”സാം… ഇന്ന് കണ്ട ആ ഒരു റൂമും എനിക്ക് അത്ര പിടിച്ചില്ല.
ഒന്നിന് വായുസഞ്ചാരം കുറവാണ്, മറ്റേത് ഒരുപാട് ഉൾവശത്തായിപ്പോയി,”
അവൾ ലാപ്ടോപ്പിൽ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സാം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “നമ്മൾ ടൗൺ മുഴുവൻ കറങ്ങിയതല്ലേ നതാഷാ? ഇനിയും എവിടെയാണ് നോക്കാനുള്ളത്?”
”ഇവിടെ നോക്ക്…” മാപ്പിലെ ഒരു ഭാഗം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് അവൾ തുടർന്നു.
“ഈ ജംഗ്ഷന് അടുത്ത് കുറച്ച് പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. സാം നാളെ വേറെ കുറച്ച് സ്ഥലത്ത് കൂടെ പോയി നോക്കണം. പേഷ്യന്റ്സിന് വരാൻ എളുപ്പമുള്ള ഒരിടം തന്നെ വേണം.”
സാം കപട ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.
“എന്താ നതാഷാ… എന്നെ നിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് ആക്കുകയാണോ? എനിക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെന്നാണോ നിന്റെ വിചാരം?”
അതുകേട്ടതും നതാഷ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അവൾ ലാപ്ടോപ്പ് വശത്തേക്ക് നീക്കിവെച്ച് സാമിന്റെ മുടിയിഴകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“പിന്നെ അല്ലാതെ! എന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ സാമിനല്ലേ പറ്റൂ? ആ പടം വരയ്ക്കലൊക്കെ ഒന്ന് നിർത്തി വെച്ച് എന്റെ കൂടെ നാളെയും വരണം.”
“ആഹ്.. പിന്നെ… മുടി വല്ലാണ്ട് ഊരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ”
അവളുടെ ആ ചിരിയും സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ സാമിന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
താൻ മാത്യുവിനോട് പക വീട്ടാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീ തന്നോട് ഇത്രയധികം അടുക്കുന്നത് അയാൾക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. എങ്കിലും അയാൾ ആ ചിരിയിൽ പങ്കുചേർന്നു.
”ശരി മാഡം… നാളെയും നമുക്ക് പോയി നോക്കാം. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലം കിട്ടുന്നത് വരെ തിരയാം,”
സാം പറഞ്ഞു.
നതാഷ സാമിന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.
“മാത്യു പോയതിൽ പിന്നെ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ സമാധാനം നീയാണ് സാം. അയാൾ എവിടെയാണോ എന്തോ…”
മാത്യുവിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ സാമിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു. അയാൾ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
അതേസമയം അങ്ങ് ഹൈ റൈഞ്ചിൽ പുറത്ത് കാറ്റ് മലനിരകളിൽ തട്ടി മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജനാലയുടെ വിടവിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ആ ലോഡ്ജിലെ കട്ടി കുറഞ്ഞ കമ്പിളിപ്പുതപ്പിന് കഴിയില്ലെന്ന് മാത്യുവിന് തോന്നി.
പക്ഷേ, പുറത്തെ തണുപ്പിനേക്കാൾ അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് ഉള്ളിലെ അമലയുടെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.
അയാൾ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ചെറിയ സ്ട്രിപ്പ് ഗുളികകൾ പുറത്തെടുത്തു.
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴെല്ലാം അയാൾ കൂട്ടുപിടിച്ചിരുന്ന ആ മരുന്നുകൾ.
പക്ഷേ ഇന്ന് അയാൾ പതിവിലും കൂടുതൽ ഡോസ് എടുത്തു.
ഈ രാത്രി അയാൾക്ക് അമലയെ കാണണ്ട, അവളുടെ രക്തം പുരണ്ട മുഖവും ഓർക്കണ്ട. ഒന്നും അറിയാതെ ഒരു മരവിപ്പിലേക്ക് വീഴണം.
അയാൾ ആ ഗുളികകൾ വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ വിഴുങ്ങി.
”നാളെ രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും. ഷാജിയേട്ടനെ കാണും. ഈ പാപഭാരം അവിടെ ഇറക്കി വെക്കും,”
അയാൾ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്നു.
പതുക്കെ മരുന്നിന്റെ ലഹരി അയാളുടെ സിരകളിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങി.
തലയ്ക്ക് ഒരു കനം തോന്നിയപ്പോൾ അയാൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അമലയുടെ മുഖം പതുക്കെ മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ലോഡ്ജ് മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ കറക്കവും ദൂരെ കേൾക്കുന്ന പട്ടികളുടെ കുരയും അയാളിൽ നിന്നും അകന്നുപോയി.
എന്നാൽ ഒരു മരുന്നിനും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില സത്യങ്ങൾ തന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ ഉണ്ടെന്ന കാര്യം മാത്യു മറന്നുപോയിരുന്നു.