മാധവന്റെ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ, പുഞ്ചിരിയോടെ ബെഡിലിരിക്കുകയാണ് അയാൾ. അശ്വതിയുടെ വരവും കാത്ത്. ഒരു പന്തികേട് തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ ചുണ്ടുകളനക്കി.
“എന്തിനാ വിളിച്ചേ..?”
“നിന്നെയൊന്നു കാണാൻ..”
മാധവൻ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കണ്ണിമക്കാതെ നോക്കുകയാണ് അവളും.
“പ്രസാദിനെ ഇന്ന് ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകണ്ടേ..?”
ഇപ്പൊ എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു ചോദ്യം എന്ന ഭാവമായി അവളുടെ മുഖത്ത്. ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല കുമ്പിട്ട നേരം അവളുടെ താടിയിൽ വിരൽ വച്ച് മുഖമുയർത്തി. കണ്ണുകൾ അയാളുടെ നേരെ തുറിച്ചു.
“വേണ്ടേ..?”
“മ്മ്..”
“റെഡിയായോ..?”
“മ്മ്..”
“നീയോ..??”
അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. തുറന്ന റൂമിൽ പ്രസാദേട്ടൻ ഇരിക്കെ മാധവന്റെ മുന്നിൽ കൂടുതൽ നേരം നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് അവൾക്ക് ടെൻഷനായി.
“പുതിയ സാരി ഉടുത്താൽ മതി. തയ്പ്പിച്ചു കിട്ടിയ ബ്ലൗസുകൾ ദേ ആ കവറിലുണ്ട്. കുറച്ചു ദിവസമായില്ലേ അതിങ്ങനെ ഇവിടെ..”
മാധവൻ ടേബിളിൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുമത് നോക്കി. ആ സമയം പെണ്ണിന്റെ ചുമലിൽ മാധവന്റെ കൈത്തലം പതിഞ്ഞിരുന്നു.
പേടിയോടെ, അവളുടെ വിടർന്ന മിഴികൾ മാധവന്റെ നേരെ ഉയർന്നു.
“ഞാൻ തന്ന ആഭരണങ്ങൾ എവിടെ..?”
അശ്വതിയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പറയ്..”
“അതഴിച്ചു വച്ചു..”
“എന്തേ..?”
അതിനെന്തുത്തരം പറയണം. ഊഹിച്ചൂടെ അതൊന്നും പ്രസാദേട്ടന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് ഇടാനാവില്ലെന്ന്.
മൗനമായി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ചുമലിൽ ഒന്ന് തഴുകി,
“റെഡിയായി കഴിഞ്ഞിട്ട് അതിടുമോ..?”
വേഗം ഇല്ലെന്നവൾ തല കുലുക്കി.
“മ്മ് ശെരി.. എന്റെ മുന്നിൽ ഇടാൻ ഇനിയും അവസരമുണ്ടല്ലോ അല്ലേ..”
അത് കേട്ട് മുഖം ചുവക്കുകയാണ്. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോഴുണ്ടായ തരിപ്പ്, നഗ്നമായ ദേഹത്ത് ആഭരണമണിയേണ്ടി വന്ന രംഗമാണ് ഓർമ വന്നത്.
“ശെരി.. ചെല്ല്.. ചെന്ന് വേഗം കുളിച്ച് റെഡിയാക്. ഞാനും അപ്പോഴേക്കും മാറാം. ബ്ലൗസ് എടുക്കാൻ മറക്കേണ്ട..”
അയാളവളുടെ ചുമലിൽ നിന്ന് പിടിത്തം വിട്ട് പറഞ്ഞു.
“അ..അത്..നമ്മൾ ആശുപത്രിയിലെക്കല്ലേ പോകുന്നെ..”
“അതിന്..?”
“പഴയ സാരി തന്നെ മതിയാവും.”
“അതിന് ആശുപത്രിയിൽ പോകുന്നത് ആർക്കും സീരിയസ് ആയിട്ടല്ല.. അവനെ ചെക്കപ്പിന് കൊണ്ടു പോകുന്നുവെന്നേയുള്ളു..”
“എന്നാലും ഏട്ടന്റെ മുൻപിൽ..”
“എന്തേ..?”
“അത് വേണ്ട..”
“ഞാൻ വാങ്ങി തന്നത് കൊണ്ടാണോ ഏട്ടന്റെ മുന്നിൽ ഇടാൻ മടി..?”
അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല..
“നോക്കശ്വതി..ഇനി ഞാൻ വാങ്ങി തരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെയേ നീ ഇടാൻ പോകുന്നുള്ളൂ. അത് അടിവസ്ത്രങ്ങൾ ആയാൽ പോലും. എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാതെ ഉടുത്തിട്ട് വാ.. എനിക്ക് കാണണം.”
എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ വെരുകി നിൽക്കുന്ന അവളോട് മാധവൻ നിർബന്ധം മുഴക്കി.
“ചെല്ല്..”
അശ്വതി വേഗം തന്നെ ആ കവർ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കൂടുതൽ എതിർത്തു നിൽക്കാൻ ആവില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം. എതിർപ്പുകളെയൊക്കെ ചെറുത്തു നിന്ന മനുഷ്യൻ..! എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന് ആഭരണങ്ങൾ അണിയാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല. സാരി ഉടുക്കാതിരുന്നാൽ പണിയാകും. പക്ഷെ പ്രസാദേട്ടന് എന്ത് തോന്നും ഈശ്വരാ..
അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രസാദ്. കയ്യിലുള്ള കവറ് കണ്ണിൽ പെടല്ലേ ന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് വരുമ്പോൾ കൃത്യമായി അവന്റെ ചോദ്യം.
“എന്താ കവർ..?”
“ആ..അത്.. ബ്ലൗസാ..”
“ബ്ലൗസോ..?”
“ആ പുതിയത്. ഏട്ടൻ അന്നൊരിക്കൽ കണ്ടില്ലേ പുതിയ സാരികളൊക്കെ..”
“മാധവേട്ടൻ വാങ്ങി തന്നതോ..?”
“അതു തന്നെ. അതുടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട അമ്പരപ്പിൽ പ്രസാദിന് വേറൊന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്. കഴിഞ്ഞു പോയ ആ ദിവസമാണ് ഓർമ വന്നത്.
“എടി എന്താ ഇത്..?”
വഴക്കിനിടയിൽ കവറുകൾ പൊട്ടിച്ച് പുറത്തെടുത്ത വസ്ത്രങ്ങൾ. മൂന്ന് സാരിയും രണ്ട് കുഞ്ഞുടുപ്പും.
“കണ്ടിട്ട് മനസിലാവുന്നില്ലേ..?”
അവളുടെ ദേഷ്യത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം.
“ഇതെവിടെ നിന്നാണെന്ന്..?”