‘ന്റെ റബ്ബേ, പണി പാളി.’
“അത്.. ഉമ്മാ… എഴുന്നേല്ക്കാൻ വൈകി… അത്.. ഉറങ്ങാൻ വൈകി… അതാ…” വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
‘മൂശേട്ട അമ്മായിയമ്മയൊന്നും അല്ലാത്തത് ഭാഗ്യം.’ ആയിഷ മനസ്സിലോർത്തു.‘ഇന്നുവരെ മുഖം കറുത്ത് ഒരക്ഷരം പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആരുമില്ലാത്തവളാണ് താൻ എന്ന ഒരു തോന്നൽ ഇന്നേവരെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുമില്ല. സ്നേഹത്തോടെ മാത്രമേ പെരുമാറിയിട്ടുള്ളൂ… ഇതിപ്പോ, എങ്ങാനും സംശയം തോന്നിയാൽ… എന്റെ റബ്ബേ… കാത്തോളണേ… ഇക്കാടെ ഭ്രാന്തുകൾക്ക് കൂട്ടുനിന്ന്,ഇന്നലെ മുതൽ മകന്റെ ഭാര്യയുമായി! ഇതുവല്ലതും ഉമ്മ അറിഞ്ഞാൽ എന്തും നടക്കും!’
നബീസ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ആയിഷയെ നോക്കി സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സാരമില്ല മോളെ. ഇന്നലെ മോന്റെ കൂടെയിരുന്ന് സിനിമാ കണ്ടോ? മുറിയിൽ നിന്ന് ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ എന്തോ ഒച്ചകൾ കേട്ടു.”
“അത്.. അത്… കമ്പ്യൂട്ടറിൽ അവനൊരു സീരീസ് ഇട്ടപ്പം… പിന്നെ ഉറങ്ങുന്നതുവരെ കണ്ടു. ഒരുപാട് വൈകി അതു തീർന്നപ്പോൾ.” ആയിഷ ഞെട്ടലോടെ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
‘ന്റെ റബ്ബേ, ഉമ്മ വല്ലതും കേട്ടോ… സുഖത്തിനിടയിൽ ഒച്ച പൊങ്ങിപ്പോയോ?‘ അവൾ നിന്നു വിയർത്തു.
“അതിനെന്താ… അവനിന്ന് ക്ലാസ്സില്ലല്ലോ… ദാ ചായ ഉണ്ടാക്കി. ഞാൻ കുടിച്ചു. ആ കപ്പിൽ രണ്ടാൾക്കും. ഇത് മോൾക്ക്. അവന് അവന്റെ പാകത്തിന് പഞ്ചസാരയിട്ടിട്ടുണ്ട്. മോൾ കുടിച്ചിട്ട് അത് ആസിഫിന് കൊടുക്ക്. എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ. ബൈക്കെടുക്കാൻ പോണ്ടേ രണ്ടാൾക്കും?” നബീസ ഒരു ചിരിയോടെ ചായ ഗ്ലാസ് നീട്ടി.
“ഉമ്മാ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കാം. ഉമ്മ മാറിയ്ക്കോ.” ആയിഷ ജോലികൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ നോക്കി.
“സാരമില്ല മോളെ. മുഖത്ത് നല്ല ഉറക്കക്ഷീണം ഉണ്ട്. ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോയി മോനെ എഴുന്നേൽപ്പിക്ക്. അവനും നല്ല ക്ഷീണത്തിലാണ് ഉറക്കം എന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ തലമുടിയിൽ ഒന്ന് തലോടിയിട്ടും അനക്കമില്ല. പാവം! പിന്നെ പുതപ്പിച്ചിട്ട് ഞാനിങ്ങുപോന്നു.” നബീസ പറഞ്ഞു.
ആ സ്വരത്തിലെ വാൽസല്യം തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു.
‘നല്ല പാവം! എന്നെ കഴിഞ്ഞ മൂന്നുദിവസമായി പലവട്ടം പിഴിഞ്ഞത് ഉമ്മ അറിഞ്ഞാൽ, എന്റെ മോൻ ഒരു പാവമേയല്ലാ എന്ന് ഉമ്മാക്ക് മനസ്സിലാകും!’ ആയിഷാ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് ആയിഷ ഞെട്ടിയത്.
‘ന്റെ റബ്ബേ… ഉമ്മാ മോനെ പുതപ്പിച്ചെന്നോ? മോൻ നൂൽബന്ധം ഇല്ലാതെയായിരിയ്ക്കും കിടന്നിരുന്നത്. ഓട്ടത്തിൽ അവനെ പുതപ്പിക്കാനും മറന്നു. പിന്നെ ആ മുറിയിലെ ആസിഫിന്റെ അലങ്കാരങ്ങൾ! ഗ്ലാസ്സിലെ പാതികുടിച്ച പാൽ… അഴിച്ചിട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ… ഉമ്മ കണ്ടുകാണുമോ? ഉമ്മ എന്തു കരുതിയോ ആവോ. പക്ഷേ… ആ മുഖത്തൊന്നും കാണാനില്ല.’
നബീസായുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് പാളിനോക്കിയ ആയിഷായുടെ മുഖം വിളറി. പിന്നെ ചുവന്നു.
ചുവന്ന മുഖം ഉമ്മയിൽ നിന്നൊളിച്ച്, ആസിഫിനുള്ള ചായയും എടുത്ത് ആയിഷ സാവധാനം അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മൂന്നുദിവസമായുള്ള പലവട്ടം കളികളും, ഇന്നലെ താലിമാല ചാർത്തിയശേഷം മകന്റെ ആദ്യരാത്രിയിലെ മാത്രം മൂന്നു കളികളും മൂലം, നടക്കുമ്പോൾ സ്വൽപം ബുദ്ധിമുട്ട് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
സുഖമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട്! ഇനിയെന്നും ഈ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിയ്ക്കാൻ താൻ ഒരുക്കമാണ്!!
പക്ഷേ ഉമ്മയെങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ എല്ലാ സുഖവും തീർന്നു!
***
ഇടംകണ്ണിലൂടെ ആ ഞെട്ടലും, വിളർച്ചയും, മുഖത്ത് പെട്ടെന്നു പടർന്ന ശോണിമയും കണ്ട നബീസ, ആയിഷ കാണാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
കുറച്ചു പ്രയാസപ്പെട്ടുള്ള ആ നടപ്പുനോക്കിനിന്ന നബീസയുടെ മനസ്സിൽ, വാപ്പായും ആയുള്ള തന്റെ ആദ്യരാത്രിയുടെ പിറ്റേന്ന്, ഇതിനേക്കാൾ പ്രയാസപ്പെട്ട് താൻ നടന്നതും, വാപ്പ സ്നേഹത്തോടെ വന്ന് തന്നെ പൂപോലെ കോരിയെടുത്തുകൊണ്ടുപോയതും ഓർമ്മവന്നു.
അന്നു മുഴുവൻ തന്നെ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽപ്പിക്കാതെ, തുണിയുടുക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ, ഉമ്മവെച്ചും, നക്കിയും, വാപ്പാ വിളറിപിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ദിവസം എത്രവട്ടം തന്റെ പൂവിൽ നിന്ന് തേൻ ഒഴുകിയെന്നറിയില്ല. ഒന്നറിയാം. അതൊരു തുള്ളിപോലും വിടാതെ വാപ്പാ കവർന്നു കുടിച്ചു.