പുറത്ത് മൈനസ് പത്ത് ഡിഗ്രി തണുപ്പായിരുന്നിട്ടും, ശീതീകരിച്ച ആ മുപ്പതാം നിലയിലെ ക്യാബിനിൽ വെച്ച് രോഹിത് കുമാറിന്റെ നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞുവന്നു! ഒരു കൂട്ടിലടച്ച സിംഹത്തെപ്പോലെ അയാൾ ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ആ ചില്ലുമുറിക്കുള്ളിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഭ്രാന്തമായി നടന്നു!
ജീവിതത്തിൽ ഇന്നുവരെ ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടാത്ത ആ മനുഷ്യൻ ഇങ്ങനെ വിയർക്കുന്നതും അസ്വസ്ഥനാകുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, കുളിമുറിയുടെ തറയിലിരുന്ന ജസ്നയുടെ ഭയം പത്തിരട്ടിയായി വർദ്ധിച്ചു!
“ഏട്ടാ… ഏട്ടനും പേടിയായോ?! നമ്മൾ… നമ്മൾ കുടുങ്ങിപ്പോയോ ഏട്ടാ?!” അവൾ കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ ഏങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു.
അവളുടെ ആ ദയനീയമായ കരച്ചിൽ കേട്ട നിമിഷം—നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന രോഹിത് കുമാർ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
താൻ പതറിയാൽ അവിടെ ആ കുളിമുറിക്കുള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി തകർന്നുപോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. അയാൾ കണ്ണുകളടച്ച് ദീർഘമായി മൂന്ന് തവണ ശ്വാസമെടുത്തു വിട്ടു. തന്റെ സിരകളിലൂടെ പായുന്ന ഭയത്തെയും വികാരങ്ങളെയും അയാൾ തന്റെ ഉരുക്കുമുഷ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് തിരികെ ആവാഹിച്ചു.
ഒരു പ്രതിസന്ധി വരുമ്പോൾ തളരുകയല്ല, മറിച്ച് ആ പ്രതിസന്ധിയെ ചവിട്ടിമെതിച്ച് വഴി വെട്ടുകയാണ്
രോഹിത് കുമാറിന്റെ ശീലം!
വഴിയുണ്ട്—ഒരേയൊരു വഴി മാത്രമേയുള്ളൂ!
അടുത്ത മൂന്നോ നാലോ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ജസ്ന മഞ്ചേരിയിൽ നിന്ന് വിമാനം കയറി ഇവിടെ കാനഡയിലെത്തണം! ഇവിടെയെത്തി അന്നുരാത്രി തന്നെ അവൾ ഷാഹിദിന്റെ കിടക്ക പങ്കിടണം! എന്നിട്ട് മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ കാനഡയിൽ വെച്ച് അവൾ ഗർഭിണിയാണെന്ന വിവരം പുറത്തുപറയണം!
കാനഡയിലെ ആശുപത്രികളിലെ സ്വകാര്യതയിൽ സ്കാനിംഗ് തീയതികളെല്ലാം ഷാഹിദിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാൻ തനിക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കഴിയും; ഒടുവിൽ ഒൻപത് മാസം തികയുമ്പോൾ—അതായത് ഷാഹിദിന്റെ കണക്കിൽ എട്ട് മാസമാകുമ്പോൾ—ഒരു ചെറിയ ‘മാസം തികയാതെയുള്ള പ്രസവം’ ആയിട്ട് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഈ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാം!
പക്ഷേ അതിന്—അടുത്ത എഴുപത്തിരണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവൾ കരിപ്പൂരിൽ നിന്ന് ഫ്ലൈറ്റ് കയറണം!
രോഹിത് കുമാർ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന് കസേരയിലിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഭയത്തിന്റെ കണിക പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം, തന്റെ ഇണയെയും കുഞ്ഞിനെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ തീക്ഷ്ണമായ ഉറപ്പായിരുന്നു!
“ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക് വാവേ… കണ്ണുതുടച്ച് നിന്റെ ഏട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്ക്!” രോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം ഒരു പടത്തലവന്റെ ആജ്ഞ പോലെ മുഴങ്ങി.
ജസ്ന വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് കണ്ണുനീർ തുടച്ച് സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
“നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കൂടെ ചോരയാണ് നിന്റെ ഉള്ളിൽ തുടിക്കുന്നത് പൊന്നൂ…” രോഹിത് അങ്ങേയറ്റം ആധികാരികവും എന്നാൽ പ്രണയം തുളുമ്പുന്നതുമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ശരീരത്തിനോ മനസ്സിനോ അഭിമാനത്തിനോ ഒരു ചെറിയ പരിക്ക് പോലും ഉണ്ടാവാൻ ഈ രോഹിത് കുമാർ സമ്മതിക്കില്ല! നിന്റെ ഉപ്പയുടെ തല ഒരാളുടെ മുന്നിലും കുനിഞ്ഞുപോകാനും ഞാൻ ഇടവരുത്തില്ല! പൊന്നു ഇപ്പോൾ ഇതൊന്നും ആലോചിച്ച് ടെൻഷനാവാതെ ആ മുഖം കഴുകി
പോയി കിടന്നുറങ്ങ്. നാളെ വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ… ആ മഞ്ചേരിയിലെ വീടിന്റെ പൂട്ട് പൊട്ടിച്ച്, ഷാഹിദിനെക്കൊണ്ട് തന്നെ നിന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള വഴി ഞാൻ ഉണ്ടാക്കും! ഇത് നിന്റെ ഏട്ടൻ്റെ വാക്കാണ്!”
അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ—’ഇത് നിന്റെ ഏട്ടൻ്റെ വാക്കാണ്’ എന്ന ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ഉറപ്പ്—ജസ്നയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശരീരത്തിലേക്ക് ജീവവായു പോലെ പടർന്നുകയറി.
അവൾ തലയാട്ടി. “ശരി ഏട്ടാ… എനിക്ക് ഏട്ടനെ വിശ്വാസമാണ്.”
“ആ ടെസ്റ്റ് കിറ്റുകൾ രണ്ടും ഇവിടെയൊന്നും കളയരുത്. നന്നായി പൊതിഞ്ഞ് നിന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗിന്റെ ഏറ്റവും അടിയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചോ, കാനഡയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ എനിക്ക് കാണാൻ കൊണ്ടുവരണം നമ്മുടെ വാവയുടെ ആദ്യത്തെ അടയാളം!” രോഹിത് വാത്സല്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “പോയി കിടന്നോ എന്റെ ചക്കരക്കുട്ടി… നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ വിളിക്കുമ്പോൾ എന്റെ പ്ലാൻ റെഡിയായിരിക്കും.”
