അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. ആ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഭാരത്താൽ അമ്മയുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും, ആ ഇളം നീല നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ അമ്മയുടെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ മത്തങ്ങാ മുലകൾ വല്ലാതെ ഉയർന്നു താഴുന്നത് ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നു. സങ്കടം കടിച്ചിറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകുന്നതും, ആ നേർത്ത വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും എന്റെ കണ്ണുകളെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തകർന്നുനിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിലും എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ വീണ്ടും തുടർന്നു.
”പക്ഷെ… അന്ന് പോയതാണ് അവൻ. പിന്നീട് ഞാൻ ഒരിക്കലും അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല അശ്വിൻ. അവൻ എന്നെ മനപ്പൂർവ്വം ചതിച്ചതാണോ, അതോ പോകുന്ന വഴിക്ക് അവന് എന്തെങ്കിലും അപകടം പറ്റിയതാണോ… എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. അതറിയാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, ഒരു പൊടിപോലുമില്ലാതെ അവൻ എങ്ങോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു…”
പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴേക്കും അമ്മ ചെറുതായി വിതുമ്പിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരയായി ആ കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി. പ്രായം തളർത്താത്ത ആ മനോഹരമായ മുഖത്ത് കണ്ണുനീർ വീണലിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ള് വല്ലാതെ പിടഞ്ഞു.
”ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞപ്പോൾ… അയാൾ അമ്മയെ ചതിച്ചതാണെങ്കിലോ?”
എന്റെയുള്ളിലെ സംശയം ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ഗർഭിണിയാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഒഴിവാക്കി പോകുന്ന ചില കാമുകന്മാരെ പോലെ അവനും അമ്മേ ഉപേക്ഷിച്ചത് ആണെങ്കിലോ.
പക്ഷെ എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും, അതുവരെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ പെട്ടെന്ന് മുഖമുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ ആ മിഴികളിൽ അപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു തീവ്രതയുണ്ടായിരുന്നു.
”ഇല്ല… അവന് ഒരിക്കലും അങ്ങനെ എന്നെ ചതിക്കാൻ ആവില്ലായിരുന്നു,”
വളരെ ഉറപ്പോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
“കാരണം, ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചതിനേക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് അവൻ എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു! അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിലും സ്പർശനത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്ന സത്യം ഈ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമെടാ… അവനെന്നെ ചതിച്ചതല്ല, കാലം എനിക്കുവേണ്ടി കാത്തുവെച്ച വിധി അതായിരുന്നു.”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെയുള്ളിൽ അസൂയയുടെ മറ്റൊരു വലിയ തിരമാലയാണ് ആഞ്ഞടിച്ചത്. തന്നെ ഗർഭിണിയാക്കിയിട്ട്
പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരുവനെ, ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഇത്രത്തോളം ന്യായീകരിക്കണമെങ്കിൽ ഈ പെണ്ണ് അവനെ എത്ര ഭ്രാന്തമായിട്ടാകും പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക! എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് വിതുമ്പുന്ന അമ്മയുടെ ആ നനഞ്ഞ ശരീരത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. തന്റെ സർവ്വതും അവന് അടിയറവു വെച്ചപ്പോഴും, ഇന്നുമീ ശരീരത്തിൽ ആ പഴയ കാമുകന്റെ വിരൽപ്പാടുകൾ മായാതെ കിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് ഈ പെണ്ണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.
പുറത്ത് കാറ്റിന്റെയും മഴയുടെയും ഇരമ്പൽ കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ കൈകളിൽ എന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുകി.
കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട്, പഴയ ആ സങ്കടങ്ങളുടെ ഭാരം മുഴുവൻ ഇറക്കിവെക്കുന്നതുപോലെ അമ്മ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തിട്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ആ ഇളം നീല നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ തിങ്ങിനിന്ന ആ കൊഴുപ്പ് നിറഞ്ഞ മുലകൾ അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ ഉയർന്നുതാഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വല്ലാത്തൊരു വൈകാരികതയിലൂടെ കടന്നുപോയതുകൊണ്ടാകണം, മഴയുടെ തണുപ്പിലും അമ്മയുടെ നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും നേർത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു. ആ വിയർപ്പിന്റെയും കുളിച്ചിറങ്ങിയ ശരീരത്തിലെ സന്തൂർ സോപ്പിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധം ഹാളിലെ വായുവിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
”പിന്നെ… എനിക്ക് അവനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കാൻ സമയം തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു അശ്വിൻ,”