അമ്മയുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ പതിഞ്ഞു.
“എന്റെ ഈ കാര്യം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. അന്ന് അച്ഛൻ എന്നെ ഒരുപാട് തല്ലി. അടികൊണ്ട് തളർന്ന എന്നെ, അവസാനം നിന്റെ അച്ഛന്റെ തലയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പാവം… അയാൾക്ക് ഇതിനെപ്പറ്റി ഒന്നും തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. പലവട്ടം ഞാൻ ആലോചിച്ചതാ അയാളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്ന്, എന്നാൽ എനിക്കതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും… എന്തിന്, അശ്വതി ജനിച്ചതിന് ശേഷവും ഞാൻ ഒരുപാട് വർഷം അവനുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു. പക്ഷെ നിരാശ മാത്രമായിരുന്നു ഫലം.”
അമ്മ ഒന്ന് നിർത്തി. എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.
”അങ്ങനെ പിന്നെ… ഈ സത്യങ്ങളൊക്കെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച്, എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛന് കൈമാറി. അതിൽ എനിക്കൊരു ആൺകുട്ടി ജനിച്ചു. ദേ… ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ കുറുമ്പൻ!”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ മൂക്കിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് പിടിച്ചു വലിച്ചു.
”പക്ഷെ, നീ വളർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഷോക്കായി. കാരണം, അവന്റെ അതേ മുഖം തന്നെ നിനക്കും! ഞാൻ എപ്പോഴും അവനെക്കുറിച്ച് തന്നെ ആലോചിക്കുന്നതുകൊണ്ടാകാം എനിക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നതെന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയത്. പക്ഷെ നിനക്ക് പ്രായം കൂടുംതോറും… അവനെ അങ്ങനെ തന്നെ പകർത്തി വെച്ചിരിക്കുവാ നീ.”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മ ഒരു ചെറിയ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ സിരകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ് നിറച്ചത്. ഇത്രയും കാലം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്നവന്റെ അതേ രൂപമുള്ള ഞാൻ ഇത്രയും ചേർന്നിരിക്കുമ്പോൾ ആ പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്ത് വികാരമാകും ഉണ്ടാവുക?
എന്റെയുള്ളിലെ ആസക്തിയെ ഞാൻ ഒരു കുസൃതിച്ചോദ്യമാക്കി മാറ്റി. ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളനോട്ടത്തോടെ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
”അങ്ങനെയെങ്കിൽ… വേണമെങ്കിൽ അമ്മയ്ക്ക് ആ പഴയ അശ്വിനായിട്ട് എന്നെ കാണാം കേട്ടോ…”
അതുകേട്ടതും അമ്മയുടെ കണ്ണുകളൊന്നു വിടർന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു നാണം ആ മുഖത്ത് മിന്നിമറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
”അയ്യടാ… അവന്റെയൊരു പൂതി നോക്കണേ!”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ ചെറുതായി ഒന്നടിച്ചു.
”അതെന്താ അമ്മേ അങ്ങനെ?”
ഞാനും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ആ സോഫയിൽ കുറച്ചുകൂടി അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് അടുത്തുകയറി ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാനും അമ്മയുടെ ആ പഴയ കാമുകനെപ്പോലെ തന്നെയല്ലേ ഇരിക്കുന്നേ? അപ്പൊ അമ്മയുടെ പഴയ ആൾ തിരിച്ചു വന്നു എന്ന് അങ്ങ് വിചാരിച്ചോ…”
അത് പറയുമ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ, ഇതുവരെ ഞാൻ കാണാത്ത വല്ലാത്തൊരു വശ്യമായ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു! വെറുമൊരു മകനെ നോക്കുന്ന നോട്ടമായിരുന്നില്ല അത്. ഇരുപത് വർഷമായി താൻ കാത്തിരിക്കുന്ന, ഭ്രാന്തമായി താൻ പ്രണയിച്ച പുരുഷൻ തന്റെ മുന്നിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്നുവെന്ന സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു കാമുകിയുടെ നോട്ടം! ആ മിഴികളിലെ ആഴം എന്നെ പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കഴുത്തിലെയും നെറ്റിയിലെയും വിയർപ്പുതുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെയുള്ള ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ശരിക്കും ഉരുകിപ്പോയി.
പക്ഷെ, പെട്ടെന്ന് സ്വബോധം വന്നതുപോലെ അമ്മ ആ നോട്ടം പിൻവലിച്ചു. മുഖത്ത് ഒരു കള്ള ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
”പോടാ എഴുന്നേറ്റ്… നീ എന്റെ മോനാ, അത് മറക്കണ്ട.”
ആ പറച്ചിലിൽ ഒട്ടും ഗൗരവമില്ലായിരുന്നു എന്ന് ആ ചുണ്ടിലെ മായാത്ത കള്ളച്ചിരി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മകനും കാമുകനും തമ്മിലുള്ള വർത്തമാനകാലത്തിന്റെയും ഭൂതകാലത്തിന്റെയും ആ വലിയ മതിൽ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുവീഴുന്നതിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിൽ അപ്പോൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം എന്റെയുള്ളിലെ മോഹങ്ങളും കൂടുതൽ കരുത്താർജ്ജിക്കുകയായിരുന്നു.