*****
വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ഹാളിലേക്ക് വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞാൻ അപ്പോഴും ആ വലിയ ടിസിഎൽ ടിവിയുടെ സ്ക്രീനിൽ കണ്ണുംനട്ട് സോഫയിൽ തന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുൻവശത്തെ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടെങ്കിലും ഞാൻ സ്ക്രീനിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിയില്ല.
”നിനക്ക് എപ്പോഴും ഇത് തന്നെയാണോ പണി? രാവിലെ
തുടങ്ങിയതല്ലേ…”
അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കുന്നത്.
ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണത്തോടെ നിൽക്കുകയാണ് എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി. ഞാൻ വേഗം സോഫയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. ഹാൻഡ് ബാഗ് ടീപ്പോയിലിറക്കിവെച്ച് അമ്മ നേരെ വന്ന് എന്റെ തൊട്ടരികിലായി സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു.
രാവിലെ അണിഞ്ഞ ആ ഇളം പച്ച കോട്ടൺ സാരിയുടെ ഞൊറികൾ വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും അല്പം ചുക്കിചുളിഞ്ഞിരുന്നു. ബാങ്കിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് വന്നതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച ആ ശരീരത്തിൽ കാണാമായിരുന്നു. നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുഖത്തെ ക്ഷീണം എടുത്തുകാണിച്ചു. പകൽ മുഴുവനുള്ള ആ അധ്വാനത്തിന്റെ വിയർപ്പും, അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഗന്ധവും കൂട്ടിക്കലർന്ന് വല്ലാത്തൊരു മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചുകയറി. ആ തളർച്ചയിലും, നേർത്ത ആ സാരിയിലും ബ്ലൗസിലും പൊതിഞ്ഞ ആ മുലകൾക്ക് യാതൊരു കുറവുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്, ആ വിയർപ്പിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധവുമായി കിതച്ചിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ രൂപം എന്നെ വീണ്ടും വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
”ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി…”
ഞാൻ വളരെ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു.
”എന്താടാ?”
എന്ന് ചോദിച്ച് അമ്മ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
”എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടി! തിരുവനന്തപുരത്ത് മാർ ഇവാനിയോസ് കോളേജിൽ തന്നെ. ഈ ആഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ ക്ലാസ്സുകൾ തുടങ്ങും…”
അതുകേട്ടതും അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ക്ഷീണം മുഴുവൻ ഒറ്റനിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തിളങ്ങി.
“ശരിക്കും? എന്റെ മോന് അവിടെത്തന്നെ കിട്ടിയോ!”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ സന്തോഷത്തോടെ പിടിച്ചു. ആ തണുത്ത വിരലുകൾ എന്റെ കയ്യിലമർന്നു.
പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അമ്മ ടീപ്പോയിലിരുന്ന ആ ലെതർ ബാഗ് എടുത്തു. അതിന്റെ സിപ്പ് തുറക്കുന്നതിനിടയിൽ മുഖത്തൊരു കള്ള ഗൗരവം വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”ആഹ്… പിന്നെ ഞാൻ നിനക്കൊരു ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വലിയ വിലയൊന്നുമില്ലാത്ത കുറഞ്ഞൊരു ഫോണാ കേട്ടോ… തൽക്കാലം ഇതൊക്കെ വെച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അമ്മ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിച്ചു.
”ഓഹ്… മതി മതി, അത്രയെങ്കിലും വാങ്ങിയല്ലോ. ധാരാളം!”
ഞാൻ അല്പം നിരാശ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്നും ആ ചെറിയ ബോക്സ് എടുത്ത് എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുതന്നു. പക്ഷെ ആ ബോക്സ് കണ്ടതും ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി! എന്റെ കണ്ണുകളെ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഐഫോൺ 17 പ്രോ അതും ഞാൻ ഏറ്റവും ആഗ്രഹിച്ച ആ കിടിലൻ ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള മോഡൽ.
രാവിലെ ഞാൻ വെറുതെ ഒരു ആഗ്രഹത്തിന് പറഞ്ഞതാണ്, അത് അപ്പൊത്തന്നെ എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി എനിക്ക് വാങ്ങിത്തരുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല. സന്തോഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം ആ ഫോൺ ബോക്സ് താഴെ ടീപ്പോയിലേക്ക് വെച്ചു.
സന്തോഷം അണപൊട്ടിയൊഴുകിയ ആ നിമിഷത്തിൽ, ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ ആ സോഫയിൽ നിന്നും എന്റെ കൈകളിലേക്ക് കോരിയെടുത്തു!
”എടാ… എടാ താഴെ ഇറക്കെടാ എന്നെ…!”
പെട്ടെന്നുള്ള എന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ അമ്പരന്ന് അമ്മ എന്റെ തോളിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ഞാൻ ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാതെ, അമ്മയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുകൊണ്ട് വട്ടത്തിൽ ഒന്നുരണ്ടുതവണ ചുറ്റി. എന്റെ നെഞ്ചിൽ ആ സാരിത്തുമ്പും അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും വല്ലാതെ ചേർന്നമർന്നിരുന്നു. ആ പഞ്ഞിപോലത്തെ കൂർത്ത മത്തങ്ങാ മുലകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കുത്തിനിന്നു. ആ വിയർപ്പിന്റെ ചൂട് എന്നിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും പടർന്നു.