മരണം കൺമുന്നിൽ കണ്ട ആ നിമിഷത്തിൽ, ജസ്നയുടെ തലച്ചോറ് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
തൊണ്ടക്കുഴി വരെ എത്തിയ ആ ഛർദ്ദിയെ അഞ്ചു സെക്കൻഡ് നേരത്തേക്ക് തടഞ്ഞുനിർത്താൻ വേണ്ടി, അവൾ തന്റെ പല്ലുകൾക്കിടയിലിട്ട് സ്വന്തം നാവിന്റെ വശവും കീഴ്ച്ചുണ്ടിന്റെ ഉൾഭാഗവും സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കടിച്ചുപിടിച്ചു!
വായിനുള്ളിൽ ചൂടുള്ള രക്തത്തിന്റെ ഉപ്പുരസം പടർന്നെങ്കിലും ആ കഠിനമായ വേദനയിൽ അവളുടെ ഓക്കാനം ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തേക്ക് ഉള്ളിലൊതുങ്ങി.
അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ—അടുപ്പിന് മുകളിലെ തട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടുന്നതുപോലെ അഭിനയിച്ച ജസ്ന, തന്റെ
വലതു കൈമുട്ടുകൊണ്ട് അടുപ്പിന്റെ വക്കത്ത് തുറന്നുവെച്ചിരുന്ന വലിയ സ്റ്റീൽ ടിന്നിലിരുന്ന വറുത്ത കാശ്മീരി മുളകുപൊടി മനഃപൂർവ്വം തന്നെ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു!
കൈമുട്ട് തട്ടിയ ആ വലിയ ടിൻ മറിഞ്ഞ്, അതിലുണ്ടായിരുന്ന അരക്കിലോയോളം വരുന്ന കടുംചുവപ്പ് മുളകുപൊടി മുഴുവൻ അടുപ്പത്ത് തിളച്ചുമറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വെളിച്ചെണ്ണച്ചട്ടിയിലേക്ക് ഒറ്റയടിക്ക് കൊട്ടിവീണു!
ഭും… ഷ്ഷ്ഷ്…!
തിളച്ച എണ്ണയിലേക്ക് ഉണങ്ങിയ മുളകുപൊടി വീണ നിമിഷം—ഒരു ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലെ കറുപ്പും ചുവപ്പും കലർന്ന കൊടും പുക ആ അടുക്കളയിലാകെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചുയർന്നു!
കണ്ണും മൂക്കും തൊണ്ടയും തുളച്ചുകയറുന്ന, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന കരിഞ്ഞ മുളകിന്റെ ആ വിഷപ്പുക നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അടുക്കളയെ ഒരു ഗ്യാസ് ചേംബറാക്കി മാറ്റി!
“അയ്യോ പടച്ചോനെ… എന്റെ കണ്ണ് പോയേ… ആഹ്… ഖൊഹ്… ഖൊഹ്!”
ചട്ടുകം താഴെയിട്ട് നബീസുമ്മയും കണ്ണും പൊത്തി, കുരച്ചും ചുമച്ചും കൊണ്ട് അടുക്കളയുടെ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലിലൂടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി!
അടുക്കളയ്ക്കുള്ളിൽ കനത്ത മുളകുപുകയ്ക്ക് നടുവിൽ ജസ്ന പൂർണ്ണമായും തനിച്ചായി!
ഇതാണ് സമയം!
ജസ്ന ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിന് അടുക്കളയിലെ സിങ്കിനരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. വെള്ളത്തിന്റെ പൈപ്പ് മുഴുവനായി തുറന്നുവിട്ട ശേഷം, സിങ്കിലേക്ക് കുനിഞ്ഞുനിന്ന്—ആ മുളകുപുക ശ്വസിച്ച് ചുമയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഭാവിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ—തന്റെ തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ആ ഗർഭകാലത്തെ പുളിച്ച ഛർദ്ദി മുഴുവൻ അവൾ സിങ്കിലേക്ക് ഓക്കാനിച്ചു തുപ്പി!
“ഖൊഹ്… ഓഹ്… ഹ്ഹ്…”
മറ്റുള്ളവരുടെ കാതിൽ അവൾ മുളകുപുക ശ്വസിച്ച് ശ്വാസം കിട്ടാതെ ചുമയ്ക്കുകയും ഓക്കാനിക്കുകയുമാണ്! കണ്ണ് നീറുന്ന പുകയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, തന്റെ വയറ്റിലെ അസ്വസ്ഥത മുഴുവൻ അവൾ ആ ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് ഛർദ്ദിച്ചു കളഞ്ഞു!
രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് പുക അല്പം അടങ്ങിയപ്പോൾ, മുഖത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ച്
വായ കഴുകി ജസ്ന അടുപ്പിലെ തീയണച്ചു. ജനലുകളെല്ലാം തുറന്നിട്ടു.
അപ്പോഴേക്കും തട്ടത്തിൻ്റെ തുമ്പുകൊണ്ട് കണ്ണുതുടച്ചും ചുമച്ചും കൊണ്ട് നബീസുമ്മ വാതിൽക്കൽ വന്നുനിന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി. സിങ്കിനരികിൽ നിന്ന് കണ്ണുതുടച്ച് ചുമയ്ക്കുന്ന ജസ്നയെയാണ് ഉമ്മ കണ്ടത്.
“എന്തൊരു കയ്യബദ്ധമാടീ ജസ്നാ നീ ഈ കാണിച്ചത്?! കണ്ണ് കണ്ടുകൂടേ നിനക്ക്?!” ഉമ്മ ചുമച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ശകാരിച്ചു: “ഒരു പ്ലേറ്റ് എടുക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ടിന്നോടെ മുളകുപൊടി തട്ടി എണ്ണയിലേക്കിട്ടു! എന്റെ ശ്വാസം പോയി… നീയിവിടെ കിടന്ന് ഓക്കാനിച്ചിട്ട് ചാകാറായല്ലോ! ഇറങ്ങി വാ ഇങ്ങോട്ട് പുറത്തേക്ക്!”
“അത്… കൈ തട്ടിപ്പോയതാ ഉമ്മാ… പുക തൊണ്ടയിൽ കയറിയിട്ട് ശ്വാസം കിട്ടിയില്ല…” ജസ്ന ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെയും വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെയും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
നബീസുമാക്ക് ഒരിറ്റ് സംശയം പോലും തോന്നിയിട്ടില്ല!
മുറ്റത്തെ തണുത്ത കാറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങിനിന്നപ്പോൾ ജസ്നയുടെ ഹൃദയം നെഞ്ചിൻകൂട് തകർത്ത് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇന്ന് രാവിലെ മുളകുപൊടിയിലൂടെ താൻ രക്ഷപ്പെട്ടു—പക്ഷേ നാളെ? മറ്റന്നാൾ?
ഇനിയും ഈ വീട്ടിൽ നിന്നാൽ താൻ പിടിക്കപ്പെടും എന്നതിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല! അവൾ മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ മുറിയുടെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി—അങ്ങ് കാനഡയിലിരിക്കുന്ന രോഹിത് കുമാർ ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ തീർക്കാൻ പോകുന്ന ആ മായാജാലത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു ഇനി അവളുടെയും അവളുടെ വയറ്റിലെ കുഞ്ഞിന്റെയും ജീവൻ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നത്!
