സന്ധ്യ മടിച്ചുമടിച്ച് ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി. പത്ത് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്ന കാഴ്ച ബാലചന്ദ്രന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിലപ്പിച്ചു. സന്ധ്യ ഇപ്പോൾ നിന്നിരുന്നത് ചർമ്മത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന കറുത്ത ബോഡിസ്യൂട്ടിലായിരുന്നു. ആ നേർത്ത തുണി അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയെയും ഓരോ മൃദുവായ ഉയർച്ചയെയും എടുത്തു കാണിച്ചു.
കനത്ത മാറിടങ്ങൾ ആ കറുത്ത തുണിക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി വിങ്ങി നിന്നു. അരക്കെട്ടിന്റെ വടിവും വിരിഞ്ഞ നിതംബത്തിന്റെ വളവും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിൽ ഒരു ജീവനുള്ള ശില്പം പോലെ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
“എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ഇത് ഇട്ടു… പക്ഷേ ഇത് വല്ലാതെ മുറുകുന്നുണ്ട്,” സന്ധ്യ തന്റെ മാറിടത്തിന് മുകളിലെ തുണി വിരലുകൾ കൊണ്ട് വലിച്ച് ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പരാതിപ്പെട്ടു. “ഹാ… നോക്ക്, എന്റെ ഉടൽ ഇതിനുള്ളിൽ കിടന്നു പിടയുകയാണ്.
ശ്വാസം വിടാൻ പോലും പ്രയാസമാണ്. എനിക്ക് നടക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടാണ് മോനേ… നീ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്?”
അർജുൻ സന്ധ്യയുടെ പരാതി കേട്ട ഭാവം പോലും കാണിച്ചില്ല. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ വന്ന് അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ ചുറ്റി. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ബോഡിസ്യൂട്ടിന്റെ ഇലാസ്റ്റിക്കിൽ കോർത്ത് ഒന്നുകൂടി ശക്തമായി വലിച്ചു മുറുക്കി. “ഇത് ഇങ്ങനെ തന്നെ മുറുകണം അമ്മേ…” അവൻ അവളുടെ ചെവിയോരം പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ മാത്രമേ ഈ ഉടലിന്റെ യഥാർത്ഥ ലാവണ്യം പുറത്തു വരൂ. നോക്ക്… ഈ മസിലുകൾ, ഈ വടിവുകൾ, ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ഈ ഭാഗങ്ങൾ… എല്ലാം എനിക്ക് കാണണം. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കൗമാരക്കാരിയുടെ രൂപമാണ്. ഈ കറുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ അമ്മയുടെ ഈ വെളുത്ത ചർമ്മം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നുന്നു.”
സന്ധ്യയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപം നോക്കി വിസ്മയത്തോടെ നിന്നു. ആ വസ്ത്രത്തിൽ തന്റെ ശരീരം ഇത്രയും വശ്യമായി കാണപ്പെടുന്നത് അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “പോടാ കുരുത്തംകെട്ടവനേ…” അവൾ കണ്ണുകൾ പകുതി അടച്ച് ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി പറഞ്ഞു. “നീ എന്നെക്കൊണ്ട്… ആ… നിന്റെ കൈകൾ അവിടെ അമരുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാതെ വിയർക്കുന്നു… ഹാ… മോനേ…”
അർജുൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ മുറുക്കി അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു ചേർത്തു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞു. “അമ്മ ഈ വസ്ത്രത്തിൽ അതീവ സുന്ദരിയാണ്. നാളത്തെ ഷൂട്ടിന് അമ്മ ഇങ്ങനെ തന്നെ നിൽക്കണം. ഈ ഉയർന്ന ഉടലോടെ… പറയൂ അമ്മേ…
ഈ മുറുകൽ അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ?”
സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്റെ തല ചായ്ച്ചു. “നീ എന്തുപറഞ്ഞാലും അത് ശരിയായിരിക്കും മോനേ… എനിക്ക് ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ… എന്തോ ഒരു സുഖം തോന്നുണ്ടടാ…”
പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ബാലചന്ദ്രൻ ആ കാഴ്ച കണ്ട് തളർന്ന് ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു. തന്റെ ഭാര്യ തന്റെ മകന്റെ മുന്നിൽ ശരീരം ഇത്ര പച്ചയായി പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതും, അതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു നാണവുമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നതും അയാൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സന്ധ്യയുടെ ഓരോ പരാതിയും വാസ്തവത്തിൽ അർജുന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിലുള്ള സമർപ്പണമാണെന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി.
സന്ധ്യ ആ ഇറുകിയ ബോഡിസ്യൂട്ടിൽ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് തന്റെ ഉടലിലെ മാറ്റങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കനത്ത മാറിടങ്ങൾ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ തുണിക്കുള്ളിൽ ഉയർന്നുതാണു. വിരിഞ്ഞ നിതംബത്തിന്റെ വളവുകളും തുടകളുടെ കനവും ഒരു ജീവനുള്ള ശില്പം പോലെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
പെട്ടെന്ന്, അർജുൻ തന്റെ വലതുകൈ വായുവിൽ ഉയർത്തി. പ്ളാച്ച്! ശക്തമായ ഒരു തല്ല് സന്ധ്യയുടെ ആ കനത്ത നിതംബത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ പതിച്ചു. ആ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ ആഞ്ഞു മുഴങ്ങി. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആഘാതത്തിൽ സന്ധ്യ ഒന്ന് കുതറി. അവളുടെ ശരീരം ഒരു നിമിഷം തളർന്നുപോയി.