എന്റെ ശരീരം വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ തല തിരിച്ച് ചുറ്റും നോക്കി. എന്റെ കൂട്ടുകാർ എവിടെ? ദേവു, വിശാഖ്, മാളവിക, കാവ്യ, രോഹിത്… അവരൊന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!
എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? എന്റെ അവസാനത്തെ ഓർമ്മ ആ ഗുഹയാണ്. ആ ഗുഹയുടെ അവസാനത്തെ അറയിൽ, വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന ആ വലിയ നീല പ്രകാശഗോളം… അത് അതിഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും, ഗുഹയെ വിഴുങ്ങിയ ആ വലിയ പ്രകാശത്തിൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരും ബോധംകെട്ടു താഴേക്ക് വീണതും മാത്രമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിലുള്ളത്. പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി? അവരെല്ലാവരും എവിടെപ്പോയി? എന്റെ തല പെരുക്കാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്നാണ് മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു നഴ്സ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
“ആ… പേഷ്യന്റിന് ബോധം വന്നു,”
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ വേഗത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സ്റ്റെതസ്കോപ്പും കഴുത്തിലിട്ട് ഒരു ഡോക്ടർ അവിടേക്ക് നടന്നെത്തി. അദ്ദേഹം എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന്, ചെറിയൊരു ടോർച്ച് അടിച്ച് എന്റെ
കണ്ണുകൾ പരിശോധിച്ചു. എന്നിട്ട് എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് പൾസ് നോക്കി.
”ഞാൻ… ഞാൻ ഇതെവിടെയാ?”
തൊണ്ടയിലെ വരൾച്ച കാരണം വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എനിക്കത്രയും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല.
ഡോക്ടർ വളരെ ശാന്തനായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി.
“കണ്ണ് തുറന്നല്ലേ… താൻ എം.ജി റോഡിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അതുവഴി വന്ന ആരോ കണ്ടിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതാ. ഇപ്പോ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അതുകേട്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എം.ജി റോഡിലോ? ഞാൻ വയനാട് സുഗന്ധഗിരിയിലെ ആ കൊടുംകാട്ടിലായിരുന്നല്ലോ! അവിടെ നിന്നും എങ്ങനെ ഒരു നഗരത്തിലെ എം.ജി റോഡിൽ ഞാൻ എത്തി? എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കി അഞ്ചുപേർ എവിടെ?
എന്റെ മുഖത്തെ ആ വലിയ അമ്പരപ്പും വെപ്രാളവും കണ്ടിട്ടാകണം, ഡോക്ടർ എന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തൊട്ടു.
“ശരി… എന്താ തൻ്റെ പേര്?”
ഡോക്ടറുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു. എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു. ഞാൻ എവിടെയാണ്? ആ ഗുഹയിൽ നിന്നും ഞാൻ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി? യാതൊരു യുക്തിക്കും പിടികൊടുക്കാത്ത നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ തലച്ചോറിനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു. ആ ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിൽ, ഉത്തരങ്ങളില്ലാത്ത വലിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് മുൻപിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു.
”അശ്വിൻ… എന്റെ പേര് അശ്വിൻ,”
വരണ്ട തൊണ്ടയോടെ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
എന്നിട്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തിക്കൊണ്ട് എന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഡോക്ടർ… എന്റെ കൂടെ… എന്റെ കൂടെ അഞ്ചു പേർ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? ദേവു, കാവ്യ, മാളവിക, വിശാഖ്, രോഹിത്… അവരൊക്കെ എവിടെ? എന്റെ കൂട്ടുകാർ…”
എന്റെ ആ വെപ്രാളം കണ്ടിട്ട് ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സംശയമുണ്ടായി. എന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചുകിടത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തമായി തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
”കൂട്ടുകാരോ? ഇല്ല അശ്വിൻ… തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്ന ആൾ വേറെ ആരെയും പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അവിടെ താൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”
ആ വാക്കുകൾ വലിയൊരു ഇടിത്തീ പോലെയാണ് എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിയത്.
ഞാൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവോ? അതൊരിക്കലും സാധ്യമല്ല!
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എന്റെ വേഷത്തിലേക്ക് നോക്കി. ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിട്ടും അവരെന്റെ ഡ്രസ്സ് മാറ്റിയിരുന്നില്ല. ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. കാട്ടിൽ പോയ അന്ന് ഞാൻ ധരിച്ചിരുന്ന അതേ ഷർട്ടും ജീൻസും തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും എന്റെ ദേഹത്തുള്ളത്! ആ മൺപാതയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ പറ്റിയ മണ്ണും, വിയർപ്പും, ചെളിയും എല്ലാം അതേപടി അതിലുണ്ട്. ആ കൊടുംകാട്ടിലെ തണുപ്പിന്റെ അംശം പോലും ഇപ്പോഴും അതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.