അവൻ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ കഴിഞ്ഞില്ല. ഹൃദയം സമ്മതിക്കുന്നില്ല.
തന്റെ കയ്യിനകത്ത് എന്തോ തടയുന്ന പോലെ തോന്നി, അവൻ കൈ തുറന്നു നോക്കി. അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കും നേരം, കൈവശം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു സാധനം ശ്രീലക്ഷ്മി ആ കയ്യിലേക്ക് വച്ച് നൽകിയിരുന്നു.
അത് കണ്ടതും റോഷന്റെ കണ്ണുകൾ ഒടുക്കമില്ലാത്ത വണ്ണം നിറഞ്ഞൊഴുകി. തലേന്ന് അഞ്ജു വലിച്ചെറിഞ്ഞ ലോക്കറ്റായിരുന്നു അത്. റോഷൻ എന്ന് പേരെഴുതിയ ലോക്കറ്റ്…
*
കരഞ്ഞ്, മനസ്സിന് അൽപം സമാധാനം കിട്ടിയ അവസരത്തിൽ, പോവുകയാണെന്ന് അറിയിച്ചുകൊണ്ട് റോഷൻ ശരണ്യക്കും ടെക്സ്റ്റ് ചെയ്തു.
“ഒന്നുമോർത്ത് മനസ്സ് വിഷമിക്കാതെ, സന്തോഷത്തോടെ പോയി വാ… ടേക്ക് കെയർ… 😘😘😘”, നിമിഷങ്ങൾക്കകം തന്നെ അവളുടെ മറുപടി ടെക്സ്റ്റും വന്നെത്തി.
മനസ്സറിഞ്ഞുള്ള ആ വാചകങ്ങൾ… തന്നെ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന ആരെക്കെയോ തനിക്കൊപ്പമുണ്ടെന്നുള്ളത്, അവന്റെ ഹൃദയത്തിന് അൽപം ആശ്വാസം പകർന്ന് നൽകി.
പെട്ടന്ന് കാർ സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിന്നു.
“സാർ പറഞ്ഞ സ്ഥലമെത്തി…”, ഡ്രൈവർ റോഷനോടായി പറഞ്ഞു.
റോഷൻ മൂളി. ശ്രീലക്ഷ്മി കാര്യമറിയാനെന്നോണം റോഷനെ നോക്കി.
“ഒരു സുഹൃത്തിനോട് കൂടി യാത്ര പറയാനുണ്ട്. രണ്ട് മിനുട്ട്…”, റോഷൻ പറഞ്ഞു.
ശ്രീലക്ഷ്മി തലയാട്ടി. ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു റോഡിലാണ് ഇപ്പോൾ അവർ. അവൻ ഡോർ തുറന്ന് വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി, നടന്നു.
അവൻ നടന്ന് അവളുടെ കൺവെട്ടത്ത് നിന്നും മറഞ്ഞ നിമിഷം പെട്ടന്ന് ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ കാതിലേക്ക് വിരുന്നെത്തി.
“റോഷാ….”
അവൻ തിരിഞ്ഞു. അജ്മലാണ്, ശ്രീലക്ഷ്മിയുടെ അജുക്കാ. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. അജ്മൽ തിരിച്ചും. ഇരുവരും തുടർന്ന് ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
“അവളെ കാണുന്നില്ലേ…?”, നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട റോഷൻ… അവരുടെ മനസ്സിൽ പണ്ടേ മരിച്ചു പോയവനാണ് ഞാൻ. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ… “, എന്തൊ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച സ്വരത്തിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു.
അവൻ മറുത്തൊന്നും പറയാൻ നിന്നില്ല. ഒരു പ്രേതമായി ജീവിതം ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനോട് അല്ലെങ്കിലും എന്താണ് പറയാൻ കഴിയുക…!’, അലവലാതി ഓർത്തൂ…
നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ കാറിന്റെ ഡിക്കി അജ്മൽ തുറന്നു. അതിനകത്ത് ദേഹം മുഴുവൻ ചോര ഒലിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ മെയിൻ വില്ലൻ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു; നിക്സൻ.
തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന റോഷനേയും അജ്മലിനെയും അവനൊന്ന് കണ്ണുയർത്തി നോക്കി. അവന്റെ ശരീരം അപ്പോഴും, അജ്മലിന്റെ പക്കൽ നിന്നും കിട്ടിയതിന്റെ വേദനയാൽ ഞെരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ബാലിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ, നിക്സാ..?”, ജയിച്ചവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടെ റോഷൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.
ഇവനിത് എന്ത് തേങ്ങയാണ്’ പറയുന്നതെന്ന മട്ടിൽ നിക്സൻ മുഖം ചുളിച്ചു.
റോഷൻ : “എതിരാളിയുടെ ശക്തി അപഹരിക്കുന്ന ബാലിയെ എതിരിടാൻ ശ്രീരാമൻ അയച്ചത് ബാലിയുടെ സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പിനെ തന്നെയായിരുന്നു…”
പറച്ചിലിനൊപ്പം റോഷൻ അജ്മലിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു. അജ്മൽ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കഥ മുഴുവനായി പറഞ്ഞു തരാൻ സമയമില്ല, പക്ഷെ…”, കാര്യം പിടിക്കിട്ടാതെ ഉഴലുന്ന നിക്സനെ നോക്കി റോഷൻ തുടർന്നു, “കഥയുടെ ക്ലൈമാക്സ് ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനെ വരും…”
പറഞ്ഞു തീർന്നതും, തന്റെ സകല ശക്തിയും കയ്യിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു, റോഷൻ അവന്റെ കവിളിൽ ആഞ്ഞിടിച്ചു.
🗣️…🤛🏼……🦷🦷
“അമ്മേ…”, അടികൊണ്ട വേദനയിൽ നിക്സൻ ഉറക്കെ അലറി…
ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ, അവന്റെ സ്വർണ്ണം കെട്ടിയ രണ്ടു പല്ലുകളും തെറിച്ച് വണ്ടിയുടെ ചില്ലിൽ പതിഞ്ഞു.
*** *** *** *** ***
ബാംഗ്ലൂരിൽ എത്തിയതിന്റെ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ റോഷൻ ശ്രീലക്ഷ്മിയെ ബാലാജിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. ആന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വക്കീലിന്റെ ഓഫീസിൽ അവൾ ജോലിക്കും കയറി. പോകാൻ നേരം അയാൾ ചെയ്തു തന്നെ സകല സഹായങ്ങൾക്കും, റോഷൻ നന്ദി പറഞ്ഞു.
“എന്ന പയക്കം ഡാ ഇത്… ചിപ്സ് എങ്കെ…?”, അവന്റെ ഡ്രാമ നിറഞ്ഞ നന്ദി കേട്ടതും അയാളുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.