കാലഭ്രംശം 4
[ 𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍 ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ആ വലിയ സത്യം കേട്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയ
ഞാൻ, വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
”അപ്പൊ… ചേച്ചി…”
ഞാൻ പാതിവഴിയിൽ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
ബാക്കി പൂർത്തിയാക്കാൻ എന്റെ ശബ്ദം പൊങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്റെ ആ നിൽപ്പ് കണ്ട് അമ്മ ഒന്ന് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തിട്ട് ബാക്കി തുടർന്നു.
”അതെ അശ്വീ… നിന്റെ ചേച്ചി അവന്റെ രക്തമാണ്, അല്ലാതെ നിന്റെ അച്ഛന്റേതല്ല.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് ഇപ്പോൾ എന്നോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടാകും അല്ലേ? പക്ഷെ… അന്ന് അവന്റെ ആ തീവ്രമായ പ്രണയത്തിന് മുന്നിൽ എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരുപോലെ അടിയറവു പറയുകയായിരുന്നു. എനിക്കതെല്ലാതെ വേറൊന്നിനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.””
ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്, വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തോടെ അമ്മ തന്റെ വലതുകൈ കൊണ്ട് കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ പതുക്കെ തുടച്ചുമാറ്റി.
ആ മുഖത്തെ സങ്കടം കണ്ടിട്ടും എനിക്ക് അപ്പോഴും ഒന്നും തിരിച്ചു പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് കേട്ട ആ വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടി.
അതിനേക്കാളുപരി, ഒരു വലിയ ചോദ്യം എന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചേച്ചിയാണ് ആ പഴയ അശ്വിന്റെ മകളെങ്കിൽ… പിന്നെന്തിനാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത് ‘ഞാൻ’ അവനെപ്പോലെയാണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന്? അച്ഛന്റെ രക്തത്തിൽ ജനിച്ച എനിക്ക് എങ്ങനെയാണ് അമ്മയുടെ പഴയ കാമുകന്റെ രൂപസാദൃശ്യം ലഭിക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഞാൻ തലയിൽ ഇരു കൈകളും വെച്ച്, കണ്ണുകളടച്ച് കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് മരവിച്ചിരുന്നു.
എന്റെ ആ ഇരിപ്പ് കണ്ട് പേടിച്ചിട്ടാകണം, അമ്മ പെട്ടെന്ന് എന്റെ അടുത്തേക്ക് കുറച്ചുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.
”മോനെ അശ്വീ… നിനക്ക്… നിനക്ക് അമ്മയോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
ചോദ്യത്തോടൊപ്പം അമ്മ എന്റെ കൈകൾ തന്റെ മൃദുവായ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി കൂട്ടിക്കിടിച്ചു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ നേർത്ത തണുപ്പിലാകണം, ആ വിരലുകൾ അപ്പോൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ ഇളം നീല നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത ചൂടും അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വിറയലും എന്നിലേക്കും പടർന്നു.
ആ മൃദുവായ സ്പർശനത്തിൽ, എന്റെ തലച്ചോറിനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയിരുന്ന ആ വലിയ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം എങ്ങോട്ടോ അലിഞ്ഞുപോയി. എന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ നനഞ്ഞ മിഴികളിലേക്ക് നീണ്ടു.
”ഇല്ലമ്മേ… എനിക്കെന്തിനാ എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയോട് വെറുപ്പ് തോന്നുന്നേ?”
ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം കേട്ടപ്പോൾ… ഞാൻ ഒന്ന് ഷോക്കായി, അത്രയേ ഉള്ളൂ. അല്ലാതെ എനിക്ക് അമ്മയോട് വെറുപ്പോ ദേഷ്യമോ ഒന്നുമില്ല.”
അതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ എന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി, ആ കണ്ണീർ നനവുള്ള മുഖത്ത് വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ ഒന്ന് തലോടി. എന്റെ ആ വാക്കുകളും തലോടലും അറിഞ്ഞപ്പോൾ, വിറയ്ക്കുന്ന ആ കൈകളുടെ പിടി
എന്റെ കൈകളിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകുന്നതും, അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നതും ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
”അന്ന്…എന്റെയും അവന്റെയും ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇണചേർന്ന് കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നത്. എന്റെയും അവന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെ ജീവനുള്ള ഒരു തുടിപ്പ്… അത് എന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം! അന്ന് തന്നെ ഞാൻ അവനെ കണ്ട് ഇതിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നു. യാതൊരു പതർച്ചയുമില്ലാതെ അവൻ അന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞത്, ‘ലക്ഷ്മിക്കുട്ടീ നീ പേടിക്കണ്ട, നമുക്കൊരു വഴി ഉണ്ടാക്കാം’ എന്നാണ്.”