***
അന്നു വൈകിട്ട്.
ആസിഫ് ക്ലാസ്സും, കളികളും കഴിഞ്ഞു വന്ന്, കുളിച്ച് അത്താഴത്തിന് റെഡിയാവുകയായിരുന്നു.
ആസിഫിന്റെ പ്ളേറ്റിൽ വിളമ്പിവെച്ച്, നബീസാടെ ഒപ്പം അത്താഴം കഴിയ്ക്കാൻ ഇരുന്ന ആയിഷ, ഭക്ഷണം പ്ളേറ്റിലേയ്ക്ക് വെച്ച ഉടനെ, വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വാഷ്ബെയിസിനടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി.
നോക്കിയിരുന്ന നബീസയുടെ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ അവർ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.
“ആയിഷാ… എന്താ മോളേ എന്താ പറ്റ്യേ?”
“ഒന്നൂല്ലാ ഉമ്മാ… എന്തോ കഴിച്ചത് വയറ്റീ പിടിച്ചില്ല. ശർദ്ദിക്കണ്.” ആയിഷ വിഷമിച്ച് മറുപടി നൽകി.
“അതെ വയറ്റീ പിടിയ്ക്കാഞ്ഞിട്ടല്ലാ… വയറ്റീ പിടിച്ചിട്ടാ… ഹഹഹ”
“ഒന്നു പോ ഉമ്മാ കളിയാക്കാതെ…” പവൻ നിറമുള്ള ആയിഷ ആകെ ചുവന്നു തുടുത്തു.
“ന്റെ മോൻ പണി പറ്റിച്ചല്ലാ മോളേ!”
‘മ്മ്… മ്മ്… നിന്റെ മോൻ പണിപറ്റിച്ചിട്ട് ഇതിപ്പോ ഒന്നര മാസം ആയിട്ടുണ്ടാവും.’ നബീസ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
“ഒന്നു പോ ഉമ്മാ. ഇക്കാ അതിനു തന്നെയാണ് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞത്.” ആയിഷ നാണിച്ചു.
“അതു മനസ്സിലായി. അവൻ ആകെ നെറച്ചിട്ടാണ് വിട്ടതെന്ന്. ന്റെ മോനോട് പറഞ്ഞാ?”
“ഇല്ലുമ്മാ… അവൻ ഇപ്പോ വന്നിട്ട് പറയാന്ന് വിചാരിച്ച്.”
“ആസിഫിനോടല്ല… അഷറഫിനോട്…” നബീസ തിരുത്തി.
“ഇല്ലുമ്മാ… രാത്രി വിളിയ്ക്കുമ്പ പറയാം…”
“നിന്റെ മോനോട് പറഞ്ഞാ?” എല്ലാം അറിയുന്ന നബീസ ചോദിച്ചു.
“അതിപ്പോ… ഈ പ്രായത്തിൽ ഉമ്മാന് വയറ്റിലുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവനെന്ത് തോന്നുവോന്നാ..” ആയിഷ നന്നായി അഭിനയിച്ചു.
“വാവ വരണത് അവന് ഇഷ്ടാവും, ഉറപ്പാ.” നബീസയും ഒപ്പത്തിനൊപ്പം നിന്നു.
“അവനോട് ഞങ്ങള് സൂചിപ്പിച്ചാരുന്ന്. അവന് ഒരു വാവ പോരാന്നാ അന്നേരം പറഞ്ഞെ.”
“അപ്പോ ന്റെ മോള് നന്നായി കഷ്ടപ്പെടും. ഹഹഹ…”
“എത്രയാണെങ്കിലും അവൻ നോക്കിക്കോളാന്നാ ഉപ്പാനോട് പറഞ്ഞത്. അതാ ഇക്കേം സമ്മതിച്ചേ.”
“ദാ, വാവേനെ നോക്കാനുള്ള ആള് വരണൊണ്ട്. മോളുതന്നെ പറഞ്ഞോ.”
“ഉമ്മാ…” ആയിഷയാകെ ചുവന്നുപോയി.
“നാണിയ്ക്കണ്ടാ…”
“ഞാൻ മുറീലോട്ട് പോകണ്. ഉമ്മ പറഞ്ഞാ മതി…” ആയിഷ വേഗം സ്ഥലം വിട്ടു.
“വെല്യുമ്മാ… ഉമ്മേന്തേ കഴിയ്ക്കാതെ പോയേ?”
“ഉമ്മ ഒന്ന് ശർദ്ദിച്ച്… മുറീല് കെടക്കാൻ പോയതാണ്. നല്ല സുഖോല്ലാന്ന് തോന്നണ്. നീയങ്ങ് ചെല്ല്….”
“ഉമ്മാന് എന്താ പറ്റീത്?”
“നിന്റുമ്മാ പറയും… അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്… ഹഹഹ…”
“ഞാൻ നോക്കട്ടെ…”
‘മ്മ് ചെല്ല്.. ചെല്ല്.. ഓള് തന്നെ മോനോട് വാവേണ്ടാവാൻ പോണ കാര്യം പറയട്ടേ. എന്താ ഇണ്ടാവാന്ന് കാണാല്ലോ! ഹഹഹ’ നബീസ ചിരിയടക്കി.
”ഉമ്മാ… ന്താ വല്ലാണ്ടിരിക്കണത്?”
“ഒന്നൂല്ലാടാ..”
അവൻ കണ്ണാടിയ്ക്കു മുമ്പിൽ നിന്ന ഉമ്മാനെ തനിയ്ക്കുനേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കി.
“വെല്യുമ്മാ പറഞ്ഞല്ലോ.. ഉമ്മ ശർദ്ദിച്ചെന്ന്? എന്താ പറ്റ്യേ?”
”നീ… പറ്റിച്ചതല്ലേ! ഇപ്പോ അതിന്റെ ശർദ്ദി തുടങ്ങി…“
”ന്താണുമ്മാ?“
“ഡാ… നമുക്കൊരു വാവേണ്ടാകാൻ പോണ്. നിനക്കൊര് അനിയനോ, അനിയത്തിയോ. അതിന്റെ ശർദ്ദി തൊടങ്ങി. അതാ…“ അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“ശരിക്കും? ഉമ്മാ… ങള് മുത്താണ്… ഉമ്മ്..മ്മ.. ഉമ്മ്…മ്മ…”
“ഡാ എടുത്ത് വട്ടം ചുറ്റല്ലേ… എനക്ക് തലകറങ്ങും… ശർദ്ദിക്കും….”
ആയിഷയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു ഉമ്മ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. അതുകൊണ്ട് മകന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരുമ്മ കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് അവൾ അടക്കി.
ആസിഫിനും അതു മനസ്സിലായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തമ്മിൽ ആദ്യമായാണ് ഇക്കാര്യം സംസാരിക്കുന്നതെന്ന മട്ടിലാണ് രണ്ടുപേരും അഭിനയിച്ചത്.
എല്ലാം ഉപ്പയുടെ അറിവോടെയാണെങ്കിലും, വെല്യുമ്മ എങ്ങാനും സത്യം അറിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാവും എന്ന് രണ്ടുപേർക്കും എപ്പോഴും പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ആസിഫേ… ഹഹഹ… ഇപ്പോ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്തൂടാ… സൂക്ഷിക്കണം…” അവന്റെ പുറകെ മുറിയിലേയ്ക്ക് വന്ന നബീസ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“സോറി വെല്യുമ്മാ… വാവേണ്ടാവണ സന്തോഷംകൊണ്ടാ…”