മീര: (നെറ്റി ചുളിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്താണ് രാഹുലേട്ടാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഇപ്പോൾ മുകളിൽ വന്നതല്ലേയുള്ളൂ?”
രാഹുൽ: “നീ വാ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഉറപ്പിക്കാനുണ്ട്.”
അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി നേരെ താഴെ അങ്കിളിന്റെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് മുട്ടി. അങ്കിൾ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അവരെ വീണ്ടും കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അങ്കിൾ: “എന്താടോ രാഹുലേ… നിങ്ങൾ പോയില്ലേ? എന്തെങ്കിലും മറന്നു വെച്ചോ?”
രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… ഒരു ചെറിയ സംശയം ചോദിക്കാൻ വന്നതാ.”
അങ്കിൾ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “മം… ചോദിക്ക്.”
രാഹുൽ: “അങ്കിളിന്റെ പേരെന്താ? വന്നിട്ട് ഇത്ര ദിവസമായിട്ടും ഞാൻ പേര് ചോദിക്കാൻ വിട്ടുപോയി. എപ്പോഴും അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ പേര് ചോദിച്ചില്ല.”
അങ്കിൾ: (ഗൗരവത്തിൽ) “എന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണ്. എന്തേ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ?”
രാഹുൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവൻ പതുക്കെ മീരയെ നോക്കി. എന്നിട്ട് അങ്കിളിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ: “അങ്കിൾ… മീരയോട് അങ്കിൾ പേര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
അങ്കിൾ: “ഇല്ലല്ലോ… അവളും ഇതുവരെ പേര് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എന്താ രാഹുലേ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
രാഹുൽ: “അല്ല അങ്കിൾ… നേരത്തെ ഇവിടെ വെച്ച് അവൾ അങ്കിളിനെ ‘വേണുവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ?”
അങ്കിൾ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ ലഹരിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും തിളക്കം മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അങ്കിൾ: “എനിക്കോർമ്മയില്ല രാഹുൽ… കാരണം ആ സമയത്ത് ഞാൻ സുനിതയെ മാത്രമാണ് കണ്ടത്. അവൾ എന്നെ എന്ത് വിളിച്ചു എന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എനിക്ക് അവൾ സുനിതയായിരുന്നു.”
രാഹുൽ പതുക്കെ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. അങ്കിളിനും ഓർമ്മയില്ല, മീര വിളിച്ചില്ലെന്നും പറയുന്നു. പക്ഷേ തന്റെ കാതിൽ ആ പേര് മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ: “ശരി അങ്കിൾ… അങ്കിൾ കിടന്നോ. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
അങ്കിൾ: “എന്താണ് മോനെ… എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
രാഹുൽ: “ഇല്ല അങ്കിൾ… ഒന്നും ഇല്ല. ഗുഡ് നൈറ്റ്.”
അവൻ മീരയെയും കൂട്ടി മുകളിലേക്ക് വന്നു. വാതിൽ അടച്ചതും അവൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് ഇരുന്നു.
രാഹുൽ: “വേഗം ഭക്ഷണം കഴിക്കാം… എന്നിട്ട് കിടക്കാം. എനിക്ക് ആകെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയാ.”
മീര ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് മാറ്റി അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
മീര: “എന്താണ് രാഹുലേട്ടാ… ഇന്നും ഒന്നുമില്ലേ? അങ്കിളിന്റെ പേരും ചോദിച്ച് നടക്കുകയാണോ നിങ്ങൾ? ഇന്നലെ കുടിച്ചു ബോധം പോയി, ഇന്നും ഇങ്ങനെ പേടിച്ച് നടന്നാൽ എങ്ങനെയാ?”
രാഹുൽ ആകെ ഒരുതരം പരവേശത്തിലായിരുന്നു. ആ നീല വെളിച്ചവും, അങ്കിളിന്റെ കരച്ചിലും, മീര വിളിച്ചുവെന്ന് താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും എല്ലാം കൂടി അവന്റെ തലയിൽ ഒരു യുദ്ധം തന്നെ നടത്തുകയാണ്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മീരയെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് മീര പ്ലേറ്റുകൾ മാറ്റിവെച്ചു. എന്നിട്ട് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പൊന്ന് തോളിൽ നിന്ന് മാറ്റിയിട്ട്, രാഹുലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ നടന്നു വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പതുക്കെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
മീര: “എന്താ രാഹുലേട്ടാ… ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഉടനെ ഉറങ്ങാൻ പോകണോ? ഇന്നലെയും ഒന്നും നടന്നില്ല… ഇന്നും കളിയില്ലേ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യവും ആ നോട്ടവും രാഹുലിന്റെ ഉള്ളിലെ പേടിയെ പതുക്കെ ഒരുതരം ആവേശമാക്കി മാറ്റി. അവൻ അവളെ ആഞ്ഞു പുണർന്ന് തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി.
രാഹുൽ: “മീരേ… നീ എന്നെ വട്ടാക്കുവോ? താഴെ നടന്നതൊന്നും നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? ആ അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണുഗോപാൽ എന്നാണെന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു. നീ അത് എങ്ങനെ വിളിച്ചു?”
മീര: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “എന്റെ പൊന്നു രാഹുലേട്ടാ… നിങ്ങൾ ആ പേര് എവിടുന്ന് കേട്ടു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. അങ്കിൾ തന്നെ പറഞ്ഞില്ലേ പുള്ളിക്ക് ഓർമ്മയില്ലെന്ന്. നിങ്ങൾ ആ ലഹരിയിൽ ഓരോന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചതാവും. അതിനി വിട്ടേക്ക്… ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലില്ലേ?”