വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമുകളുടെയും ലോഷനുകളുടെയും സുഗന്ധം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.
ലില്ലി ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ രൂപം നോക്കി.
ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടും നിറഞ്ഞ തന്റെ പഴയ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഇത്രയും വലിയൊരു മാറ്റം അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിരുന്നില്ല.
മാത്യുവിനെപ്പോലൊരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ വീട്ടിൽ താൻ എത്തിപ്പെട്ടത് തന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ, ആ വലിയ വീട്ടിലെ നിശബ്ദത ഇടയ്ക്കിടെ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.
എങ്കിലും, ആ ആഡംബരം നൽകുന്ന ലഹരിയിൽ അവൾ ആ ചിന്തകളെല്ലാം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു.
ആഡംബരങ്ങളുടെ ലഹരിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും മാത്യുവിന്റെ അസാന്നിധ്യം അവളെ അല്പം പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു.
ഒടുവിൽ അവൾ മാത്യുവിനെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ലില്ലി: “ഹലോ.. മാത്യു സർ.. എവിടെയാ.. ഇന്ന് തിരിച്ചുവരില്ലേ…?”
മറുതലയ്ക്കൽ മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദം വളരെ തളർന്നതായിരുന്നു.
മാത്യു: “ഇല്ല.. ലില്ലി.. ഇന്ന് വരാൻ പറ്റില്ല.. ടേക്ക് കെയർ..”
മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ആ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും നിരാശയും ലില്ലിയെ വല്ലാതെ ചിന്തിപ്പിച്ചു…
മാത്യു ഫോൺ ബെഡിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഹൈറേഞ്ചിലെ മഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ കടുപ്പമുള്ളതുപോലെ മാത്യുവിന് തോന്നി.
ലോഡ്ജ് മുറിയിലെ വീർപ്പുമുട്ടലിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാനാണ് ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ഉറക്കത്തിന് ശേഷം മാത്യു പുറത്തിറങ്ങിയത്.
ടൗണിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
എരിവുള്ള ആ നാടൻ ഭക്ഷണത്തിന് പോലും അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മരവിപ്പ് മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ അയാൾ വണ്ടി അതീവ സാവധാനത്തിലാണ് ഓടിച്ചത്.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലുണ്ടായിരുന്ന ആ സ്ഥലം അപ്പോൾ അയാൾക്ക് അന്യമായി തോന്നി.
വഴിയിലുടനീളം അയാൾ തിരഞ്ഞത് പഴയ അടയാളങ്ങളായിരുന്നു.
പണ്ട് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് രാത്രികാലങ്ങളിൽ തങ്ങൾ നടക്കാറുള്ള ആ വഴിയരികിലെ ഫുട്ബോൾ ഗ്രൗണ്ടിന് മുന്നിൽ അയാൾ വണ്ടി ഒന്ന് നിർത്തി.
പക്ഷേ, അവിടെ ഇപ്പോൾ ഗ്രൗണ്ടില്ല.
കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ പറമ്പിൽ പഴയ ഗോൾ പോസ്റ്റുകൾ തുരുമ്പെടുത്ത് മണ്ണിലേക്ക് താഴ്ന്നു പോയിരിക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആവേശത്തോടെ ആൾക്കാർ ആർപ്പുവിളിച്ചിരുന്ന ആ സ്ഥലം ഇന്ന് ശ്മശാനതുല്യമായ നിശബ്ദതയിലാണ്.
”എല്ലാം പോയി… എല്ലാം അവസാനിച്ചു,”
അയാൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
കാലം എത്ര ക്രൂരമായാണ് താൻ സ്നേഹിച്ച ഇടങ്ങളെ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞതെന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ ഓർത്തു.
വണ്ടി വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത അയാൾ നേരെ വിട്ടത് ഹൈറേഞ്ച് ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ മുറ്റത്തേക്കായിരുന്നു.
ആശുപത്രി മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ആ സമയത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നു.
ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വരാന്തകളും, കാറ്റിൽ ആടുന്ന പഴയ ജനാലകളും അയാളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അയാൾ പതുക്കെ ആ പഴയ സർജറി തീയേറ്ററിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ്, രക്തത്തിൽ കുളിച്ച അമലയെയും കൊണ്ട് താൻ ഓടിക്കയറിയ ആ വാതിൽ…
ആ വാതിലിന് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാത്യുവിന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.
തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ച ആ നിമിഷത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു ഇരമ്പലോടെ അയാളുടെ തലയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
മാത്യു ആ പഴയ സർജറി റൂമിന് മുന്നിൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ഓരോ അണുവിലും അമലയെ തിരഞ്ഞു.