അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അങ്കിളിനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തിളക്കത്തിൽ അവൾ ശരിക്കും ഒരു മായാമോഹിനിയെപ്പോലെ തോന്നി. അങ്കിൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിലും ഒരു ഉമ്മ തിരിച്ചു നൽകി.
അങ്കിൾ: “ശരി മോളെ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. മീര ചോദിച്ചു വേണുവേട്ടൻ ഭക്ഷണം വല്ലതും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?”
മീര: “ഉണ്ട് സുനി… (ഒരു നിമിഷം അവൾ സ്വയം സുനിതയായി മാറി). ശരി വേണുവേട്ടാ, എന്നാ കഴിച്ചു കിടന്നോ. ഇനി കുടിക്കേണ്ട കേട്ടോ. പിന്നെ ഒരു കാര്യം… നാളെ മുതൽ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭക്ഷണമേ വേണുവേട്ടൻ കഴിക്കാൻ പാടുള്ളൂ. ഇവിടെ ഇനി തനിയെ ഉണ്ടാക്കേണ്ട, കേട്ടല്ലോ?”
അങ്കിൾ ആവേശത്തോടെ തലയാട്ടി.
മീര: “നാളെ രാവിലെ എട്ടര ആകുമ്പോൾ ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ മുകളിലേക്ക് വാ. ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
അങ്കിൾ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ശരി മാഡം! ഞാൻ വന്നിരിക്കും.”
അങ്കിൾ എഴുന്നേറ്റ് രാഹുലിനെ ആഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഈറനണിഞ്ഞു.
അങ്കിൾ: “എനിക്ക് എന്റെ സുനിതയെ തിരിച്ചു തന്നതിന് നന്ദി മോനെ… ഒരുപാട് നന്ദി.”
രാഹുൽ അങ്കിളിന്റെ തോളിൽ തട്ടി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചമുള്ള മുറിയിൽ നിന്ന് അവർ മൂന്നുപേരും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ പിരിഞ്ഞു. മീരയും രാഹുലും മുകളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അങ്കിൾ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് തന്റെ ‘സുനിത’ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
രാഹുൽ കോണിപ്പടികൾ കയറുമ്പോൾ ആകെ ഒരുതരം കൺഫ്യൂഷനിലായിരുന്നു. അടിച്ചു കേറിയ ലഹരിയാണോ അതോ താഴെ കണ്ട കാഴ്ചയാണോ തന്നെ ഇത്രയും കുഴപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. അവൻ മീരയുടെ തോളിൽ തട്ടി നിർത്തിച്ചു.
രാഹുൽ: “എടീ മീരേ… അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണു എന്നാണോ?
മീര: (നിഷ്കളങ്കമായി) “എനിക്ക്
അറിയില്ല ഏട്ടാ. ഞാൻ ഇപ്പോഴല്ലേ അത് കേൾക്കുന്നത്.”
രാഹുൽ: “പിന്നെ നീ അയാളെ കേറി ‘വേണുവേട്ടാ… വേണുവേട്ടാ’ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ! അതൊക്കെ എവിടുന്ന് വന്നു?”
മീര: (കണ്ണുതള്ളി) “ഞാനോ?
രാഹുൽ : പിന്നെ ഞാനോ…ആടീ നീ അങ്ങനെ വിളിച്ചു? നിങ്ങളെന്താ മനുഷ്യ… രണ്ട് പെഗ് അടിക്കുമ്പോഴേക്കും ബോധം പോകുന്നുണ്ടോ? ഞാൻ അങ്കിളിനെ അങ്ങനെ ഒന്നും വിളിച്ചില്ല.”
രാഹുൽ: “നിൽക്ക്… നീ പുള്ളിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചില്ലേ?”
മീര: “ഇല്ല! അങ്കിൾ എന്നെയല്ലേ കെട്ടിപ്പിടിച്ചത്. ഞാൻ വെറുതെ അവിടെ നിന്നു കൊടുത്തു എന്നല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.”
രാഹുൽ: “ആ… അതുതന്നെ! അപ്പോൾ അങ്കിൾ കരഞ്ഞില്ലേ? നീ അയാളുടെ കണ്ണ് തുടച്ചു കൊടുത്തിട്ട് ‘ഞാൻ ഇതാ തിരിച്ചു വന്നില്ലേ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ?”
മീര: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏട്ടന് ശരിക്കും വട്ടായോ? അങ്കിൾ കരഞ്ഞോ എന്ന് പോലും ഞാൻ കണ്ടില്ല. നിങ്ങൾ ആകെ ഓവറായിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തം വരെ ഓക്കെ, അത് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ നിങ്ങളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നില്ലേ? ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ പേടിപ്പിക്കല്ലേ.”
രാഹുൽ അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ട കാഴ്ചയും കാതിൽ കേട്ട ആ ‘വേണുവേട്ടാ’ വിളിയും മീര ഇപ്പോൾ നിഷേധിക്കുകയാണ്. അവൾ ആ ചുവന്ന സാരിയിൽ പടികൾ കയറിപ്പോകുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു.
രാഹുൽ: (മനസ്സിൽ) “അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടതൊക്കെ വെറും തോന്നലായിരുന്നോ? അതോ ഇവൾ എന്നെ ശരിക്കും പറ്റിക്കുകയാണോ? അങ്കിളിന്റെ പേര് വേണു എന്നാണെന്ന് എനിക്കുപോലും അറിയില്ലായിരുന്നു, പിന്നെ ഇവൾ എങ്ങനെ വിളിക്കും? അതോ ശരിക്കും സുനിത ആന്റി ഇവളിൽ ആവേശിച്ചതാണോ?”
രാഹുലിന് ആകെ ഒരു വിറയൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. മീര മുകളിൽ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി
രാഹുലിന് ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥത. താഴെ നടന്നത് തന്റെ തോന്നലാണോ അതോ സത്യമാണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാതെ അവന് ഉറക്കം വരില്ലെന്ന് തോന്നി. അവൻ മീരയുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.
രാഹുൽ: “മീരേ, നീ ഒന്ന് താഴേക്ക് വാ. നമുക്ക് ഇപ്പോ തിരിച്ചു വരാം.”