അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ മുകളിലെ മുറിയിൽ ഫോട്ടോഷൂട്ട് തുടർന്നു. ബാലചന്ദ്രൻ ഇത്തവണ അത് കാണാൻ പോയില്ല. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് വീണ്ടും തകരാൻ അയാൾക്ക് വയ്യായിരുന്നു. അയാൾ സ്വന്തം മുറിയിൽ വാതിലടച്ച് ഇരുട്ടിൽ കിടന്നു. രാത്രി ഏതാണ്ട് 2:30 ആയപ്പോൾ സന്ധ്യ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. വിയർപ്പിന്റെയും അർജുന്റെ കടുപ്പമേറിയ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഗന്ധം അവളിൽ നിന്ന് വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബാലചന്ദ്രൻ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നെങ്കിലും, അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. സന്ധ്യ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് തിരികെ വന്നു. നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ പുറകിലെ സിപ്പുകൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുമാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
വസ്ത്രം പതുക്കെ തോളുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിയപ്പോൾ, കണ്ണാടിയിലൂടെ കണ്ട ആ കാഴ്ചയിൽ ബാലചന്ദ്രന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. സന്ധ്യയുടെ പാൽനിറമുള്ള വെളുത്ത പുറത്ത്, ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അർജുൻ അവളെ ആഞ്ഞുപുണർന്നപ്പോഴും, മുറുക്കിപ്പിടിച്ചപ്പോഴും അവന്റെ കരുത്തുറ്റ വിരലുകൾ അവളുടെ മൃദു ചർമ്മത്തിൽ തീർത്ത അടയാളങ്ങളായിരുന്നു അത്.
“ഹമ്മ്… വല്ലാതെ മുറുകിയിരുന്നു…” സന്ധ്യ തനിയെ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ പുറകിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ആ ചുവന്ന പാടുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് വേദനയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു പുതിയ ആവേശം പടർന്നു. അർജുന്റെ ആ ആലിംഗനത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ചു, ശ്വാസം ആഴത്തിൽ വിട്ടു.
ബാലചന്ദ്രൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു: “സന്ധ്യേ… നിന്റെ പുറത്ത്… ആ പാടുകൾ എന്താണ്? അർജുൻ നിന്നെ ഇത്രയും ശക്തിയായിട്ടാണോ പിടിച്ചത്? നിനക്ക് വേദനിക്കുന്നില്ലേ?”
സന്ധ്യ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. അവൾ ഒരു നിമിഷം അയാളെ നോക്കി, പിന്നെ ലാഘവത്തോടെ മറുപടി നൽകി: “വേദനിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ… അതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ ഏട്ടാ. ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും അനങ്ങാതെ നിൽക്കാൻ അവൻ എന്നെ ഒന്ന് ആഞ്ഞു മുറുക്കി പിടിച്ചതാണ്. അവന്റെ കൈകൾക്ക് വല്ലാത്ത ശക്തിയാണ്.. എനിക്ക് പരാതിയില്ല..”
അവൾ കിടക്കയുടെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു.
ബാലചന്ദ്രന്റെ മുഖത്തെ വല്ലാത്ത പിരിമുറുക്കം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “പിന്നെ ഏട്ടാ… ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. എല്ലാ ദിവസവും ഇതുപോലെ രണ്ട് മണിക്കും രണ്ടരയ്ക്കും ഒക്കെ വരുന്നത് ഏട്ടന്റെ ഉറക്കത്തെ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? ഷൂട്ടിംഗ് തീരാൻ വൈകും… അത്രയ്ക്കും വർക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നാളെ മുതൽ ഞാൻ അർജുന്റെ കൂടെ കിടക്കട്ടെ?”
ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിയ നടുക്കം കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യ പെട്ടെന്ന് തിരുത്തി. “അല്ല… ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, രാത്രി ഷൂട്ട് കഴിഞ്ഞു അവൻ പറയുന്നത് പോലെ ആ റൂമിൽ തന്നെ ഉറങ്ങിക്കോളാം എന്ന്. ഏട്ടനെ വെറുതെ ശല്യം ചെയ്യേണ്ടല്ലോ. അർജുനും അത് തന്നെയാണ് പറയുന്നത്…”
ബാലചന്ദ്രൻ മറുപടി പറയാൻ കരുത്തില്ലാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. സന്ധ്യ അയാളെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കയുടെ മറുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോഴും അർജുന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അവശേഷിച്ചിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ബാലചന്ദ്രൻ തന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. കൈയിലെ സ്പൂൺ പോലും അനങ്ങിയില്ല; അയാൾക്ക് വിശപ്പില്ലായിരുന്നു. തലേദിവസം രാത്രി 2:30-ന് കണ്ട ആ ദൃശ്യങ്ങളും, സന്ധ്യയുടെ പുറത്തെ ആ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകളും അയാളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിയിരുന്നു. ഹൈ-കപ്പാസിറ്റി എസിയുടെ നേർത്ത മൂളൽ ആ വീടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഒന്നുകൂടി ഭാരമുള്ളതാക്കി മാറ്റി.
സന്ധ്യ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓരോ വിഭവങ്ങളുമായി ടേബിളിലേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് തലേന്നത്തെ ആ രാത്രിയുടെ ആലസ്യം വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അല്പം ചുവന്ന്, ചുണ്ടുകൾ നേരിയതായി വിങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന സ്ലീവ്ലെസ് കുർത്തയുടെ വശങ്ങളിലൂടെ വെളുത്ത തോളിലെ ആ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ ഇപ്പോഴും മായാതെ നിന്നു — അർജുന്റെ കൈകൾ അവിടെ പതിപ്പിച്ച അടയാളങ്ങൾ.