അവൻ അതിനെ പതിയെ പിടിച്ചു കുഴക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ശ്.. എന്താ ഏട്ടാ..?”
“സുഖം തോന്നുന്നില്ലേ നിനക്ക്..?”
“മ്മ്.. ഇപ്പൊ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ..?”
“നീ എന്നോട് കള്ളം പറയരുത്. ഇതുപോലെ സുഖം തോന്നില്ലേ അപ്പോൾ.?”
“എപ്പോ..?”
“അയാള് പിടിക്കുമ്പോൾ..?”
“ശ്..ഏട്ടാ.. എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടേ..”
“ഇല്ല.. നിനക്ക് ദേഷ്യം വരില്ല.. ഇതൊക്കെ ഒരു പെണ്ണിനും തടയാനാവില്ല..”
ബ്രാക്കപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വിരലുകൾ താഴ്ത്തിയപ്പോൾ ഉദ്ധരിച്ച മുലക്കണ്ണിൽ തടഞ്ഞ സമയം അവൾ കുറുകി.
“ഹ്..”
“അല്ലെടി..?”
“ഹ്മ്.. ഏട്ടാ..വിട്..”
“പറയ്..”
“ഇല്ല…വിട്..”
ബ്രേസിയറിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും അവളവന്റെ കൈ എടുത്തു മാറ്റി.
“വെറുതെ ചിന്തിച്ച് കാട് കയറേണ്ട.. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല..”
ചിണുക്കത്തോടെ അവൾ ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ ഇടാൻ തുടങ്ങി.
“എനിക്ക് മനസിലാവും. ഏട്ടനിപ്പോ പേടിയാ. അല്ലേ..?”
“നമ്മുക്കിവിടുന്ന് മാറണ്ടേ..?”
“വേണം..”
“അതിന് മുൻപ് അയാൾ നിന്നെ..”
“ഇല്ല.. ഒന്നും ചെയ്യില്ല.. ഏട്ടൻ സമാധാനമായി ഇരിക്ക്..
ആ സമയം കോളിങ് ബെൽ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി. അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി. മെയിൻ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.
പ്രസാദ് അവളുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“പോവേണ്ട..”
“ഇല്ല..”
മാധവന്റെ വിളിയാണ് പിന്നീട് കേൾക്കുന്നത്. ഉത്തരം കൊടുക്കാതെ അവൾ അവന്റെ അടുത്ത് തന്നെയിരുന്നു. കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് വേറെ ശബ്ദമൊന്നും കേട്ടില്ല. അയാൾ എന്തായാലും വരുമെന്നും തന്നെ കൊണ്ടുപോവുമെന്നും അവൾക്ക് നല്ല ബോധ്യമുണ്ട്. എങ്കിലും അവളവനെ സമാധാനിപ്പിച്ച് കൂടെയിരുന്നു.
മാധവൻ നോക്കുമ്പോൾ ഊണ് മേശയിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പി വച്ചത് കാണുന്നുണ്ട്. അവളിന്ന് വരാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിയുമ്പോൾ അയാൾക്ക് നല്ല ദേഷ്യം വന്നു. മുറിയിൽ പോയി വേഷം മാറി വന്ന് പ്രസാദിന്റെ വാതിൽക്കലെത്തി.
“അശ്വതി…അശ്വതീ…”
ഡോറിൽ മുട്ടിക്കൊണ്ട് കേൾക്കുന്ന വിളികളിൽ നിവർത്തി ഇല്ലാതെ അവൾ പ്രസാദിന്റെ കൈ വിടുവിച്ചു.
“പേടിക്കേണ്ട..”
ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്ത് വാതിൽ തുറക്കേണ്ടി വരുന്ന അശ്വതിയെ ദീനമായി നോക്കുകയാണ് പ്രസാദ്.
“നീ നേരത്തെ കിടന്നോ..?”
മാധവന്റെ ഗംഭീര്യമാർന്ന ശബ്ദം. ഒന്നു മിണ്ടാനാവാതെ പതറി നിന്ന അവളുടെ മുഖം കൂമ്പി. അയാളെ അനുസരിക്കുന്നത് പോലെ.
മാധവൻ പ്രസാദിനെ നോക്കുകയാണ്. ഇവനിതു വരെ ഉറങ്ങിയില്ലേയെന്ന ഭാവത്തിൽ.
“പ്രസാദേ.. കാലിനു നല്ല വേദന.. ഞാനൊരു കുഴമ്പ് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.. വാ അശ്വതി..”
അയാൾ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“.ഒരു അര മണിക്കൂർ.. കുഴമ്പിട്ടു തന്നിട്ട് ഇവൾ വരും.”
അവൾക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോലുമാവാതെ നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവൻ ആ വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. ചത്ത ശവം പോലെയായിരുന്നു പ്രസാദിന്റെ മനസ്സ്. ഒന്നുമറിയാത്ത കിടന്നുറങ്ങുന്ന മക്കളെ നോക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു.
മാധവൻ അവളെയും കൂട്ടി മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തുടിക്കുകയാണ് അയാളുടെ മനസ്സ്. കൈ പിടിച്ച് പുറകെ നടക്കേണ്ടി വരുന്ന അശ്വതിക്കാണെങ്കിൽ മനസ്സ് ശൂന്യമായ അവസ്ഥ.
“എന്താടി നീ വേഗം കിടന്നത്..?”
“ഞാൻ നിങ്ങടെ കാല് പിടിക്കാം.. ഇനിയും എനിക്കവരെ ചതിക്കാനാവില്ല..”
“നാണമുണ്ടോ നിനക്കിത് പറയാൻ. ഞാൻ നിന്നെ അനുഭവിച്ചില്ലേ.. നീയും അത് ആസ്വദിച്ചില്ലേ.. ഇനിയും നീ അവന്റെ പുറകെ പോയാൽ എങ്ങനെയാ..?”
മിഴിനീർ തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന അവളെ അയാൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“എന്തിനാ അശ്വതി.. നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ സങ്കടപെടുത്തുന്നെ..??
അവളുടെ നനഞ്ഞ കവിൾത്തടങ്ങൾ തുടച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ടുള്ള ചോദ്യം. നിസംഗമായ ഭാവത്തിൽ അവൾ മൗനിയായി നിന്നു.
“നല്ല മോളായി ഇവിടെ ഇരിക്ക്, വാ..”
മാധവൻ ബെഡിലിരുന്ന് അവളെ ചേർത്തിരുത്തി.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്വന്തമാക്കിയതെല്ലടി.. എന്റെ ചുടുപാല് ഉള്ളിൽ ശേഖരിച്ചവളല്ലേ നീ.. ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല. കേട്ടല്ലോ..?”
“പ്ലീസ്.. ഞാൻ വരാം.. പ്രസാദേട്ടൻ ഒന്ന് ഉറങ്ങുവെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ.”