കൃത്യം മുപ്പത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താഴെ ഹാളിലെ വിജനതയിൽ ബാലചന്ദ്രൻ ഇപ്പോഴും സോഫയിൽ തറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളലിനപ്പുറം മറ്റൊരു ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളെ കീഴടക്കി. പതുക്കെയുള്ള സംസാരവും ഇടയ്ക്കുള്ള ചിരിയും. അർജുന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി മാത്രം ചാരിയിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് തീക്ഷ്ണമായ നീല വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഒരു നീല വരയായി വീണുകിടക്കുന്നു.
ബാലചന്ദ്രൻ ശ്വാസമടക്കി വാതിലിനോട് ചേർന്നു നിന്നു. അകത്ത് സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം ഒരു പരാതി എന്നപോലെ പുറത്തുവന്നു:
“ഹാ… മോനേ… പതുക്കെടാ… കാലിന്റെ അവിടെ അത്രയും അമർത്തല്ലേ… ആഹ്…” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഫങ്ഷൻ കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ഷീണവും മകൻ കാല് മസാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കുമ്പോഴുള്ള സുഖവും കലർന്നിരുന്നു.
അർജുന്റെ ശബ്ദം ആ നീല മുറിയിൽ മുഴങ്ങി: “ഒന്ന് അടങ്ങി നിൽക്കൂ അമ്മേ. ഇത്രയും നേരം ആ കല്യാണ വീട്ടിൽ വട്ടം കറങ്ങിയതല്ലേ? ഇരിക്കൂ… ഈ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയെ കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്നോ. സാരിയുടെ ഈ കളർ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്.”
സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് വേഗത്തിലായി. “എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ഇരിക്കാല്ലോ… പക്ഷേ നിന്റെ ഈ കൈകൾ… അത് കാലിൽ ഇങ്ങനെ അമരുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇക്കിളി വരുന്നു. നീ എന്തിനാടാ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഹാ… പതുക്കെടാ കുസൃതി!”
വാതിലിന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ബാലചന്ദ്രൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി. നീല വെളിച്ചത്തിൽ സന്ധ്യ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ പച്ച സിൽക്ക് സാരിയുടെ തലപ്പ് അല്പം വഴുതി തോളിൽ നിന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ട്. അർജുൻ അവളുടെ കാലുകൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് സാവധാനം മസാജ് ചെയ്യുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തും ഉടലിലും ഇഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ അമ്മയുടെ കണങ്കാലിൽ നിന്നും സാവധാനം മുട്ടിന് താഴെ വരെ ഉയരുന്നു.
“എടാ… അച്ഛൻ പുറത്തുണ്ടാവുമോടാ?” സന്ധ്യ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. “നമ്മൾ ഇങ്ങനെ മുറിയടച്ചിരിക്കുന്നത് അച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെടില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? ഹാ… നീ എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? മസാജ് അവിടെ മതിയടാ…”
അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “അച്ഛൻ അവിടെ ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കട്ടെ അമ്മേ. അച്ഛൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല..”
അവൻ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞു ഞെക്കി. “പറയൂ അമ്മേ… ഇപ്പോൾ കുറച്ചു സുഖം തോന്നുന്നില്ലേ?”
സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞു. അവൾ അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. “ആഹ്… മോനേ… നീ പറയുന്നത് ശരിയാ… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നല്ല സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്… ഹാ… മതിയെടാ…”
ബാലചന്ദ്രൻ വാതിലിനോട് ചേർന്ന് തളർന്നു നിന്നു. വെറുമൊരു കാല് മസാജിൽ പോലും മകൻ കാണിക്കുന്ന ആധിപത്യവും സന്ധ്യ അതിന് നൽകുന്ന വിസമ്മതമില്ലാത്ത വിധേയത്വവും അയാളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
മസാജിന് പിന്നാലെ അർജുൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും നീണ്ട ഒരു പൊതി പുറത്തെടുത്തു. ബാലചന്ദ്രൻ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ശ്വാസമടക്കി നോക്കിനിന്നു. അത് അർജുൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന പ്രത്യേകമായ ഒരു വസ്ത്രമായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഇനി ഇത് ധരിക്കൂ. അമ്മയുടെ ഈ സാരിയും ആഭരണങ്ങളും ഒക്കെ പഴയ കാലത്തിന്റേതാണ്. അമ്മ നിൽക്കേണ്ടത് ഇതുപോലെയല്ല,” അർജുൻ ആ കറുത്ത തുണി സന്ധ്യയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
സന്ധ്യ ആ വസ്ത്രം കയ്യിലെടുത്ത് അതിശയിച്ചു. “എടാ മോനേ… ഇതെന്താടാ? ഇതൊരു വസ്ത്രമാണോ അതോ വെറും തുണിക്കഷ്ണമാണോ? ഇത്രയും ഇടുങ്ങിയത് ഞാൻ എങ്ങനെയാടാ ഇടുന്നത്? ഇതിന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു എന്റെ ദേഹം ശ്വാസം മുട്ടുമല്ലോടാ തെണ്ടീ!”
അർജുൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചുനിർത്തി. “ശ്വാസം മുട്ടണം അമ്മേ… എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ഉടലിന്റെ ഓരോ വടിവും എനിക്ക് ക്യാമറയിൽ കിട്ടൂ. അമ്മയുടെ ഈ ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനുള്ളതല്ല. ഒന്ന് വേഗം പോയി ഇത് ധരിച്ചു വരൂ.”