“ന്നാ…അതിലേക്ക് ഒഴിച്ചേരെ..!”
എന്നെക്കൊണ്ട് തല്ക്കാലം ഒന്നും നടക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലായ ലിസിച്ചേച്ചി പാല് നിറഞ്ഞ ചെരുവം എടുത്ത് എന്റെ നേരെ നീട്ടി.ഞാനത് വാങ്ങി പാത്രത്തിലേക്ക് ഒഴിച്ച ശേഷം തിരിച്ചു കൊടുത്തു.
ഏഴോളം കറവയുള്ള പശുക്കള് ഉണ്ടായിരുന്നു.എല്ലാത്തിനെയും കറന്നു തീരുന്നത് വരെ അവരെനിക്ക് ആ കാഴ്ച പകര്ന്നു നല്കി. ഓരോ പശുവിലേക്കും മാറിപ്പോകുന്നതിനനുസരിച്ച് നില്ക്കുന്ന സ്ഥാനം മാറ്റി മാറ്റി ഞാനാ തുട മനസ്സ് കൊണ്ട് നക്കിത്തുടച്ചു.
അതിനിടയില് പലപ്പോഴും ആ കാന്തക്കണ്ണുകള് എന്റെ നേരെ നീളുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
ഒരു വാക്ക് പോലും തുറന്നു പറയാതിരുന്നിട്ടും രണ്ടുപേരും പരസ്പരം
മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“ചേച്ചി എപ്പോഴാ കുളിക്കാറ്..?!”
ലിസിച്ചേച്ചി കറവ കഴിഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോള് ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ മറി കടന്നു കൊണ്ട് ഞാന് ചോദിച്ചു.
“എന്നാത്തിനാ..!”
അവരെന്നെ ചൂഴ്ന്നൊരു നോട്ടം നോക്കി. നേരത്തെ ആണെങ്കില് ഞാന് ആ ചോദ്യത്തോടെ ഞാന് എല്ലാം നിര്ത്തിയേനെ. എന്നാല് ഇപ്പൊ എന്തോ ഒരു ധൈര്യം പോലെ.
“ആ സമയത്ത് വന്നാ പുറം തേച്ചു തരാന് ഒരാളായല്ലോ..അതാ..!”
ഞാനൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ആ മുഖത്തു നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു.
“പുറം മാത്രം തേച്ചു തന്നാ മതിയോ..!”
മുട്ടായി വായിലിട്ടു അലിയിക്കുന്നത് പോലെ അവരാ ചുണ്ടുകള് ഒന്ന് ചലിപ്പിച്ചു.
“അങ്ങനെ ചോദിച്ചാല്..!”
തൊഴുത്തിന്റെ തൂണില് നഖം കൊണ്ട് കോറി വരച്ചു കൊണ്ട് ഞാനും അവര് കാണിച്ചത് പോലൊരു ഭാവം കാണിച്ചു.
“മ്ഹും…പറ..അങ്ങനെ ചോദിച്ചാല്..?”
അവരൊരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചുണ്ട് കടിച്ചു. അവരെന്നെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ എന്ന വാശിയിലാണ്. എന്നാപ്പിന്നെ അങ്ങനെയാവട്ടെ എന്ന് ഞാനും കരുതി. മനസ്സില് ധൈര്യം സംഭരിച്ചു.
“എന്നാ ഇനി സത്യം പറയാല്ലോ ചേച്ചീ..എനിക്ക് ചേച്ചീടെ കൂ…!”
പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിച്ചില്ല..അപ്പോഴേക്കും മേമയുടെ വിളി കേട്ടു. ഞാന് ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി.
“കണ്ണാ കഴിഞ്ഞില്ലേ…നേരം പോകുന്നു..!”
പച്ചയില് വെള്ള പ്രിന്റുള്ള കോട്ടണ് ചുരിദാറുമിട്ട് ഒരൂ അപ്സരസ്സിനെപ്പോലെ അടുക്കളയില് നിന്നും എത്തി നോക്കുകയാണ് മേമ.
“ആഹ് കഴിഞ്ഞു..ഇപ്പൊ കൊണ്ടോരാം..!”
മേമയെ നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞ ശേഷം ഞാന് ധൃതിയില് പാല് പാത്രം അടച്ചു മൂടി.
ലിസിച്ചേച്ചി തിരക്കിട്ട് കാടി കലക്കുകയാണ്. ആ മുഖത്തൊരു ഇച്ഛാഭംഗമുണ്ട്. കേള്ക്കാനാഗ്രഹിച്ചത് പാതിയില് മുറിഞ്ഞതിന്റെയാണ്.
“ചേച്ചീ.. വേഗം വരാം..!”
അതും പറഞ്ഞു ഞാന് പാല് പാത്രങ്ങളും തൂക്കി വേഗം ഉമ്മറത്തേക്ക് കുതിച്ചു.
മേമ ചാവിയും ഹെല്മെറ്റും എടുത്ത് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നേയുള്ളൂ.ആ സൗന്ദര്യം ഒരു നിമിഷം ഞാന് നോക്കി നിന്നുപോയി.
ഇന്നലെ വരെ കാണാത്ത ഒരു തുടുപ്പും മിനുപ്പും ഞാനാ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞു കണ്ടു.
ഏതൊരാളും ഒരു നിമിഷം അങ്ങനേ നോക്കി നിന്നു പോകുന്ന സൗന്ദര്യം.കടിച്ചു തിന്നാന് തോന്നുന്ന ലാസ്യത..കണ്ണുകള് കൊണ്ടെത്ര അളന്നാലും കൊതി തീരാത്ത ശരീരഘടന..!
ആക്ടിവയില് കാലുകള് വിരിച്ചു വച്ച് പാത്രങ്ങള് വെക്കാന് മേമ സൗകര്യം
ചെയ്യുമ്പോള് ഞാന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ ആ മാംസളമായ ഉള്ത്തുടയില് കൈവണ്ണ ഉരസി.
അത് മനപ്പൂര്വമുള്ള സ്പര്ശനമാണെന്ന് അവര് അറിയുന്നതില് എനിക്കപ്പോ ഒരു ഭയവും തോന്നിയില്ല. പാത്രങ്ങളുടെ ബാലന്സ് ശരിയാക്കാന് ഞാന് വേണ്ടതിലുമധികം സമയമെടുത്തു. അപ്പോഴെല്ലാം എന്റെ കൈവണ്ണ ആ തുടയുടെ മൃദുലതയെ തലോടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
“ഭക്ഷണം നേരത്തെ കഴിക്കുന്ന ശീലമൊന്നുമില്ലല്ലോ കണ്ണന്..?”
വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് മധുരമുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മേമ ചോദിച്ചു.
“മേമ സാവധാനം വന്നാ മതി..ഒരു തിരക്കുമില്ല..!”
അത് കേട്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി എന്നിലേക്ക് തൊടുത്തു വിട്ടു കൊണ്ട് അവര് വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു.