ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വാപ്പാ സമ്മതിച്ചില്ല. എല്ലാം വാപ്പാ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി. അന്ന് മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം മടിയിൽ ഇരുത്തി വാരിത്തന്നു. തന്റെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിയ ഭക്ഷണം വാപ്പാ നക്കിത്തുടച്ചു.
പിറ്റേന്ന് അതിന് താൻ പകരം വീട്ടി! വാപ്പാനെ കിടക്കയിൽത്തന്നെ കിടത്തി, തന്നോട് ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തിരികെ ചെയ്തു!
രാത്രിയായപ്പോഴേയ്ക്കും താൻ ആ കുലച്ച ദണ്ഡിൽ കയറി കസർത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ക്ഷമയ്ക്കും ഒരതിരില്ലേ!
പുഞ്ചിരിയ്ക്കിടയിലും ആ മാഞ്ഞുപോയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനായി.
‘ആസിഫ് ഉമ്മാനെ എടുത്തു നടന്ന് സഹായിക്കുമോ?’ അവർ വെറുതേ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു.
‘അവർ തന്നെ തന്റെ മുമ്പിൽ അതിന് ഉത്തരം തരും. കാത്തിരിയ്ക്കാം.’
നബീസ മെല്ലെ തലകുലുക്കി, വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
***
“മോനേ ആസിഫേ, എഴുന്നേല്ക്ക്…” ചായക്കപ്പ് സൈഡ് ടേബിളിൽ വെച്ച്, മകന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്ത് തലോടി, ആയിഷ വിളിച്ചു.
“ഉമ്മാ…മ്മ്ഹ്… കുറച്ചൂടെ കെടക്കട്ടേ… പ്ലീസ്”
“ഇതെന്തൊരു കിടപ്പാണ്. ദാ വെല്യുമ്മ ചായ ഉണ്ടാക്കി തന്നിട്ടുണ്ട്. കുടിച്ചിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാൻ വാ… ബൈക്കുവാങ്ങാൻ പോകണ്ടേ?”
വെല്യുമ്മ വന്ന് പുതപ്പിച്ചകാര്യം അപ്പോൾ പറയാൻ ആയിഷക്ക് മനസ്സുവന്നില്ല. അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ കാര്യമായി അറിയിക്കണ്ട.
പെട്ടെന്ന് അവൻ ഉമ്മാനെ വലിച്ച് കട്ടിലിലേക്കിട്ട് മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, കവിളത്ത് ഉമ്മവെച്ചു.
“എന്റെ മുത്ത് ഉമ്മാല്ലേ… ഇത്തിരി നേരം കൂടെ കെടക്കട്ടേ… ഉമ്മേം കിടക്ക്. ക്ഷീണം മാറട്ടെ.” ആസിഫ് ഉമ്മാനെ കൈകൾ ചുറ്റി പുതപ്പിനടിയിലേയ്ക്ക് വലിച്ചു.
“വിട് മോനെ. വെല്യുമ്മ വിളിക്കണുണ്ട്.” ആയിഷാ ദുർബലമായാണെങ്കിലും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൻ കൈകൾ നീട്ടി പുതപ്പെടുത്ത് ഉമ്മാടെ ദേഹവും മൂടി തന്നിലേയ്ക്കമർത്തി. ഒപ്പം ഉമ്മാടെ തുടയെടുത്ത് തന്റെ കാലിനുമുകളിൽ പൊക്കിവെച്ചു. എന്നിട്ട് രാവിലെ തന്നെ കുലച്ചു നിന്ന തന്റെ കുണ്ണ ഉമ്മാടെ അരക്കെട്ടിലേയ്ക്ക് അമർത്തി.
“ആഹാ, ഉമ്മേം മോനും കൂടെ വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ പോകാ? ബൈക്ക് വാങ്ങാൻ പോണ്ടേ?” നബീസായുടെ സ്വരം കേട്ട് രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി. വാതില്ക്കലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ചിരിയോടെ നബീസുമ്മ.
“ഇല്ലുമ്മാ… ഈ ചെക്കൻ എന്നെ….” ആയിഷ ചമ്മലോടെ വിക്കി.
“ആസിഫേ ചായ തണുക്കുന്നേന് മുന്നേ കുടിച്ച് റെഡിയാവ്. ഉമ്മേം റെഡിയാവട്ടേ. രാത്രി മുഴുവൻ സിനിമാ കണ്ടിരുന്നാ ഇങ്ങനെയാ. രാവിലെ എഴുന്നേല്ക്കാൻ പറ്റൂല്ല.”
നബീസ ചിരിയോടെ കടന്നുവന്ന് കട്ടിലിൽ, ഉമ്മാടേം മകന്റേം അരികിലിരുന്ന് പേരക്കുട്ടിയുടെ കവിളിൽ തലോടി.
പിന്നെ ആയിഷാടെയും!
രണ്ടുപേരും തലതിരിച്ച്, ആ വാൽസല്യം വഴിയുന്ന മുഖത്തു നോക്കി.
“ശരി വെല്യുമ്മാ…” ആസിഫ് ചമ്മലോടെ ഞരങ്ങി.
“എന്നാ എഴുന്നേല്ക്ക്.” നബീസ പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ ചാരി തിരിഞ്ഞു നടന്നു!
“ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ചെന്ന് മുറിയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഉണർന്നപ്പോൾ ഒമ്പതുമണി! ഉമ്മാനോട്, ഇന്നലെ നമ്മൾ, നീ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ സിനിമ വെച്ചത് കണ്ടിരുന്ന് ഒരുപാട് വൈകിയാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നാ പറഞ്ഞേ. അതാ…” കണ്ണുമിഴിച്ച് ചോദ്യഭാവത്തിൽ തന്നെ നോക്കിയ മകനോട്, ആയിഷ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.
ആസിഫ് മെല്ലെ തല കുലുക്കി.
രണ്ടുപേരുടെയും ഞെട്ടൽ മാറിയിരുന്നില്ല.
മകന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ നല്കി, ആയിഷ അവന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ വിടർത്തി എഴുന്നേറ്റു.
‘അവന്റെ പുതപ്പ് മാറിക്കിടക്കാതിരുന്നത് നല്ല ഭാഗ്യം, എന്റെ റബ്ബേ. അല്ലേൽ പേരക്കുട്ടീടെ കമ്പി കണ്ട് വെല്യുമ്മ ഞെട്ടിയേനെ.’ അവളോർത്തു.
വെല്യുമ്മയ്ക്ക് രാവിലെ അതു കണ്ടിട്ടു ഞെട്ടൽ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലെന്നും, വെല്യുമ്മാടെ വാപ്പായ്ക്ക് പേരക്കുട്ടീടെ കുണ്ണയേക്കാൾ നീളവും, ഇരട്ടി വലുപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും, അങ്ങനെയാണ് അവർക്ക് മോൻ അഷറഫ് ഉണ്ടായതെന്നും, ആയിഷ എന്ന ഈ ഉമ്മാന് അറിയില്ലല്ലോ, അല്ലേ?