പക്ഷേ, ആ ചമ്മൽ ഒരു നിമിഷം പോലും നീണ്ടുനിന്നില്ല. ബാലചന്ദ്രന്റെ തളർന്ന രൂപം കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അർജുൻ തന്റെ കഴുത്തിൽ പതിപ്പിച്ച ആ ചുവന്ന കടിപ്പാടിൽ അവൾ പതുക്കെ വിരലോടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ ലജ്ജിക്കുന്ന പഴയ സന്ധ്യയല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
“സന്ധ്യേ… നീ… നീയിതെന്താ ഈ വേഷത്തിൽ?” ബാലചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇത്രയും നേരം നീ അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു?”
“ഏട്ടൻ ഇതുവരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ? ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് എടുത്ത ഫോട്ടോകൾ ഒക്കെ കണ്ട് ഒന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നത് കേട്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസമാണ്,” അവൾ വളരെ ലാഘവത്തോടെ, തന്റെ മകന്റെ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി നിന്ന് പറഞ്ഞു.
ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാടിലായിരുന്നു. “നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ പാട്… അവൻ നിന്നെ… അവന് എങ്ങനെ തോന്നി സന്ധ്യേ നിന്റെ ദേഹത്ത് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ?” ബാലചന്ദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ആ പാടിൽ തൊടാൻ ആഞ്ഞു.
ഉടൻ തന്നെ സന്ധ്യയുടെ ഭാവം പാടെ മാറി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഗൗരവം നിഴലിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ കൈ വെട്ടിച്ച് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. “അവൻ എന്റെ മകനാണ് ഏട്ടാ. അവൻ എന്നെ എന്തു ചെയ്താലും ഏട്ടന് എന്താ? ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് നേരം കളയണ്ട. പൊയി കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്,” അവൾ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എന്റെ മകന്റെ കൂടെയായിരുന്നു. അവൻ എനിക്ക് എന്ത് വസ്ത്രം നൽകുന്നു, എന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതൊന്നും ഏട്ടന്റെ വിഷയമല്ല. ഇതൊക്കെ എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അവളുടെ ആ ഉറച്ച സ്വരം ബാലചന്ദ്രനെ സ്തബ്ധനാക്കി. “സന്ധ്യേ, നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവല്ലേ? അവൻ നിന്റെ ദേഹത്ത് പല്ല് ആഴ്ത്തിയത് പോലും നീ സാധാരണ പോലെ കാണുകയാണോ?”
സന്ധ്യ അയാളെ ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. ആ ഗൗരവം ഒട്ടും കുറയാതെ അവൾ തുടർന്നു: “അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇത്ര അസ്വസ്ഥനാകുന്നത്?”
അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ഒരു ചിരി കൂടി സമ്മാനിച്ച്, അർജുന്റെ മണം പേറുന്ന ആ വലിയ വസ്ത്രവുമായി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ബാലചന്ദ്രൻ ആ ഹാളിൽ തനിച്ചായി. ചമ്മലിൽ നിന്നും കള്ളച്ചിരിയിലേക്കും, അവിടെ നിന്നും അധികാരത്തോടെയുള്ള ഗൗരവത്തിലേക്കും മാറിയ സന്ധ്യയുടെ ആ രൂപം അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.
തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പടരുന്ന മകന്റെ ഗന്ധം അയാളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി സമയം അയാൾ ഹാളിലെ സോഫയിൽ ഒരു നിഴലായി ഇരുന്നു തീർത്തു.
രാത്രിയിലെ ആ അസ്വസ്ഥമായ ഉറക്കത്തിന് ശേഷം ബാലചന്ദ്രൻ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഹാളിലെ സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അയാൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി. സന്ധ്യ അവിടെ പണികളിലായിരുന്നു. പക്ഷേ, രാത്രിയിലെ ആ വലിയ ഹൂഡിക്ക് പകരം അവൾ ഇപ്പോൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് അതീവ സുതാര്യമായ ഒരു നൈറ്റി ആയിരുന്നു.
അതിനുള്ളിലൂടെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന മുദ്ര ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവൾക്ക് പഴയ ആ വീട്ടമ്മയുടെ പരിഭ്രമമോ ഭയമോ ഒട്ടുമില്ലായിരുന്നു. ബാലചന്ദ്രൻ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ വന്നിരുന്നു. സന്ധ്യ അയാൾക്ക് ചായ കൊണ്ടുക്കൊടുത്തു. “സന്ധ്യേ… രാത്രിയിൽ നടന്നതൊന്നും എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.
നീ എന്തിനാ അവനോട് ഇത്രയധികം…” അയാൾ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപേ പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന അർജുന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. അർജുൻ തന്റെ പതിവ് ഗമയിൽ താഴേക്ക് വന്നു. അവൻ നേരെ സന്ധ്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ബാലചന്ദ്രൻ നോക്കി നിൽക്കെ, അർജുൻ സന്ധ്യയുടെ ഇടുപ്പിൽ തന്റെ കൈകൾ മുറുകെ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തു പിടിച്ചു. സന്ധ്യ ഒന്ന് ഞെട്ടുക പോലും ചെയ്തില്ല; പകരം അവൾ ലജ്ജയോടെ അർജുന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.