സന്ധ്യയുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന ഓരോ ഞരക്കവും ബാലചന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആണിയടിച്ചു കയറ്റുന്നതു പോലെയായിരുന്നു. “എടാ അർജുൻ… നിന്റെ കുണ്ണ എന്റെ പൂറിലേക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളടാ… വറ്റിക്കടാ ഈ അമ്മയുടെ ചൂട് മുഴുവൻ!” എന്ന അവളുടെ ഓരോ വിളിച്ചുപറയലും അയാളുടെ പുരുഷത്വത്തെ പരസ്യമായി വെല്ലുവിളിച്ചു. അയാൾക്ക് വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറാനോ അവരെ തടയാനോ ഉള്ള മാനസിക ശേഷി അപ്പോഴേക്കും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, തൊണ്ട വറ്റി.
“ഹാ… അർജുൻ… പതുക്കെടാ… നീ എന്നെ കൊന്നു കളയുകയാണല്ലോടാ!” സന്ധ്യയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ആവേശം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി. “ഞാൻ നിന്റേതു മാത്രമാണ്… നിന്റെ മാത്രം!” സന്ധ്യയുടെ ആ അന്തിമമായ പ്രഖ്യാപനം കേട്ടപ്പോൾ ബാലചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു. തന്റെ ഭാര്യ മകന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലെ ഒരു കേവല കളിപ്പാവയായി മാറിയെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി.
അയാൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി, ഹാളിലെ സോഫയിൽ തളർന്നു വീണു. കണ്ണടച്ചാലും മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒഴുകി വരുന്ന അവളുടെ ആ ലഹരി നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമേ അയാളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുള്ളൂ. അപമാനം അയാളെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങിയിരുന്നു.
മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് സന്ധ്യയുടെ അങ്ങേയറ്റം സുഖനിറഞ്ഞ ആ ദീർഘമായ നിലവിളി ഒഴുകി വന്നപ്പോൾ, ബാലചന്ദ്രൻ സോഫയിലെ തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തി നിശ്ശബ്ദമായി കരഞ്ഞു.
തന്റെ അധികാരം, തന്റെ അന്തസ്സ്, തന്റെ ഭാര്യ — എല്ലാം തന്റെ മകന്റെ കാൽക്കീഴിൽ അമരുന്നത് അയാൾക്ക് നിസ്സഹായനായി കേട്ടുനിൽക്കേണ്ടി വന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ സന്ധ്യയുടെ ആ പരിഹാസച്ചിരി അപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ വന്യമായി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.