“അതിന് പുറത്താരും അല്ലാലോ. നിങ്ങടെ മോനല്ലേ? ന്റെ മോൻ അഷറഫിന്റെ, നിന്റെ മാപ്പ്ളേന്റ അനുവാദോംണ്ട്. മ്മ്. മ്മ്… നടക്കട്ടെ. ന്റെ കൊച്ചുമോൻ മിടുക്കനാന്ന് എനക്ക് മനസ്സിലായി. ന്നാലും… പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും പെറ്റാൽ ആസിഫിന് ചെലപ്പോ മടുക്കും. ചെറുപ്പാല്ലേ? അതു വേണ്ട.” നബീസ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
തറഞ്ഞു നിന്ന ആയിഷായ്ക്ക് അനങ്ങാൻ ആയില്ല.
അവളുടെ വിളറിവെളുത്ത മുഖം കണ്ട നബീസായ്ക്ക് സഹതാപം തോന്നി.
അവർ ഇരുകൈകളും നീട്ടി അവളെ വിളിച്ചു.
ഒരേങ്ങലോടെ അവൾ ആ കൈകളിലേയ്ക്ക് വീണു.
നബീസാടെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റി പുറം തലോടി. അവർക്ക് പാവം തോന്നി. പക്ഷേ തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഒന്നും വെളിപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല എന്നവർ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.
“ഉമ്മാ. ഇങ്ങള്… ഇങ്ങള് മുത്താണ്. ഉമ്മ്.മ്മ… ഉമ്മ്.മ്മ. “ ആയിഷാടെ ഒരു തേങ്ങലോടെ നബീസാനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. വിശ്വസിക്കാൻ ആവാത്ത സന്തോഷംകൊണ്ട്, അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
അവർ വാൽസല്യത്തോടെ, സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി.
“ഇനി വെല്യുമ്മാനെ ഒളിക്കോന്നും വേണ്ടാന്ന് നിന്റെയാ കള്ളൻ പുതിയാപ്ളോട് പറഞ്ഞേക്ക്. ബ്രോക്കർ കമ്മീഷൻ തരാതെ ഓൻ കെട്ടീത് ഞാൻ അറിഞ്ഞാരുന്നൂന്നും പറഞ്ഞേക്ക്. ഹഹഹ…”
“ഒന്നു പോ ഉമ്മാ…”
“ഹോ എന്താരുന്നൂ രണ്ടാളും അഭിനയം? അഷറഫ് വരാത്തത് ഞാൻ ഇതെങ്ങാനും കണ്ടുപിടിച്ചാലോന്ന് ഓർത്തിട്ട് തന്നെയാണ്. അവനറിയാം ഞാൻ അവനെ മനസ്സിലാക്കീട്ടുണ്ടന്ന്. പണ്ടേ അങ്ങനാ…. അവന് മറ്റുള്ളവരടെ പണി കാണുന്നതാണിഷ്ടം. പണ്ട് ഞാനും വാപ്പേം ചെയ്യുമ്പോ അവൻ വാതിൽ പയ്യെ തൊറന്ന് നോക്കി നില്ക്കും. ഞങ്ങൾ കാണാത്ത മട്ടിൽ കെടക്കും. പിന്നെപ്പിന്നെ അവന് അതൊരു ശീലായി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആസിഫുണ്ടായപ്പോ അതെല്ലാം മാറീന്നാ ഞാൻ കരുതിയേ. മാറാതിരുന്നത് ഏതായാലും നന്നായീന്ന് ഇപ്പോ തോന്നണ്. എനക്ക് എന്റെ പേരക്കുട്ടീന്റെ കുഞ്ഞിനെ താലോലിയ്ക്കാൻ പറ്റീലോ. ഹഹഹ…”
ഈ പുതിയ അറിവുകളിൽ ആശ്ചര്യപ്പെട്ട്, ഉമ്മാടെ മുഖത്തേയ്ക്കുനോക്കി ആ ആലിംഗനത്തിൽ അലിഞ്ഞ് അവൾ നിന്നു.
ഉമ്മാന്റെ ദേഹത്ത് ചുറ്റിയിരുന്ന തന്റെ കൈകൾ അവിടെ മുറുകുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ലോകത്ത് തനിയ്ക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് ഈ സത്യസന്ധയായ ഉമ്മയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“പിന്നേയ്… ആരിഫാനെ ന്റെ മുറീൽ കെടത്തിക്കോ. എനക്കൊരു കൂട്ടാവൂല്ലോ.”
“ഉമ്മാ.. അവൾ ഇടക്ക് മൊലകുടിക്കാൻ എണീക്കും…”
“സാരോല്ല. ഓള് കരഞ്ഞാ ഞാൻ കോണ്ടരാം. ആസിഫ് ബാക്കിവല്ലോം വെച്ചിട്ടൊണ്ടെങ്കി അവൾക്ക് കൊടുത്താൽ മതി.”
“ശരിയുമ്മാ..” ആയിഷ ഉമ്മ പറഞ്ഞതുകേട്ടപ്പോൾ കൂടുതൽ ചുവന്നു.
“മ്മ്.. മ്മ്… ഓൻ ചെറുപ്പാണ്. ജ്ജ് ഓനോളം മൂത്തതും. നടുവെട്ടാതെ നോക്കണം.. ഹഹഹ..”
“ഉമ്മാ… വേണ്ടാ.. വേണ്ടാ.. ഇങ്ങള് കളിയാക്കണ്ട… ഇങ്ങടെ മോനാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം.”
“മ്മ്.. അതും എനക്ക് മനസ്സിലായി. അതങ്ങനേ വരൂ. ഓനെ എനക്കറിഞ്ഞൂടെ. ഓ.. പെണ്ണിന്റെ നാണം. ആകെ ചൊമക്കണ്. പുതുപ്പെണ്ണിനെപ്പോലേണ്ട്… ഹഹഹ..”
“ഈ ഉമ്മാ… മനുഷനെ തൊലിയുരിക്കണ്.” ആയിഷാ ആകെച്ചുവന്ന് ഉമ്മാനെ വിട്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
“മോളേ ആയിഷാ… പയ്യെ ഓട്. ബീഴണ്ട.“
അന്നു മുഴുവൻ ഉമ്മാടെ ഓരോ പുഞ്ചിരിയ്ക്കും ആയിഷ കൂടുതൽ ചുവന്നു തുടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ആസിഫ് വേഗം ഇങ്ങു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൾ അത്യധികം ആഗ്രഹിച്ചു. രാത്രി ഇതെല്ലാം അറിയുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖം ഒന്ന് കാണണം തനിക്ക്. നല്ല ശേലായിരിക്കും. അവൾ ഊറിച്ചിരിച്ചു.
***
അത്താഴം കഴിഞ്ഞെത്തിയ ആസിഫ്, പതിവുപോലെ കട്ടിലിൽ കുഞ്ഞിനെ കാണാഞ്ഞ് ചോദിച്ചു,
“ഉമ്മാ. ആരിഫയെവിടെ?”
“നെന്റെ വെല്യുമ്മാന്റെ മുറീല്!”
“അപ്പോ അവൾ മൊലകുടിയ്ക്കാൻ കരഞ്ഞാലോ?”
“വെല്യുമ്മാ കൊണ്ടെത്തരും. വാതിൽ കുറ്റിയിടണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞ്.”
“ങേ?”
“വെല്യുമ്മാക്ക് പണ്ടേ തന്നെ എല്ലാം അറിയാം. ആള് നമ്മളെ നോക്കി രസിച്ച് നടക്കേരുന്ന്!”