മീര: “വേണുവേട്ടാ… എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും മറന്നില്ല അല്ലേ?
അങ്കിൾ : എന്റെ ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ നിനക്കും അറിയാവുന്ന പോലെ…”
മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അങ്കിളിനെ നോക്കി. എന്നിട്ട് പതുക്കെ തുടർന്നു:
മീര: “എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും ഓർമ്മയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ… നമ്മൾ കാണാതായിട്ട് വെറും എട്ടു വർഷമല്ലേ ആയുള്ളൂ? ഞാൻ ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല.”
മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അങ്കിളിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ശാന്തതയും തിരിച്ചറിവും വിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അവളെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി നിന്നു. പേടിയോ പരിഭ്രമമോ ഇല്ലാതെ, അതീവ സ്നേഹത്തോടെ
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു:
അങ്കിൾ: “അവസാനം നീ വന്നു… അല്ലേ? ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സംശയം പൂർണ്ണമായും മാറി.”
അങ്കിൾ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. മീര ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ തന്റെ കയ്യിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
അങ്കിൾ: “നീ വിളിച്ച ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും, രാവിലെ നീ ഉണ്ടാക്കിയ ആ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും… എല്ലാം എന്നോട് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിതയല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എന്റെ ഈ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇത്ര കൃത്യമായി അറിയില്ല. നീ തിരിച്ചു വന്നതിൽ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമുണ്ട് മോളെ.”
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ മുല്ലപ്പൂവും മണപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളിൽ ഇപ്പോൾ മീരയല്ല, പൂർണ്ണമായും സുനിതയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്.
ആ മുല്ലപ്പൂക്കളുമായി സുനിത വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവൾ നടക്കുന്നത് ഒരു അതിഥിയെപ്പോലെയല്ല, മറിച്ച് ആ വീടിന്റെ ഓരോ ഇഷ്ടികയും തനിക്ക് സുപരിചിതമാണെന്ന ഭാവത്തിലായിരുന്നു. മഞ്ഞയിൽ നീല പൂക്കളുള്ള ആ നേർത്ത സാരി അവളുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊപ്പം വശ്യമായി ഇളകി. ലിവിംഗ് റൂം കടന്ന്, ഇടനാഴിയിലൂടെ അവൾ നേരെ നടന്നത് അവരുടെ കിടപ്പു മുറിയിലേക്കായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ എട്ടു വർഷത്തെ വിരഹത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.ചുവന്ന കർട്ടനിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന ചുവന്ന വെളിച്ചം മുറിയിലാകെ ഒരു മാന്ത്രികത പടർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നേരെ ചെന്ന് ആ പഴയ മരക്കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. സാരിയുടെ മഞ്ഞ നിറം ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ശോഭ നൽകി.
സുനിത പതുക്കെ ആ പൊതി അഴിച്ചു. മുറിയിലാകെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ തീവ്രമായ സുഗന്ധം പടർന്നു. അവൾ ആ പൂക്കൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ വാരിയെടുത്തു. എന്നിട്ട് വാതിൽക്കൽ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന വേണുവേട്ടനെ നോക്കി അതീവ പ്രണയത്തോടെ വിളിച്ചു.
സുനിത: “വേണുവേട്ടാ… ഇങ്ങനെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കാതെ ഇങ്ങ് വന്നേ. ഈ പൂക്കൾ എന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് ചൂടി തരൂ… പഴയതുപോലെ.”
അവളുടെ ആ വിളിയിൽ ഒരു ആജ്ഞാപനവും അതിലേറെ പ്രണയവും ഉണ്ടായിരുന്നു. വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സുനിത തന്റെ കറുത്ത മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ വശത്തേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിലെ വശ്യതയും ആ നേർത്ത മഞ്ഞ ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ വെളുത്ത തോളും തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
വേണുവേട്ടൻ പതുക്കെ ആ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അവളുടെ മുടിയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ സുനിതയുടെ മുടിയിലും കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തും പതുക്കെ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ സ്പർശനം അവളിൽ ഒരു വലിയ അനുഭൂതി പടർത്തി. മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആ ചുവന്ന വെളിച്ചവും ചേർന്ന് ആ മുറിയെ മറ്റൊരു ലോകമാക്കി മാറ്റി.
പൂക്കൾ ചൂടിക്കഴിഞ്ഞതും സുനിത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.