എന്നിട്ട് തന്റെ ഇടുപ്പിലെ ആ വരികളിൽ വിരൽ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് കൊഞ്ചുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “കണ്ടോ ഏട്ടാ… ഈ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ നല്ല ചേലല്ലേ? അവൻ ഇത് ശരിക്കും ആലോചിച്ച് ചെയ്തതാണ്. എനിക്ക് ഇത് ഒട്ടും അപമാനമായി തോന്നുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു സുഖമാണ്.” അവൾ ബാലചന്ദ്രനെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.
“ഏട്ടൻ ഇനി ഇതിൽ ഇടപെടണ്ട. അർജുൻ പറയുന്നതാണ് ഇനി എന്റെ നിയമം. ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് നേരം കളയണ്ട. പൊയി താഴെ കിടക്കാൻ നോക്ക്.” അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ ബാലചന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. മുന്നോട്ട് പോകാനോ അവരെ തടയാനോ ഉള്ള ശേഷി അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ അയാൾ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു.
സ്വന്തം മുറിയിലെത്തി വാതിൽ വലിച്ചടച്ചു.
ഇരുട്ടിൽ കട്ടിലിലേക്ക് അയാൾ തളർന്നു വീണു. കണ്ണടച്ചാലും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ദൃശ്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ — സന്ധ്യയുടെ വിരലുകൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ അർജുന്റെ പേരിൽ ഓടുന്നത്, അവളുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ ശാസനകൾ, അർജുന്റെ വിജയച്ചിരി. “സന്ധ്യേ…” അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി, “നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ മാറിപ്പോയി? നമ്മുടെ മകന്റെ മുന്നിൽ നീ നിന്റെ ലജ്ജയൊക്കെ അഴിച്ചു വെച്ചോ?”
തന്റെ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ബാലചന്ദ്രൻ കണ്ണുതുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉറക്കം വന്നില്ല. മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ‘അർജുന്റെ സ്വന്തം’ എന്ന കറുത്ത അക്ഷരങ്ങളും, സന്ധ്യയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ ചിരിയും മാത്രമായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് വാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സന്ധ്യ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു.
മുറിയിലെ നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ നേർത്ത മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ നിഴലിച്ചുനിന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും അർജുൻ നൽകിയ ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ആ നേർത്ത തുണി അവളുടെ ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുമാറ് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചതുപോലെ തിളങ്ങുന്നു. ചൂടും ആവേശവും ക്ഷീണവും കലർന്ന ഒരു പ്രകാശം അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പൊങ്ങിവരുന്നത് പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, ബാലചന്ദ്രന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ ഒരു ഗന്ധം ഇരച്ചുകയറി. വിയർപ്പിന്റെ മൃദുവായ ഗന്ധത്തോടൊപ്പം അർജുന്റെ ആ കടുപ്പമേറിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം മുറിയിലാകെ പടർന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് സ്വന്തം മകന്റെ മണം വമിക്കുന്നത് അയാൾക്ക് ഒരു മാരകമായ അപമാനമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
“എന്താ ഏട്ടാ… ഉറങ്ങിയില്ലേ?” സന്ധ്യ വളരെ ലാഘവത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അർജുനോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ആ മണിക്കൂറുകളുടെ ആവേശം ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “സന്ധ്യേ… നിന്റെ മേൽ അവന്റെ മണമാണല്ലോ. നീ ഇത്രയും നേരം അവിടെ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു?”
അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി നിന്ന് തന്റെ ഉടലിലെ ആ പുതിയ മുദ്രകൾ — പ്രത്യേകിച്ച് അരക്കെട്ടിലെ ആ ടാറ്റൂ — ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി ആസ്വദിച്ചു. “അവൻ എന്നെ അത്രയ്ക്കും ശക്തമായിട്ടാ പിടിച്ചത് ഏട്ടാ…” അവൾ അഭിമാനത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും മറുപടി നൽകി. “ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ അവൻ എന്നെ ഒന്ന് ആഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചതാണ്. അവന്റെ പെർഫ്യൂം എന്റെ ദേഹത്ത് പടർന്നതാവാം.
ഒന്ന് പോയേ ഏട്ടാ, എനിക്ക് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.”
അവൾ സാവധാനം ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. വാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ… നിന്റെ ഈ നടത്തം കണ്ടാൽ ഒരു പെൺകുട്ടി പോലും തോറ്റുപോവുമല്ലോ എന്ന് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു ഏട്ടാ…” ആ വാക്കുകൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ആണിയടിച്ചു കയറ്റുന്നത് പോലെ തോന്നി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബാലചന്ദ്രൻ ഉണർന്നത് തന്നെ ഒരുതരം ശൂന്യതയിലേക്കായിരുന്നു. പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലേക്ക് വന്ന അയാൾ കണ്ട കാഴ്ച അയാളുടെ ബോധം മറയ്ക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.