എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്ന് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“പത്തുമണിക്ക് അവൾ എത്തുമെന്നാ പറഞ്ഞത്. പിന്നെ നമ്മുടെ ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേ ആയതുകൊണ്ട് എന്തായാലും ലേറ്റ് ആകും, അതുറപ്പല്ലേ.”
ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചുതീർത്തു. കൈ കഴുകി വന്ന്, ടീപ്പോയിലിരുന്ന ബൈക്കിന്റെ താക്കോലുമെടുത്ത് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. പതിവില്ലാതെ അമ്മ ബാങ്കിൽ പോകാനുള്ള യാതൊരു ഒരുക്കങ്ങളുമില്ലാതെ നിൽക്കുകയാണ്.
”അല്ല… അമ്മ ഇന്നെന്താ ബാങ്കിൽ പോകുന്നില്ലേ?”
തിരിഞ്ഞുനിന്ന് വല്ലാത്തൊരു സംശയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
”ഇല്ലെടാ… അവൾ ഇന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരുവല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ലീവെടുത്തു. നീയിവിടെ നിന്ന് സമയം കളയാതെ വേഗം പോയി ആ കാന്താരിയെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് വാ.”
വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
ചേച്ചിയെ എപ്പോഴും വീട്ടിൽ ‘കാന്താരി’ എന്നാണ് വിളിക്കാറുള്ളത്. ആ വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചുണ്ടിലും അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിടർന്നു.
അവൾ വരുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ആ മുഖത്ത് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോൾ രാവിലത്തെ ഇളം വെയിൽ വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കിലൂടെ എന്റെ വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ലക്ഷ്യമാക്കി വണ്ടി പോകുമ്പോഴും,
അവൾ കൊണ്ടുവരുന്ന ആ വലിയ വാർത്ത എന്തായിരിക്കും എന്ന ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് കറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തമ്പാനൂരിലെ വാഹനങ്ങളുടെയും ആളുകളുടെയും തിരക്കിലേക്ക് വണ്ടി കയറുമ്പോൾ സമയം പത്തുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്റ്റേഷന്റെ പേ ആൻഡ് പാർക്കിൽ ബൈക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചിട്ട് ഞാൻ വേഗം സ്റ്റേഷന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ തിരക്കിട്ട് പായുന്ന യാത്രക്കാരും, ട്രെയിനുകളുടെ സമയക്രമം പറയുന്ന അനൗൺസ്മെന്റുകളും അവിടെ വല്ലാത്തൊരു ബഹളം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. വലിയ വലിയ ബാഗുകളും തൂക്കി നടക്കുന്ന ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് നടന്നു.
കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ ചേച്ചിയെ തിരയുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും എന്റെ ഫോണെടുത്ത് അവളെ വിളിച്ചു.
ഫോണിൽ മുഴുവൻ റിങ്ങും പോകുന്നുണ്ട്… പക്ഷെ അവൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ഈ തിരക്കിലിനി ഫോൺ അടിക്കുന്നത് കേൾക്കാത്തതാണോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ വീണ്ടും ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചുനോക്കി. അപ്പോഴും റിംഗ് പോകുന്നതല്ലാതെ കാൾ എടുക്കുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നിത്തുടങ്ങി. എവിടെയായിരിക്കും ആ കാന്താരി? വണ്ടി എത്തിയോ അതോ ഇനി വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളോ?.
സ്റ്റേഷനിലെ ആ വലിയ തിരക്കിലൂടെ എന്റെ കണ്ണുകൾ പരതുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് പുറകിൽ നിന്നും വലതു തോളിൽ ഒരു കൈ വന്ന് പതിച്ചത്. ഞാൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
പുറകിൽ ദേ നിൽക്കുന്നു…കാന്താരി! ചേച്ചി അശ്വതി.
ട്രെയിനിലിരുന്നതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണം ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. കടും നീല നിറത്തിലുള്ള ഒരു കുർത്തിയും കറുത്ത ലെഗ്ഗിൻസുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. കാറ്റത്ത് പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒരു ക്ലിപ്പിട്ട് പുറകിലേക്ക് ഒതുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ നീല കുർത്തിയിൽ അവളുടെ മുലകളുടെയും ശരീരത്തിന്റെയും വടിവുകൾ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
ഉറക്കക്ഷീണമുള്ള ആ കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുമ്പോഴും അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ വലിയ സത്യം അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാകാം, എന്റെ നോട്ടത്തിൽ അവളെ മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് ഞാൻ കണ്ടത്.
എന്തൊരു ശരീരം ആണ് ചേച്ചിക്ക്. മിനി ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം.ആ മുലകളുടെ വണ്ണവും. നിതബത്തിന്റെ വീതിയും. ശരീരത്തിന്റെ ഷേപ്പ് ഉം.എല്ലാം കൂടി കണ്ടപ്പോൾ പന്റിനുള്ളിൽ കിടന്ന് കുണ്ണകുട്ടൻ ഒന്ന് വെട്ടി.