അനു : മ്മ്…
അവിടെ എത്തിയാൽ പിന്നെ ഇതൊന്നും പറഞ്ഞുതരാൻ പറ്റി എന്നുവരില്ല അതുകൊണ്ടാ ഇപ്പോഴേ പറയുന്നേ… ടെൻഷൻ ഒന്നുമാവണ്ട എന്ത് പ്രേശ്നമുണ്ടേലും എന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി…
അനു : ശെരി…
എപ്പോഴാ പോവാൻ കഴിയുക എന്ന് അവരോട് കൂടേ ചോദിച്ച് അറിയിച്ചാൽ ടിക്കറ്റ് അയച്ചുതരാം…
അനു : ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ട് പറയാം…
മുത്ത് കണ്ണൊക്കെ എഴുതി തട്ടമൊക്കെ ഇട്ട് വന്ന് എനിക്കരികിൽ ഹാൻഡ് റെസ്റ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു
മുത്ത് : അനുക്കാക്ക പോകുവാണോ…
മൂസി : മ്മ്… ഇക്കാക്ക അനുക്കാക്കാക്ക് പണികൊടുത്തു ഈ മാസം തന്നെ പോണമെന്ന്…
മുത്ത് : ഇത്ര പെട്ടന്നോ… ഇനി രണ്ടാഴ്ച്ച തികച്ചില്ലല്ലോ…
അവിടെ ഷോപ്പിൽ രണ്ടാളെ കുറവുണ്ട് ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞവരിൽ ആരെയെങ്കിലും കയറ്റാം എന്നാ ആദ്യം കരുതിയെ… പിന്നെ ഇവനാണേൽ ഇവന് കാര്യങ്ങളൊക്കെ പഠിക്കാൻ ഇത്തിരി സമയം കൂടുതൽ കിട്ടുമല്ലോ എന്ന് തോന്നി…
ഇത്രയും പെട്ടന്ന് പോണം എന്ന് അറിഞ്ഞതും കുഞ്ഞയുടെയും മാമിയുടെയും മുഖം വാടി
ഇവൻ അല്ലേലും മൂന്നും ആറും മാസം കഴിഞ്ഞല്ലേ ഒരാഴ്ച്ചക്ക് വീട്ടിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നെ ഇപ്പൊ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞില്ലേ പോവുമ്പോയേക്കും രണ്ട് മാസമാവും…
ചെറി : അവൻ പോയി പഠിക്കട്ടെ… അല്ലാതെ കുറച്ച് ദിവസം അധികം ഇവിടെ നിന്നിട്ടെന്താ…
മാമൻ : അല്ല രണ്ടാളും കൂടേ പിടിച്ച് അടുക്കളേൽ ഇരുത്തിക്കോട്ടെ… ഉള്ള സമയത്ത് എന്തേലും പണിക്ക് വിടാതെ കൊഞ്ചിച്ചോണ്ട് നടന്നോ…
ചെറിയുടെയും മാമന്റെയും സംസാരം കേട്ട് മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന അവരെ ഒന്ന് നോക്കി പള്ളിയിൽ പോയിട്ട് വരാം എന്നും പറഞ്ഞ് അവർ നാലുപേരും ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങേ
മൂസീ… നിന്റെ ബൈക്കിന്റെ കീ എവിടെയാ…
അവൻ വാതിലിന് പിറകിൽ നിന്നും കീ എടുത്ത് തന്നു നീ കാർ കൈയിൽ വെച്ചോ ബൈക്ക് കുറച്ച് ദിവസത്തേക് എനിക്ക് വേണം പിന്നെ ഓവർ സ്പീഡിൽഓടിക്കാനും വേറാർക്കും കൊടുക്കാനും നിൽക്കരുത്
മൂസി : ഇല്ല…
അവർ പോയതും മാമിയും ഏന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി…
കുഞ്ഞ : മോനൂ… ഇത്ര പെട്ടന്ന് എന്ന് പറയുമ്പോ എങ്ങനാടാ…
ഹാ… ബെസ്റ്റ് ഞാൻ പോക്ക് തീരുമാനിച്ച അന്ന് തുടങ്ങി പോവും വരെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്ന് പോകുന്നതിന്റെ തലേ ദിവസം പോക്ക് പെട്ടന്നായിപ്പോയി എന്നും പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞ ടീമാ നിങ്ങൾക്കിനി ഒരു കൊല്ലം കൂടേ നീട്ടിയാലും നിങ്ങള് പറയും പെട്ടന്നായീന്നു…
മാമി : അതല്ലടാ… കുറച്ചൂടെ നീട്ടിക്കൂടെ…
അപ്പൊ തിരിച്ചു വരാനും വൈക്കൂലേ… ഇതിപ്പോ ഒരു കൊല്ലം കൊണ്ട് തിരിച്ച് വന്നൂടെ…
കുഞ്ഞ : എന്നാലും…
ഒരെന്നാലുമില്ല…
മാമി : അതല്ല മോനൂ…
അവൻ ഇപ്പൊ പോയില്ലേൽ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു പോണം അപ്പൊ നേരിട്ട് പുതിയ ഷോപ്പിൽ ചെല്ലുമ്പോ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ഒക്കെ അവൻ കിടന്ന് കഷ്ട്ടപെടണം ഇപ്പൊ ആയാൽ അവന് മെല്ലെ മെല്ലെ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ പടിക്കാം വൈകി പോയി കഷ്ടപ്പെടണോ അതോ ഇപ്പൊ പോയി കഷ്ടപ്പാടില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കണോ… നിങ്ങൾ തന്നെ തീരുമാനിച്ചോ…
കുഞ്ഞ : അത് വേണ്ട കഷ്ടപ്പാടില്ലാതെ മതി അല്ലേ അമ്മായീ…
മാമി : മ്മ്… അതേ…
കുഞ്ഞ : നീ അവനെ നോക്കണേ…
ഇല്ല ഞാനെടുത്ത് കടലി കളയും…
കുഞ്ഞ : പോടാ… അതല്ല അവനെന്തേലും ആവശ്യമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിൽ…
ഏന്റെ കുഞ്ഞാ… അവനെന്താ ഇള കുട്ടിയാണോ… അവന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ അവനറിയാം പിന്നെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ഞാനുണ്ട്… പിന്നെ നമ്മുടെ നാട്ടുകാർ ഇവിടുള്ളതിനേക്കാളും കൂടുതൽ അവിടുണ്ട്…
രണ്ടാളും ഒരുവിതം സമാധാനിച്ചു പോവുമ്പോയും മുഖത്ത് ശെരിക്കും തെളിച്ചം വെച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ ഇറങ്ങുമ്പോ മുത്ത് വണ്ടിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് ചുറ്റും നോക്കി കവിളിൽ ഉമ്മവെച്ചു
വീട്ടിൽ ഇത്തയെ കൂട്ടി അവളുടെ കോളേജിൽ പോവും വഴി ഖാലിദിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു
അവർക്കെല്ലാം അറിയേണ്ടത് ദിവ്യയുടെ അമ്മയുടെ അസുഖ വിവരമായിരുന്നു വിളിച്ചപ്പോഴെല്ലാം കുഴപ്പമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ ഞാൻ അവരെ നോക്കി
അവളുടെ അമ്മക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല… ഇവിടെ വന്നിട്ട് വീട്ടിൽ പോവാൻ വൈകിയത്കൊണ്ട് ഇവിടുന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോവാൻ അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞതാണ്