ആ ഒരു ചിന്തയിൽ ഞാൻ മത്സരിക്കാൻ തയ്യാറായി സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിന്റിൽ വന്നു ചെരുപ്പൂരി നിന്നു. ഗ്രൗണ്ടിന് ചുറ്റും ഓട്ട മത്സരം കാണാൻ പിള്ളേർ തടിച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ട്. ആഷിക അങ്ങേ അറ്റത്തു നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാം. കൂട്ടുകാരിയോട് എന്തോ പറഞ്ഞു അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവൾ എനിക്ക് ആശംസ അറിയിച്ചത് വെറുതെ ആണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അവളുടെ കാമുകൻ അയ്യപ്പൻ ജയിക്കാൻ ആയിരിക്കും അവൾ ആഗ്രഹിക്കുക. എന്നോട് വെറുതെ ഒരു പേരിന് പറഞ്ഞു. അത്രേ ഉള്ളു. നിരാശയോടെ ഞാൻ അത് മനസ്സിലാക്കി.
എന്റെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ പലയിടത്തു കിടന്നു കറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മത്സരം സ്റ്റാർട്ട് ആയി. ജയിക്കുമെന്ന് വലിയ പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാത്ത ഞാൻ ഒരല്പം താമസിച്ചു ആണ് ഓടി തുടങ്ങിയത്. കാരണം തോറ്റാൽ അത് ഒരു കാരണമായി പറയാമല്ലോ. എന്റെ കൂർമ്മ ബുദ്ധി ചിലപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആയിരിക്കും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്..
എന്തായാലും മത്സരിച്ചു പോയത് കൊണ്ട് ഞാനും എല്ലാവരുടെയും കൂടെ ഓടി തുടങ്ങി. ആ കൂട്ടത്തിൽ മത്സരിച്ചവരിൽ ഞാൻ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും ചെറുത്. ഓട്ട മത്സരം പൊക്കം ഉള്ളവരുടെ ആണെന്ന് പൊതുവെ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ട്. പക്ഷെ വേഗത ഉള്ള കാലുകൾ ആണ് മത്സരം ജയിക്കുന്നത്. ലാപ് പകുതി വരെയും ഏറ്റവും പുറകിൽ ആയിരുന്ന ഞാൻ പതുക്കെ പതുക്കെ മുന്നോട്ടു കേറാൻ തുടങ്ങി. വേഗത ഉള്ള കാലുകളുടെ ബലം….
നിമിഷങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോകുന്തോറും ഞാൻ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു പോയി. ഓരോരുത്തരെ ആയി പിന്തള്ളി ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് എത്തി. താമസിച്ചു ഓടാൻ എടുത്ത തീരുമാനത്തെ ഞാൻ ശപിച്ചു. കാരണം ആദ്യമേ തന്നെ മര്യാദക്ക് ഓടിയിരുന്നു എങ്കിൽ എനിക്ക് ജയിക്കാൻ ഒരു ചാൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ എനിക്ക് മുന്നിൽ ഉള്ളത് അയ്യപ്പൻ മാത്രമാണ്.. ഒരുപക്ഷെ സ്റ്റാർട്ടിങ് ട്രെബിൾ ഇല്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ എനിക്ക് അവന്റെ മുന്നിൽ എത്താൻ പറ്റിയേനെ…
പക്ഷെ അതും സംശയം ആണ്. കാരണം അവൻ മുടിഞ്ഞ സ്പീഡിലാണ് ഓടി കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നത്. ഞാൻ അടുത്തെത്തി എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഓട്ടം അടുത്ത ഗിയറിൽ ആക്കിയത് പോലെ കൂടുതൽ സ്പീഡിൽ മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു.. എനിക്ക് ആണേൽ എത്ര കുത്തി ഓടിയിട്ടും അവനെ തൊടാൻ കൂടി പറ്റുന്നില്ല.. വേഗത ഉള്ള കാലുകളാണ് മത്സരം ജയിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നു.. അത് ഒരു പരിധി വരെ മാത്രം ആണ് ശരി.. വേഗതയും നീളവും ഉള്ള കാലുകളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആണ് പ്രയാസം..
അവസാന നിമിഷം വരെ ഞാൻ പൊരുതി നോക്കി. പക്ഷെ അയ്യപ്പൻ എനിക്ക് ഓടി തോൽപ്പിക്കാൻ പറ്റിയ തണ്ടി ആയിരുന്നില്ല.. എല്ലാ ചരക്കുകളുടെയും കയ്യടി വാങ്ങി കൂട്ടി ഒന്നാമൻ ആയി അയ്യപ്പൻ ജയിച്ചു കയറി. അധികം വൈകാതെ രണ്ടാമൻ ആയി ഞാനും ഓടി കയറി. പക്ഷെ കയ്യടികൾ ഒക്കെയും ജയിച്ചവന് ആയിരുന്നു.. ആഷികയുടെ കയ്യടികളും അവനു തന്നെ..
ജയിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് ഒരു നിരാശ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അലൻ എന്തോ ലോട്ടറി അടിച്ചത് പോലെ എന്നെ വന്നു എടുത്തു ഉയർത്തി.. ഞാൻ അവന്റെ കൈകൾ വിടുവിച്ചു..
‘നീ എന്താടാ ആകെ ചുക്കി ചുളിഞ്ഞു നിക്കണേ.. നിനക്കാ സെക്കന്റ് പ്രൈസ്..’
അലൻ ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
‘ഫസ്റ്റ് അല്ലല്ലോ..’
ഞാൻ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു
‘സത്യം പറയാമല്ലോ നീ ഏറ്റവും ലാസ്റ്റ് വരുമെന്ന് ഓർത്തു എനിക്ക് ടെൻഷൻ ആയിരുന്നു. നീ ആയിരിന്നു ഏറ്റവും കുഞ്ഞ് ആ കൂട്ടത്തിൽ. എന്നാലും നിന്റെ സ്പീഡ് സമ്മതിച്ചു തന്നെ പറ്റൂ..’
അലന് എന്റെ കാര്യത്തിൽ അഭിമാനം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി
‘മൈരത്തി ഒക്കെ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ് ആണ്. പക്ഷെ അവന് വേണ്ടി ആണ് കയ്യടി..’
ഞാൻ ആഷികയെ നോക്കി അലനോട് മുറുമുറുത്തു..
‘അവൾ പിന്നെ അവളുടെ കാമുകനല്ലേ കയ്യടിക്കൂ..’
അലൻ ന്യായം ആണ് പറഞ്ഞത്
‘എങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ വെറുതെ നമ്മളോട് വന്നു ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ലക്ക് ഒക്കെ പറഞ്ഞത്.. ഒരു മാതിരി കളിയാക്കാൻ എന്ന പോലെ..’