സന്ധ്യ ലജ്ജയോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. “പോടാ കുരുത്തംകെട്ടവനേ…” അവൾ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി പറഞ്ഞു. “ആ… പതുക്കെടാ! ഹാ…” അവൾ ലജ്ജയും ആവേശവും കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ തുടർന്നു: “ഇതുകണ്ടാൽ അച്ഛൻ നിന്നെ കൊല്ലും എന്നറിയാമോടാ? ഏട്ടൻ ഇത് സഹിക്കില്ല… ഈ വരികൾ… ‘അർജുന്റെ സ്വന്തം’… ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉണരുന്നുണ്ട്…”
അർജുൻ അവളുടെ അരക്കെട്ട് കൂടുതൽ മുറുക്കി. “അച്ഛൻ കണ്ടോട്ടെ അമ്മേ… അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ മോഡൽ മാത്രമാണ്. ഇനി അമ്മയുടെ ഓരോ ഭാഗവും എന്റേതാണ്.” സന്ധ്യ തന്റെ മകന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും വിധേയയായി നിന്നു.
പുറത്ത് ബാലചന്ദ്രൻ തകർന്നുപോയി. സന്ധ്യ ആ ടാറ്റൂവിനെ മറയ്ക്കുന്നതിന് പകരം, അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് കീഴിൽ വിറച്ച് ആവേശത്തോടെ അത് ആസ്വദിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അർജുൻ ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ സിപ്പർ പതുക്കെ താഴേക്ക് വലിച്ചു.
സന്ധ്യയുടെ മാറിടങ്ങളിലെ ആ മുറുക്കം അയഞ്ഞു. അവൻ അവളെ നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, “അമ്മ ഇനി പഴയ സന്ധ്യയല്ല. അച്ചന്റെ സന്ധ്യ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു… ഇനി ഇവിടെയുള്ളത് അർജുന്റെ അമ്മയാണ്. ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ അമ്മയെ എന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണും.”
സന്ധ്യ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ ഉടലിലെ ആ മുദ്രകളിൽ വിരലോടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ തിളക്കം വിരിഞ്ഞു. “മോനേ… നീ എന്നെ ശരിക്കും മാറ്റിമറിച്ചു. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ജന്മം കിട്ടിയ പോലെ തോന്നുന്നുടാ…”
ബാലചന്ദ്രൻ ആ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ തന്റെ ലോകം ചാരമാകുന്നത് നോക്കി നിന്നു.
വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ കണ്ട ആ കാഴ്ചകൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം തകർത്തു കളഞ്ഞു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ ഇടത്ത് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ അക്ഷരങ്ങൾ അയാളുടെ അഭിമാനത്തിന് മേൽ പതിച്ച ഇടിത്തീയായിരുന്നു.
അയാൾക്ക് ഇനി വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ വാതിൽ ആഞ്ഞു തള്ളി. വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു. അകത്തെ നീല വെളിച്ചത്തിന് നടുവിൽ, ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകളുടെ വെട്ടത്തിൽ സന്ധ്യയും അർജുനും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സന്ധ്യ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ അറ്റം വിരലുകൾ കൊണ്ട് താഴേക്ക് വലിച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾ — ‘അർജുന്റെ സ്വന്തം’ — ആ വെളിച്ചത്തിൽ വശ്യതയോടെ തിളങ്ങിനിന്നു. “സന്ധ്യേ… നീ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത്?” ബാലചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
അയാൾ പിച്ചവെച്ച് എന്നപോലെ അവർക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “നിന്റെ ഉടലിൽ അവൻ… അവൻ അവന്റെ പേര് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത് നീ എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു? എന്റെ ഭാര്യയുടെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ഭാഗത്ത് എന്റെ മകന്റെ പേരോ?”
സന്ധ്യയുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം ഒരു ചമ്മൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ ഈ വേഷത്തിൽ, ഇടുപ്പിലെ ആ രഹസ്യ മുദ്രയുമായി പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു നിമിഷത്തെ പതർച്ച. അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ കൊണ്ട് അത് മറയ്ക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ അർജുൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ തടഞ്ഞു.
അവന്റെ സാമീപ്യം സന്ധ്യയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം നൽകി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ മറച്ചുപിടിച്ച കൈകൾ സാവധാനം മാറ്റി, തന്റെ ഇടുപ്പ് അല്പം മുന്നോട്ട് തള്ളി ആ മുദ്ര ബാലചന്ദ്രന് നേരെ ഒന്നുകൂടി പ്രദർശിപ്പിച്ചു. “ഏട്ടൻ എല്ലാം കണ്ടു അല്ലേ?” അവൾ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു. “ഇത് കണ്ടാൽ ഏട്ടൻ എന്നെ കൊല്ലും എന്നറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്ത് ചെയ്യാം…”
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അർജുനെ നോക്കി. “അർജുൻ… നീ നിന്റെ അമ്മയോടാണോ ഇത് ചെയ്യുന്നത്? അവൾക്ക് ഒരു മാനം ഉണ്ടെന്ന് നീ കരുതിയില്ലേടാ?”
അർജുൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ പരാതിയില്ല അച്ചാ. പിന്നെ അച്ചൻ എന്തിനാ ഇത്ര വിഷമിക്കുന്നത്? ഈ വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയുടെ ഇടുപ്പിലെ എന്റെ പേര് കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്ന് നോക്കൂ! അച്ചന് പോലും ഇനി ഇതിൽ അവകാശമില്ല. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ മാത്രമാണ്.” സന്ധ്യ മകന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആവേശത്തോടെ തല ചായ്ച്ചു.