് സമയം കിട്ടുമ്പോൾ കുട്ടനിലും ഒന്ന് വക്കണം ഇതിന്റെ സുഖം അവനുംകൂടേ ഒന്ന് അറിയട്ടെ….
ഒരു നിമിഷം നിധിയെനിക്ക് തന്ന ഇലകൾ എല്ലാതും കൂടേ ഞെരിച്ചു ചാറാക്കി മാറ്റിയ എന്റെ തിരുമോന്ത മനസ്സിലേക്ക് കയറി വന്നതും തെല്ലൊരു ദേഷ്യം തോന്നാത്തിരുന്നില്ല…..
അല്ല ഇതൊക്കെ ഇവൾക്കെങ്ങനെ അറിയാം….
“ആമി…ഇത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് നിനക്കെങ്ങനെ അറിയാം… ”
ഞാൻ സംശയം മറച്ചു വക്കാൻ നിന്നില്ല….
“നീ ഞാൻ തന്ന ബുക്ക് വായിക്കാറുണ്ടോ…”
മുറിവിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്…
“ഇല്ല….”
ഞാൻ ഒറ്റവാക്കിൽ മറുപടിയൊതുക്കി… അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യന്മാർക്ക് വായിക്കാൻ പറ്റിയ ലിബിയാണോ അതിൽ എഴുതി പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്…. അത് എഴുതിയവനേ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിട്ട് വേണം അവന്റ തന്തക്ക് രണ്ടു വിളി വിളിക്കാൻ…. 😤
“മ്മ്…..”
ആമിയുടെ മൂളൽ…
കുറച്ചു നേരം മൗനം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു…. ഇലവെച്ചിട്ടും വിരലുകളുടെ മൃദുവായ സ്പർശനം എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നു പോവുന്നുണ്ട്…അതിനൊപ്പം ഇലയുടെ തണുപ്പും… ഇടക്കിടക്ക് ജനലിലൂടെ ഇരചെത്തുന്ന കാറ്റുകൂടെയായപ്പോൾ…
വേദനയെക്കാൾ വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ് ആ നിമിഷം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്….
മുറിവിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കാൻ അവൾക്ക് ഓരോ നിമിഷവും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു….
അവൾ മുഖമുയർത്തി എന്നെ നോക്കി….
ആ തേനൂറും ചുണ്ടുകൾ എന്തോ പറയുവാനായി വിറക്കുന്നുണ്ട്…
ആ കണ്ണുകളിൽ നിറയെ കരുതൽ മാത്രം…
എന്നോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രം…