സുനിത: “ഇവൾ ഇവിടെ ആദ്യമായി കാലുകുത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഇവളിലേക്ക് കയറി വേണുവേട്ടാ. ഇവൾക്കറിയില്ല ഉള്ളിൽ ഞാനുണ്ടെന്ന്. പക്ഷേ ചെറിയ ചില സംശയങ്ങൾ രാഹുലിനും മീരയ്ക്കും ഇടയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം… അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ ‘സുനിതേ’ എന്ന് വിളിക്കരുത്. ‘മീരേ’ എന്ന് തന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. സുനിതേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ ഓർമ്മയില്ലാതെ ഞാൻ പുറത്തുവരും, അത് അവർക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ നടന്ന പല കാര്യങ്ങളും ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു.
വേണുവേട്ടൻ: “അല്ല സുനിതേ… മീരയെ എനിക്ക് കൂട്ടായി, ഒരു ഭാര്യയെപ്പോലെ വിടാം എന്ന് രാഹുൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അതൊക്കെ…”
സുനിത: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അതും ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യിച്ചതാ വേണുവേട്ടാ. നിങ്ങളോട് മീരയ്ക്ക് ഇഷ്ടം തോന്നിപ്പിച്ചതും ഞാൻ തന്നെ. അവരെ ഇങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാൻ ഞാൻ അത്രയൊക്കെ കളികൾ കളിച്ചു.”
വേണുവേട്ടൻ: “അപ്പോൾ ഇവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത് നീ തന്നെയാണോ?”
സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… അത് ഞാനല്ല. അത് ഇവരുടെ വിധിയാവാം.” അവൾ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “ഇവൾക്ക് എന്റെ അതേ രൂപം തോന്നുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികമാണ്. ആ രൂപസാദൃശ്യം കണ്ടപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഇവളോട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നി…
അത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. നിങ്ങൾ വേറെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്തൊന്നും പോകാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അതൊന്നും കാര്യമാക്കുന്നില്ല.”
സുനിതയുടെ ഭാവം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മാറി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതിയും അല്പം ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു.
സുനിത: “പിന്നെ നമ്മുടെ ജാനകിച്ചേച്ചി… ആ കക്ഷിക്ക് നിങ്ങളുടെ അടുത്ത് ഒരു കളിയുണ്ടല്ലോ. ഇടയ്ക്കിടെ അവർക്ക് ഞാൻ ഓരോ ‘കൊട്ട്’ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇവർ ഇങ്ങോട്ട് താമസം തുടങ്ങിയ ശേഷം അവളെ ഇങ്ങോട്ട് മഷിയിട്ടു നോക്കിയാൽ കാണാത്തത്!”
വേണുവേട്ടൻ അന്തംവിട്ടിരുന്നു പോയി. തന്റെ ചുറ്റും ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ നടന്നിട്ടും താൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അത്ഭുതം. സുനിത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ മുല്ലപ്പൂമണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
സുനിത: “ഇനി പേടിക്കണ്ട വേണുവേട്ടാ… നിങ്ങളുടെ സുനിത ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. രൂപം മാറിയാലും ഈ മനസ്സ് മാറിയിട്ടില്ല.”
സുനിത പതുക്കെ വേണുവേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
സുനിത: “അല്ല വേണുവേട്ടാ… ഇന്നലെ രാഹുലിനോട് ഓരോന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ… എനിക്ക് വെറും ഒരു കൂട്ട് മതി, സെക്സ് ഒന്നും വേണ്ട എന്ന്. അത് എന്തേ അങ്ങനെ ഒരു മാറ്റം? മീരയെ കണ്ടപ്പോൾ പഴയതൊക്കെ മറന്നു പോയോ?”
വേണുവേട്ടൻ ഒന്ന് ചമ്മി. അദ്ദേഹം അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഉടലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വേണുവേട്ടൻ: “എടീ… അത് പിന്നെ… ഇവൾ (മീര) വെറും കുട്ടിയല്ലേ. നമ്മുടെ ആ പഴയ കളികൾ ഇവൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. നിന്റെ ആ ആവേശമൊന്നും ഇവൾക്ക് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
ഇത് കേട്ടതും സുനിത പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ആ മുറിയിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
സുനിത: “ശരിയാണ്… ഞാനും കുറച്ചു നേരം വിചാരിച്ചു, ഇതെന്താണ് എന്റെ വേണുവേട്ടൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്ന്! ശരിക്കുമൊരു കാമപ്രാന്തൻ ആണ് നിങ്ങൾ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലേ? എന്നിട്ടാണോ ഇപ്പോൾ ഈ പാവം ചമയുന്നത്?”
അവൾ പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി.
സുനിത: “ഇനി പേടിക്കണ്ട… ഉള്ളിൽ ഞാനില്ലേ? ഇവളുടെ ഈ ശരീരം നമ്മുടെ ആ പഴയ ആവേശത്തിന് വഴങ്ങിക്കോളും. ഞാൻ അത് നോക്കിക്കോളാം. നിങ്ങൾക് വേണ്ട സുഖം തരാൻ ഈ സുനിതയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയാം.”