“നീ
എന്താണ് പറയുന്നത് ആമി?”
ഇടറുന്ന സ്വരത്തിൽ, തറവാട്ടിൽ വെച്ച് മാനസ തങ്ങളോട് പറഞ്ഞ സത്യം ആമി രുദ്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുപറഞ്ഞു. നീലാംബരിയെയും അവളുടെ കയ്യിലുള്ള ഇന്ദ്രനീലത്തെയും നശിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ ഈ മഹാവിപത്തിന് അവസാനമുണ്ടാകൂ എന്നും, എന്നാൽ ഇന്ദ്രനീലം തകരുന്നതോടെ കാലങ്ങളായി ബന്ധിച്ചുവെച്ച സമയത്തിന്റെ ആ അഗ്നിവലയങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമെന്നും ആമി വിവരിച്ചു.
ആമിയുടെ ശബ്ദം കരച്ചിലായി മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ആ അവസാനത്തെ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കാലചക്രം ഒരിക്കൽ കൂടി പിന്നോട്ട് തിരിയുമെന്ന്! അങ്ങനെ തിരിഞ്ഞ് നമ്മൾ പുതിയൊരു തുടക്കത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, എന്റെയും നിധിയുടെയും ഇതിനോടാനുബന്ധിച്ച മറ്റുള്ളവരുടെയുമെല്ലാം ഓർമ്മകൾ പൂർണ്ണമായും മായ്ക്കപ്പെടുമെന്ന്! പക്ഷേ… ആ ഇന്ദ്രനീലത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നത് ദേവയായതുകൊണ്ട്, അവന് മാത്രം ഈ ഓർമ്മകളൊന്നും നഷ്ടപ്പെടില്ലത്രേ!”
ആമി തന്റെ നെഞ്ചിലെ വേദന മുഴുവൻ വാക്കുകളിലേക്ക് പകർന്നു:
“ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ… അവൻ ഞങ്ങളെ ഓർക്കും, ഞങ്ങളൊന്നിച്ചു നടന്ന വഴികളും, ഈ പ്രണയവും, ഈ വേദനയുമെല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കും. പക്ഷേ ഞാൻ… ഞാൻ അവനെ നോക്കുന്നത് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു അപരിചിതനെ നോക്കുന്നതുപോലെയായിരിക്കും! അവന്റെ സ്നേഹം എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകില്ല. ആർക്കും അവനെ ഓർമ്മയില്ലാത്ത, എന്നാൽ അവന് എല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ഒരു ശവപ്പറമ്പിൽ അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകും!…”
ആമി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് രുദ്രയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“ദേവയില്ലാതെ… അവന്റെ ഓർമ്മകളില്ലാതെ ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല! അവനെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു ജന്മം എനിക്ക് വേണ്ട. നീ ഇത്രയും ശക്തിയുള്ളവളല്ലേ? ഉന്നത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും അവനുവേണ്ടി വന്നവളല്ലേ? നിനക്ക്… നിനക്ക് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നിന്ന് അവനെ സഹായിച്ചുകൂടെ? ഈ ശാപത്തിൽ നിന്നും അവനെ രക്ഷിക്കാനും,
ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെടാതെ നീലാംബരിയെ തോൽപ്പിക്കാനും നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലേ?”
ആമിയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ അപേക്ഷ കേട്ടതും രുദ്ര ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നവന്റെ ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ, പ്രപഞ്ചനിയമങ്ങളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന ആ സാധാരണ മനുഷ്യപ്പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ രുദ്രയുടെ കഠിനമായ ഹൃദയം പോലും അലിഞ്ഞുപോയി. തന്റെ അമ്മ അപ്സര ദേവി എന്തിനാണ് ദേവയെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചതെന്ന് ആമിയിലൂടെ രുദ്രയ്ക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി ബോധ്യപ്പെടുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ അടുത്ത നിമിഷം, രുദ്രയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ആർദ്രത മാഞ്ഞുപോയി. പകരം യുഗങ്ങളോളം യുദ്ധങ്ങൾ കണ്ട ഒരു പോരാളിയുടെ കടുത്ത യാഥാർത്ഥ്യബോധവും തണുപ്പും ആ മുഖത്ത് പടർന്നു.
ആമിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, അല്പം കടുപ്പമുള്ളതും എന്നാൽ അഗാധമായ ഗൗരവം നിറഞ്ഞതുമായ സ്വരത്തിൽ രുദ്ര സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി:
“നിന്റെ വേദന എനിക്ക് മനസ്സിലാകും… നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ, നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ ചെറിയൊരു കോണിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം കാണുന്നത്. എന്റെ കണ്ണിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ… ഈ ഇന്ദ്രനീലത്തിന്റെ മണ്ണിൽ എന്തുതന്നെ നടന്നാലും, അതെല്ലാം വെറും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്!”
ആമി ഞെട്ടലോടെ രുദ്രയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. തങ്ങളുടെ ജീവിതവും ഓർമ്മകളും തകർത്തെറിയാൻ പോകുന്ന ഈ മഹാവിപത്തിനെയാണോ ഇവൾ ചെറിയ
കാര്യമെന്ന് വിളിക്കുന്നത്?
“നീലാംബരിയും, ഈ സമയവലയങ്ങളും, നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ മായ്ക്കപ്പെടുന്ന ആ കാലചക്രവുമെല്ലാം ഈ ഭൂമിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിസ്സാരമായ അലയൊലികൾ മാത്രമാണ്…”
രുദ്രയുടെ സ്വരത്തിന് ഇപ്പോൾ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ മുഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
