അമ്മയെ ഞാൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“അമ്മേ, ഞാനുണ്ട് അവൾക്ക്. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനും.”
“എനിയ്ക്കറിയാം മോനേ.”
അപ്പോൾ അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പാൽ മുഴുവൻ ‘കുഞ്ഞിമോൾ കുടിച്ചോളും’ എന്നവൾ പറഞ്ഞത്.
കള്ളിപ്പെണ്ണ്!
എന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു. എന്റെ മുഖത്തു നോക്കിനിന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേയ്ക്കും അതു പടർന്നു.
“അനിയത്തിക്ക് കൊച്ചുണ്ടാക്കിയ വല്യേട്ടൻ!”
അമ്മ ചിരിയോടെ അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മുഖം ആകെ ചുവന്നുപോയി.
ഞാൻ പതിയെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ അടുക്കളയിലേയ്ക്കും.
മുറി തുറന്ന് അകത്തുകയറിയപ്പോൾ മന്ത്രകോടിയും മാറിൽ ഒതുക്കി, തലതാഴ്ത്തി പുറം തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അനിയത്തിക്കുട്ടിയെ ആണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ആധി പിടിച്ചാണ് നിൽക്കുന്നതെന്ന് അപ്പോൾത്തന്നെ മനസ്സിലായി.
മെല്ലെ പുറകിൽ എത്തി.
കൈയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന മന്ത്രകോടി എടുത്ത് കിടക്കയിൽ വച്ചു. എന്നിട്ട് തോളിൽപ്പിടിച്ച് അവളെ എന്റെ നേരെ തിരിച്ചുനിർത്തി. ഇരുകൈകളാൽ ആ മുഖം കോരിയെടുത്ത് അവളുടെ നീലക്കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നു. ആ മിഴികൾ വീണ്ടും തുളുമ്പി വരുന്നത് കണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് തുടിച്ചു.
“നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ കണ്മണി, ആണായാലും പെണ്ണായാലും, നിന്നേപ്പോലെ സൗന്ദര്യം വേണം.”
ഒരു നിമിഷം എടുത്തു അവൾക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാകാൻ.
ആ കണ്ണുകൾ പിടഞ്ഞുണരുന്നതും, അത്ഭുതം നിറയുന്നതും, അമ്മയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ അതറിഞ്ഞതെന്ന തിരിച്ചറിവ് പെട്ടെന്ന് ഉണരുന്നതും, സന്തോഷം ഉദിച്ചുയരുന്നതും ആയ, ഞൊടിയിടയിൽ മാറിമാറിവന്ന എന്റെ പെങ്ങളുടെ ഭാവങ്ങൾ ഞാൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ടുനിന്നു.
ഒരു തേങ്ങലോടെ പെട്ടെന്ന് എന്റെ കഴുത്തിൽ കൈചുറ്റി എന്റെ മുഖം മുഴുവൻ അവൾ ഉമ്മകൾകൊണ്ട് മൂടി. എന്റെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു.
അല്പം ഒന്നു ശാന്തമായപ്പോൾ ആ ചുണ്ടുകൾ ഞാൻ ചപ്പി വലിച്ചു. നാവുകൾ തമ്മിൽപ്പിണഞ്ഞു. ഇരുമെയ്യിലും ചുറ്റിയ കൈകളുടെ ഇറുക്കം കാരണം ദേഹങ്ങൾ ഒന്നായപോലെ ഒട്ടി.
എന്റെ കുണ്ണ പിടഞ്ഞുണർന്നു. അത് അവളുടെ കുഞ്ഞുമോളെ കുത്തിയപ്പോൾ, കാമം കത്തുന്ന കലങ്ങിയ കണ്ണുകളാൽ അവൾ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. എന്റെ സിരകളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞു.
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ നാവ് ചപ്പി ഊമ്പിവലിച്ചു. എനിയ്ക്ക് അപ്പോൾത്തന്നെ പോകും എന്ന് തോന്നി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ഞാൻ പതിയെ എന്റെ നാവിനെ മോചിപ്പിച്ചു.
“കല്യാണം കഴിഞ്ഞതല്ലേയുള്ളൂ? ആദ്യരാത്രി ആഘോഷിക്കണ്ടെ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ചോര ഇരച്ചുകയറി. ആ വെളുത്ത മുഖം ചുവന്നു തുടുക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ് അതെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നി.
“വേണം.”
“എന്നാൽ പോയി മന്ത്രകോടി ഉടുത്ത് ഒരുങ്ങി വാ. അമ്മ ഭക്ഷണവുമായി കാത്തിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.”
“ശരിയേട്ടാ..”
“മ്മ്. എന്നാൽ ചെല്ല്.”
ഞാൻ മുറിയ്ക്കു പുറത്തിറങ്ങി സെറ്റിയിൽ വന്നിരുന്നു.
ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ എന്തൊരു മാറ്റമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചത്! എന്തൊക്കെ തിരിച്ചറിവുകൾ! രൺജിത് അളിയന്റേയും കാർത്തികയുടേയും ജീവിതം ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നെന്ന് ഒരിയ്ക്കലും ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അന്നേ ഞാൻ ഇതവസാനിപ്പിച്ച് എന്റെ പെങ്ങളെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയേനെ.
അമ്മയും കാർത്തികയും എത്രമാത്രം മനോവേദന അനുഭവിച്ചുകാണും. ഇപ്പോൾ, ഇങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞത് നന്നായി.
ഏക പെങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ അളിയനായി എന്തൊക്കെ കൊടുത്തു. സ്ത്രീധനമായിക്കൊടുത്ത പണം, സ്വർണം, അവനായി വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ബൈക്ക്, ഒക്കെ നശിപ്പിച്ചു. കൂടെ കാർത്തികയുടെ ജീവിതവും.
ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തുക? ബ്രോക്കറെയോ? ഞാൻ ഇവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവനെപ്പറ്റി അന്വേഷണം നടത്തിയ അകന്ന ബന്ധുക്കളെയോ? കല്യാണത്തിന് ഒരാഴ്ചമുമ്പുമാത്രം എത്തി കല്യാണം നടത്തിപ്പോയ എന്നെത്തന്നെയോ? അതല്ലേ ശരി? കൂടുതൽ തെറ്റുകാരൻ ഞാനല്ലേ? അച്ഛൻ പോയതിൽപ്പിന്നെ അമ്മയും അനിയത്തിയും എന്നെ മാത്രാം കണ്ടല്ലേ ജീവിച്ചത്? അപ്പോൾപ്പിന്നെ മറ്റാരെ കുറ്റം പറയാൻ?