താഴെ ഹാളിലെ വലിയ സോഫയിൽ അർജുൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ കാലിന്മേൽ കാൽ വെച്ച് ഇരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ബാലചന്ദ്രനെ തളർത്തിയത് അവന്റെ കാൽക്കൽ തറയിലിരിക്കുന്ന സന്ധ്യയുടെ രൂപമായിരുന്നു. അവൾ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ ഒരു കാൽ അവളുടെ തോളിൽ വളരെ അധികാരത്തോടെ വെച്ചിരിക്കുന്നു.
“സന്ധ്യേ… നീ… നീയിതെന്താ ഈ ചെയ്യുന്നത്? താഴെ തറയിൽ ഇരിക്കാൻ?” ബാലചന്ദ്രൻ നിലവിളിച്ചു.
സന്ധ്യ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അയാളെ നോക്കി. ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ മകന്റെ കാൽക്കൽ ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ ആ ഒരു നിമിഷത്തെ പതർച്ച. പക്ഷേ, അർജുൻ തന്റെ കാൽ അവളുടെ തോളിൽ ഒന്നുകൂടി അമർത്തിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ശാന്തയായി.
“ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത്? അർജുൻ എന്നെ ഇന്ന് ഇങ്ങനെയാണ് ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അവന്റെ ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും കൂട്ടുനിൽക്കുക എന്നത് എന്റെ ഇഷ്ടമാണ്,” സന്ധ്യ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ അർജുന്റെ കാലുകളിൽ കൈവെച്ച് തലോടി. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഈ ഇരുപ്പാണ് കൂടുതൽ സുഖം എന്ന് തോന്നുന്നു. അച്ചന്റെ സന്ധ്യ പഴയതുപോലെ ചായയുമായി വരുന്നത് ഇനി പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട എന്ന് അർജുൻ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാ!”
ബാലചന്ദ്രൻ അർജുനെ നോക്കി. “അർജുൻ… നിനക്ക് നാണമില്ലേടാ നിന്റെ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ തറയിലിരുത്താൻ?”
അർജുൻ ക്യാമറയിൽ നിന്നും കണ്ണ് എടുക്കാതെ തന്നെ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലല്ലോ അച്ചാ. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ കംപ്ലീറ്റ് മോഡലാണ്. അല്ലേ അമ്മേ?”
അവൾ ബാലചന്ദ്രനെ നേരെ നോക്കി. “ഏട്ടാ, ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ മാത്രം കാര്യമാണ്. എന്റെ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ പേര് എഴുതിവെച്ചത് വെറുതെയല്ല, ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവന്റെ ലോകത്താണ്.
ഏട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് വിഷമിക്കണ്ട. പോയി ചായ കുടിക്കാൻ നോക്ക്.” അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സന്ധ്യയുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ മുഖം തന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് നേരെ തിരിച്ചു.
സന്ധ്യ അതീവ വിധേയത്വത്തോടെ മകന്റെ കൈകൾക്ക് കീഴിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു നിന്നു. തന്റെ സർവ്വസ്വാതന്ത്ര്യവും അഭിമാനവും മകന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ച സന്ധ്യയുടെ ആ രൂപം ബാലചന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന പ്രതീക്ഷയെയും ഇല്ലാതാക്കി.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ഹാളിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ബാലചന്ദ്രൻ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറയുമായി സോഫയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു സന്ധ്യയെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. സന്ധ്യ അപ്പോഴും ആ വെളുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിലായിരുന്നു; അതിനു മുകളിലൂടെ അവൾ അർജുന്റെ മറ്റൊരു വലിയ നീണ്ട ഷർട്ട് മാത്രം ധരിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ബട്ടണുകൾ പകുതിയും തുറന്നുകിടന്നു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു. അച്ചന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന ആ വെള്ളം വാങ്ങി എനിക്ക് തരൂ,” അർജുൻ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ബാലചന്ദ്രന്റെ അരികിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ളം എടുക്കാൻ സന്ധ്യ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. പക്ഷേ, അവൾ വെള്ളം എടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് അർജുൻ ഇടപെട്ടു. “അമ്മേ… അച്ചന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നിട്ട് വേണം അത് വാങ്ങാൻ. അതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു ഭംഗി! ആ ഇരിപ്പിൽ ആ ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ മുറുക്കം എനിക്ക് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പാകത്തിന് കിട്ടും.”
ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. “അർജുൻ! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?”
സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി നിന്നു.
ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ അത്രമേൽ താഴ്ന്നു നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ പരിഭ്രമം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറ റെഡിയാക്കി “അമ്മേ… വേഗം!” എന്ന് കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മടി മാറി. അവൾ പതുക്കെ ബാലചന്ദ്രന്റെ കാല്ക്കൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന് ആ വെള്ളം എടുത്തു. വസ്ത്രത്തിന്റെ മുറുക്കത്തിൽ അവൾ ഒന്ന് ആയാസപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുതിയ വിധേയത്വം തെളിഞ്ഞു.
“ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? അവൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്നത് എനിക്കിപ്പോൾ ഒരു ശീലമായി,” അവൾ വെള്ളം അർജുന് നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അർജുൻ വിജയഭാവത്തിൽ ആ ദൃശ്യം ക്യാമറയിൽ പകർത്തി.