പിന്നെ, നമ്മളാരും ഒരിക്കലും അത് പറയുകേമില്ലല്ലോ! ഹഹഹ…
“ഉമ്മാനേം കേറ്റി ഓടിയ്ക്കണേൽ ഇത്രേം ഒന്നും കഴിച്ചാൽ പോരാ. അത് മുഴുവൻ കഴിയ്ക്കണം. പിന്നെ, ഉമ്മേം മോനും കൂടി രാത്രി വെളുക്കുവോളം സിനിമാ കാണണ്ട. അതൊക്കെ ക്ലാസ്സില്ലാത്തപ്പോൾ മതി. ബൈക്കും രാത്രി സിനിമേം ഒക്കേക്കൂടെ പഠിത്തം ഒഴപ്പിയാൽ ഞാൻ അഷറഫിനോട് വിളിച്ചു പറയും.”
രാവിലെ പ്രഭാത ഭക്ഷണ സമയത്ത് രാവിലത്തെ ചമ്മൽ മാറാതെ ആകെ മൗനമായി കുറച്ചുമാത്രം പ്രാതൽ കഴിയ്ക്കുന്ന പേരക്കുട്ടിയെ നബീസ വാൽസല്യപൂർവ്വം താക്കീത് ചെയ്തു.
‘ഇതു മാത്രമായിരുന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ ഉമ്മാനെ വേഗം മടുക്കും മോനെ. അതു പാടില്ല.നിങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോകണം. ഈ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ്…ഒരിക്കലും പിരിയാതെ… ഞാനും എന്റെ വാപ്പായും പോലെ!’ അവർ മനസ്സിൽ ഓർത്തു.
വാപ്പാ തന്നെ നിർബ്ബന്ധിച്ച് തുടർന്നും പഠിപ്പിച്ചത് അവർ ഓർത്തു. ആ ഓർമ്മയിൽ ആണ് അവർ ആസിഫ് ഉണ്ടായശേഷം ആയിഷാനെയും, നിർബ്ബന്ധിച്ച് പഠിപ്പിച്ചത്.
രാവിലെ രണ്ടുപേർക്കും രണ്ടുവിധത്തിൽ കിട്ടിയ, ചെറിയ നടുക്കങ്ങൾ കാരണം ആയിഷായും, ആസിഫും ഒന്നും മിണ്ടാതെ വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റു.
രണ്ടുപേരും ഡ്രസ്സ് മാറി, നബീസയോട് യാത്രപറഞ്ഞ് ആസിഫിന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ യാത്രയായി.
***
എല്ലാം, ഉമ്മാനെ ഒളിയ്ക്കുന്നതിലുള്ള തങ്ങളുടെ കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്നുള്ള തോന്നലുകളാണെന്നും, ഉമ്മാന് യാതൊരുവിധം സംശയങ്ങളും തങ്ങളെപ്പറ്റി ഇല്ലെന്നും ആയിഷായ്ക്ക് മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ട് അവൾ ആസിഫിനേയും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഷോറൂമിൽ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും രണ്ടുപേരുടെയും മൂഡെല്ലാം നല്ലതായി മാറിയിരുന്നു.
“ഉമ്മാ എനിക്ക് ഈ മോഡൽ മതി. ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ എൻഫീൽഡ് ഹാൽസിയോൺ ക്ലാസ്സിക് 350 ബ്ളാക്ക് കളർ.” ആസിഫ് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഇഷ്ടം. ഏതുവേണേൽ സെലക്റ്റ് ചെയ്തൊ.”
“ഇതുമതി.” ആസിഫ് സെയിൽസ്മാനോട് പറഞ്ഞു.
“ഫണ്ട് ട്രാൻസ്ഫർ ആയാൽ ഒരാഴ്ച്ചക്കകം ഡെലിവെറി എടുക്കാം.” സെയിൽസ്മാൻ ഉറപ്പുകൊടുത്തു.
എല്ലാ പേപ്പർ വർക്കുകളും തീർത്ത്, അവർ ഉപ്പാനെക്കൊണ്ട് ഫണ്ട് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യിച്ചു.
“പുതിയാപ്ളയ്ക്ക് പെണ്ണിന്റെ വീട്ടീന്നുള്ള സമ്മാനം.”
ആസിഫിന്റെ ഫോണിൽ വന്ന, ലവ് ഇമോജി ചേർന്ന അഷറഫിന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ട് രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി.
ഉമ്മാടേം മകന്റേം മുഖം ചുവന്നു.
ആസിഫിന് സന്തോഷംകൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി, ഉമ്മാനെ അവിടെ വെച്ചുതന്നെ കെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കാൻ തോന്നി.
ഒട്ടും മടിച്ചില്ല. അവൻ ഉമ്മാനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളുകളിൽ ഓരോ ഉമ്മകൾ നൽകി.
അവന്റെ സന്തോഷം കണ്ട്, ആയിഷ തിരികെ അവനും കവിളത്ത് ഉമ്മ കൊടുത്തു.
ആ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ കണ്ടുനിന്ന സെയിൽസ് ടീമും പുഞ്ചിരിതൂകി നിന്നു.
മാതാപിതാക്കൾ ബുള്ളറ്റ് വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ, യുവാക്കളുടെ ഇത്തരം സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ അവർ പലപ്പോഴും കാണാറുള്ളതാണല്ലോ!
ആ സന്തോഷവുമായി അവർ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.
***
‘വന്ദനാ മദർ ആന്റ് ചൈൽഡ് ഹോസ്പിറ്റൽ’
“ഇവിടെ നിർത്ത്.” ആയിഷ മകനോട് പറഞ്ഞു.
അവൾ നേരത്തേ തന്നെ ഈ ഹോസ്പിറ്റൽ നോക്കിവെച്ചിരുന്നു.
ആ ഹോസ്പിറ്റൽ കോമ്പൗണ്ടിൽ വണ്ടിനിർത്തി രണ്ടുപേരും ഇറങ്ങി.
“എന്താ ഉമ്മാ ഇവിടെ?” അവൻ തിരക്കി.
“എല്ലാം പിന്നെ പറയാം. നീ വാ…” ആയിഷ റിസപ്ഷനിലേയ്ക്ക് നടന്നു.
റജിസ്ട്രേഷൻ ഫോർമാലിറ്റികൾ തീർത്ത്, നമ്പർ വാങ്ങി അവർ, ‘ഡോ. വന്ദന എസ്. മേനോൻ, എംബിബിഎസ്, എംഎസ് (ഗൈനക്കോളജി)’ എന്ന ബോർഡിനു മുമ്പിലെ കസേരകളിൽ ഇരുന്നു.
ആസിഫ് ചുറ്റും നോക്കി. കുറേ സ്ത്രീകളും കുറച്ചു പുരുഷന്മാരും അവിടെ പല വാതിലുകൾക്കു മുമ്പിൽ കസേരകളിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്.
തന്റെ പ്രായത്തിൽ ആരുമില്ല.
സ്ത്രീകളിൽ പലരും ഗർഭത്തിന്റെ പല മാസങ്ങളുടെ ആലസ്യാവസ്ഥകളിൽ ഉള്ളവരാണെന്നവൻ കണ്ടു.
മിക്കവരുടെയും മുഖത്ത് ക്ഷീണവും, അനുബന്ധ ആകുലതകളും ഉണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ നിറയെ സന്തോഷമാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
സാവധാനം, പ്രയാസപ്പെട്ട് നടന്ന് പലരും അതാത് ഡോക്റ്ററുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകുകയും അൽപനേരം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരുകയും ചെയ്യുന്നു.