സുനിത: “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് വേണുവേട്ടാ? നിങ്ങളുടെ ആ പഴയ സുനിതയെപ്പോലെ തന്നെയില്ലേ? രൂപം മാറിയെങ്കിലും ഈ മണം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ?”
വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. എട്ടു വർഷത്തെ എന്റെ ഈ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഇന്ന് അവസാനമായതുപോലെ തോന്നുന്നു. നീ ശരിക്കും എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നല്ലോ…”
സുനിത ഒന്നും മിണ്ടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചായഞ്ഞു. അവളുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തലോടി. പുറത്തെ ലോകം അവർ മറന്നുപോയി. രാഹുലോ മീരയുടെ പഴയ ജീവിതമോ ഒന്നും ഇപ്പോൾ അവിടെയില്ല. ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ വേണുവേട്ടനും സുനിതയും മാത്രം.
സുനിത പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയുടെ തലപ്പ് തറയിൽ മുട്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേട്ടു. അവൾ നേരെ നടന്നത് മുറിയുടെ മൂലയിലുള്ള ആ പഴയ തേക്ക് തടിയിൽ തീർത്ത അലമാരയുടെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു.
വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവളെത്തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. സുനിത ആ അലമാരയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ അവളുടെ പഴയ സാരികളും വസ്ത്രങ്ങളും അവൾ എട്ടു വർഷം മുൻപ് എങ്ങനെയാണോ മടക്കി വെച്ചത്, അതേപടി തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ വസ്ത്രത്തിലും വിരലോടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് അവൾ അലമാരയുടെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വിടവിലേക്ക് കൈനീട്ടി. അവിടെ ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ പിച്ചള ചാവി അവൾ തപ്പി എടുത്തു. വേണുവേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു. ആ ചാവി അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം പോലും മറന്നുപോയിരുന്നു. സുനിത ആ ചാവി ഉപയോഗിച്ച് അലമാരയ്ക്കുള്ളിലെ ചെറിയ ലോക്കർ പതുക്കെ തുറന്നു.
അതിൽ അവൾ പണ്ട് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചില പഴയ കത്തുകളും, അവരുടെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തിന്റെ ഫോട്ടോയും, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണ മോതിരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ മോതിരം കയ്യിലെടുത്ത് ആ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കി നിന്നു.
സുനിത: (പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി) “വേണുവേട്ടാ… ഇത് കണ്ടോ? നിങ്ങൾ എനിക്ക് ആദ്യമായി വാങ്ങിത്തന്ന ഈ മോതിരം… ഞാൻ ഇത് എത്ര ഭദ്രമായിട്ടാണ് ഇവിടെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നതെന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല… എല്ലാം ഞാൻ വെച്ചതുപോലെ തന്നെ ഇവിടെയുണ്ട്.”
വേണുവേട്ടൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ കസേരയിൽ തറഞ്ഞുപോയി. മീരയ്ക്ക് ഈ ചാവിയെക്കുറിച്ചോ ലോക്കറിനെക്കുറിച്ചോ അറിയാൻ ഒരു വഴിയുമില്ല. ഇത് തന്റെ സുനിത തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായി. അവളുടെ ഓരോ ചലനവും, ആ രഹസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുക്കുന്ന രീതിയും അദ്ദേഹത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചു.
വേണുവേട്ടൻ: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “സുനിതേ… നീ… നീ ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ ശരിക്കും എന്നെ വിട്ടു പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു അല്ലേ?”
സുനിത ആ മോതിരം മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ ആ മഞ്ഞ സാരിയിലെ നീല പൂക്കൾ ആ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ പതുക്കെ ഇരുന്നു.
സുനിത: “മരണത്തിന് പോലും എന്നെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ കഴിയില്ല വേണുവേട്ടാ. ഈ എട്ടു വർഷവും ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു… നിഴലായി… കാവലായി. ഇനി എനിക്ക് നിങ്ങളെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ വയ്യ.”
ആ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ആ പഴയ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ വേണുവേട്ടന്റെ കാൽക്കൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് സുനിത ഓരോന്നായി വെളിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. വേണുവേട്ടൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
വേണുവേട്ടൻ: “സുനിതേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. നീ എങ്ങനെയാണ് ഈ മീരയിൽ എത്തിയത്? അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ അറിയാമോ?”
സുനിത ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തഴുകി.