നാളെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ. ഈ ഉടലിൽ എനിക്കുള്ള അധികാരം… എന്റെ ഈ മുദ്ര. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഈ ചുവന്ന പാട് അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. ഇത് ഷൂട്ടിന്റെ ഭാഗമല്ല, ഇത് എന്റെ അവകാശമാണ്.”
സന്ധ്യ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി. കടിയേറ്റ സ്ഥലത്ത് വിരൽ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വിതുമ്പി: “നീ ഒരു മനുഷ്യനാണോടാ അതോ മൃഗമാണോ? നാളെ നാട്ടുകാർ കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും? മകൻ കഴുത്തിൽ കടിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റുമോടാ? ഹാ… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖക്കേട് തോന്നുന്നു മോനേ… നീയെന്നെ ശരിക്കും മാറ്റിക്കളഞ്ഞു.”
അർജുൻ അവളുടെ കാതോരം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “ഇനി മുതൽ എന്റെ മുദ്രകളോടെ മാത്രം അമ്മ നടന്നാൽ മതി..”
സന്ധ്യ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂടുതൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ലജ്ജയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മകൻ തന്നിൽ പതിപ്പിച്ച ആ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിന്റെ അടയാളത്തോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം മാത്രമായിരുന്നു. പുറത്ത് വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ബാലചന്ദ്രൻ ഇത് കണ്ട് തകർന്നുപോയി.
തന്റെ ഭാര്യ തന്റെ മകന്റെ ഓരോ ക്രൂരമായ കുസൃതികൾക്കും ആവേശത്തോടെ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതും, ആ കഴുത്തിലെ ചുവന്ന മുദ്രയും അയാൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. സന്ധ്യ ഇപ്പോൾ തന്റേതല്ലെന്നും, അവൾ അർജുന്റെ കൈകളിലെ ഒരു കളിപ്പാവയായി മാറിയെന്നും ആ ഇരുട്ടിൽ കണ്ണീരോടെ അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അർജുന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും കേട്ട ആ കടിയുടെ ശബ്ദവും സന്ധ്യയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ നിലവിളിയും ബാലചന്ദ്രനെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിന് മുന്നിൽ ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ അയാൾക്ക് ആവതില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ ഭാര്യ മകൻ മുന്നിൽ അത്രമേൽ കീഴടങ്ങുന്നത് നേരിട്ട് കണ്ട ആഘാതത്തിൽ, അയാൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് വന്നു. ഓരോ പടി ഇറങ്ങുമ്പോഴും മുകളിൽ നിന്നും സന്ധ്യയുടെ ആ തകർപ്പൻ ചിരിയും അർജുന്റെ അധികാരസ്വരവും അയാളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
താഴെ ഹാളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഏകനായി ഇരുന്ന് അയാൾ ഓരോ നിമിഷവും നീറി. എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിലും അയാൾ ഭയം കൊണ്ട് വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മാനസികമായ തളർച്ച കൊണ്ട് അയാൾ സോഫയിൽ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ ആ ഉറക്കത്തിലും അർജുന്റെ മുറിയിലെ ആ നീല വെളിച്ചവും സന്ധ്യയുടെ ആവേശത്തോടെയുള്ള “മോനേ” എന്ന വിളിയുമായിരുന്നു അയാളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിയത്.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ബാലചന്ദ്രൻ ഉണർന്നത്. ക്ലോക്കിൽ നോക്കിയപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ 2 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സന്ധ്യ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന നേർത്ത പ്രതീക്ഷയിൽ അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തങ്ങളുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, വാതിൽ തുറന്ന അയാളെ സ്വീകരിച്ചത് ശൂന്യമായ കട്ടിലായിരുന്നു. സന്ധ്യ അപ്പോഴും അർജുന്റെ മുറിയിൽ തന്നെ! അയാൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഹാളിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുവന്നു പടികൾക്ക് അരികിൽ നിന്നു.
അല്പസമയത്തിന് ശേഷം മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്നും പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന ആ ശബ്ദം അയാൾ കേട്ടു. സ്റ്റെയർകേസിലെ മങ്ങിയ നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സന്ധ്യ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വരികയായിരുന്നു. അർജുന്റെ നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു വലിയ ഹൂഡി മാത്രമാണ് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.
ആ വലിയ വസ്ത്രം അവളുടെ തുടകൾക്ക് പകുതി വരെ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ നഗ്നമായ കാലുകൾ ആ രാത്രിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ വെളുത്തു തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യ പടികൾ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അർജുന്റെ ആ ഉഗ്രൻ വിദേശ പെർഫ്യൂമിന്റെ ലോഹഗന്ധം ആ ഹാളിലാകെ പടർന്നു.
പടികളുടെ അവസാനത്തിൽ ബാലചന്ദ്രനെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടതും സന്ധ്യ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അവളുടെ മുഖത്ത് ആദ്യം പടർന്നത് ഒരു ചമ്മലായിരുന്നു. ആ ഹൂഡിയുടെ നീണ്ട കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ ശരീരം മറയ്ക്കാൻ വെറുതെ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ പുലർച്ചെ ഈ നേരത്ത്, മകന്റെ വസ്ത്രം മാത്രം ധരിച്ചു വന്നു പെട്ടതിന്റെ ഒരു പരിഭ്രമം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം നിഴലിച്ചു. അവൾ പടികളിൽ തന്നെ ഒന്ന് തറഞ്ഞു നിന്നു.