“അതുമ്മാ. ഈ സുഖം ഓർത്ത് അതെപ്പോഴും കമ്പിയാ.”
“അത് നിയ്ക്കറിയാലോ. പൂണ്ടു കേറുവല്ലേ ഉമ്മാടെ പൂറ്റില്.”
“ഉമ്മാ മോളിൽക്കേറ്.”
ആയിഷ ആസിഫിന്റെ മുകളിൽ കയറിയിരുന്ന് അരിയാട്ടുന്നതുപോലെ അരക്കെട്ടിളക്കി അടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മകനു വരാറാകുമ്പോൾ അവൾക്ക് അരക്കെട്ട് താഴേയ്ക്ക് അമർത്തിപ്പിടിയ്ക്കണം. അപ്പോൾ പൂക്കുറ്റിപോലെ അവന്റെ പാൽ ഉമ്മാടെ ഗർഭപാത്രത്തിലേയ്ക്ക് നേരിട്ട് ചീറ്റും.
ആ സ്വർഗീയ സുഖം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ ആവില്ല!
മകന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതാണത്.
ഉമ്മാക്കും!
കുഞ്ഞിന് വാക്സിൻ എടുക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഡോക്റ്റർ ഇത്തവണയും സുരക്ഷിതമാക്കിയതിനാൽ, വയറ്റിലുണ്ടായാലോ എന്ന പേടി രണ്ടുപേർക്കും ഇല്ല. എന്നാലും നോർമൽ ഡെലിവറി ആയതിനാൽ മൂന്നുമാസം എങ്കിലും കഴിഞ്ഞേ ബന്ധപ്പെടാവൂ എന്ന് ഡോക്റ്റർ ആയിഷയോട് പറഞ്ഞതിനാൽ ആണ് കാത്തിരുന്നത്. പാവം ഡോക്റ്റർ കരുതിയത്, പ്രസവത്തിന് വരാൻ സാധിയ്ക്കാതിരുന്ന ഭർത്താവ് ആർത്തിപിടിച്ച് വരുമ്പോൾ ആയിഷായ്ക്ക് തടയാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്നാണ്! ഭർത്താവും കുഞ്ഞിന്റെ വാപ്പേം ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞിരുന്നെകിൽ, ഡോക്റ്റർ ബോധം കെട്ടേനേ!
“ആഹ്. മോനെ.”
“ഉമ്മാ. ആഹ്. എനക്ക് വരാറായ്.”
“ഒഴിക്കടാ. ഉമ്മാടെ പൂറ്റിൽ നെറച്ചൊഴിക്ക്.”
“ഹ. ഹ. ആഹ്. മ്മ്. മ്മ്. ആഹ്. ആഹ്. “
“നെറഞ്ഞ് ഒഴുകണുണ്ടല്ലോ മോനേ.”
“ങളെ ഓർത്താത്തന്നെ ഒഴുകും ഉമ്മാ…”
“ഉമ്മ്മ്മ.”
***
പിറ്റേന്ന് ആസിഫ് നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റ് ഒരുങ്ങി ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, തന്റെ ക്ലാസ്സിൽ പോയിരുന്നു. ഫൈനൽ ഇയർ ആയതിനാൽ അവൻ തിരക്കിട്ട പഠിത്തം ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വീട്ടിലെ അവന്റെ ഉത്തരവാദങ്ങളിൽ ഒരു കുറവും വരുത്തിയിരുന്നില്ല. കുഞ്ഞിനെ നോക്കുക, ഉമ്മാനേം വെല്യുമ്മാനേം സ്നേഹിക്കുക, ഉപ്പാനോട് സംസാരിയ്ക്കുക എന്നിവയെല്ലാം അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കർത്തവ്യങ്ങളാണ്.
ആയിഷ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റെങ്കിലും, മാസങ്ങൾക്കുശേഷം തലേന്നത്തെ രണ്ടുവട്ടം കളിയുടെ ക്ഷീണവും, വെളുപ്പിന് ഉണർന്ന കുഞ്ഞിന് മുലകൊടുത്ത് ഉറക്കിയതും കൂടിയായപ്പോൾ, അറിയാതെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. വീണ്ടും കണ്ണു തുറന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഉമ്മാനെ ഉണർത്താതെ മോൾക്ക് ഒരുമ്മയും നൽ കി ആസിഫ് ക്ളാസിൽ പോയിരുന്നു.
സമയം എട്ടര!
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ വൈകി അടുക്കളയിൽ എത്താറുള്ളതിനാൽ ഉമ്മ കാര്യങ്ങൾ നോക്കും. ആ ഉറപ്പിലാണ് ഒരുങ്ങി അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് നടന്നത്.
ക്ഷീണത്തോടെ ആയിഷാ അടുക്കളയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ നബീസ പ്രഭാത ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. മരുമകളെ നോക്കിയ നബീസയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“മോളേ ആയിഷാ…”
“എന്താണുമ്മാ?”
“അടുത്ത കുട്ടി കുറച്ചു കയിഞ്ഞ് മതീട്ടോ…”
“അത് ഉമ്മാ… ഇക്കാന് ഉടനെ എന്തായാലും ലീവ് കിട്ടൂല്ല.”
“അവന് ലീവ് കിട്ടണ്ട. നിന്റെ മോളുടെ വാപ്പയോട് പറയണം – ആസിഫിനോട്.”
“ഉമ്മാ.ഇങ്ങള്…”ആയിഷ ഞെട്ടിപ്പോയി.
എന്തുപറയണം എന്നറിയാതെ തുറിച്ച കണ്ണുകളുമായി, അവൾ ഒരുവിധത്തിൽ, താഴെ വീഴാതെ നിന്നു.
“നിങ്ങടെ പണി ശബ്ദോം, പുന്നാരങ്ങളും ഒക്കെ എനക്ക് കേൾക്കാം. നിന്റേം മോൻ ആസിഫിന്റേം നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞേന്റെ പിറ്റേന്ന്, സൈഡ് മേശേലെ പാൽ ഗ്ലാസ്സും, മുറീലെ അലങ്കാരങ്ങളും, രണ്ടാളുടെ ഡ്രസ്സ് മേലുക്ക് മേലെ കെടക്കണതും, അവന്റെ തളർന്നൊടിഞ്ഞ കെടപ്പും, രാവിലെ ചൊവന്ന ഡ്രസ്സിട്ട് നെന്റെ കാലുകൂട്ടാൻ മേലാതെയുള്ള നടപ്പും, ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ട്. അപ്പത്തന്നെ എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തിരിഞ്ഞ്. ഹഹഹഹ… മ്മ്… പേടിയ്ക്കണ്ട…ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞല്ലേ മോളേ ഞാനും വന്നേ… ഹഹഹ… “
ആയിഷാടെ മനസ്സിൽക്കൂടെ പേടിയുടെ തീവണ്ടി ഓടി. എന്നാൽ ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയ അവൾക്ക് അവിടെ എന്നുമുള്ള കലർപ്പില്ലാത്ത വാൽസല്യവും പുഞ്ചിരിയും മാത്രേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
‘അപ്പോ… അപ്പോ… ഉമ്മയ്ക്ക് വിരോധമില്ലെന്നോ? അതെങ്ങനെ?’ ആയിഷ പകച്ചുപോയി.
“ഉമ്മാ എന്നട്ട്.. ഇങ്ങള് ഒന്നും അറിഞ്ഞമട്ട് കാണിയ്ക്കാതെ ഇത്രേം കാലം… ന്റെ റബ്ബേ..!”