താര ചുണ്ടു കോട്ടി പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയൽ കലർന്നിരുന്നു.
ആ തിരിവെളിച്ചത്തിൽ താരയുടെ ആകാരം വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിൽ വെളിച്ചം വീഴുമ്പോൾ അവളുടെ വിയർത്ത ശരീരം വെട്ടിത്തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ആ ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിലെ വിരിഞ്ഞ ഭാഗങ്ങൾ ഉയർന്നുതാഴുന്നത് ചാച്ചാജി കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു.
“പിന്നെ! ടീച്ചർ എങ്ങാനും പേടിച്ച് ബോധം കെടുകയാണെങ്കിൽ, പിടിച്ചോണം കേട്ടോ ക്യാപ്റ്റൻ!” –
ജോജോ ഒരു പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ താരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു.
“മിണ്ടാതിരിക്കെടാ ജോജോ!”
താര അവനെ ഒന്ന് കടുപ്പിച്ചു നോക്കി.
“ശരി, നമുക്ക് തുടങ്ങാം. എല്ലാവരും കൈകൾ കോർത്ത് പിടിക്കൂ. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തേക്ക് നമുക്ക് പ്രവേശിക്കാം,”
ചാച്ചാജി തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് നീട്ടി.
താര തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന വലതു കൈ ജോജോയുടെ കയ്യിലേക്കും, ഇടതു കൈ ചാച്ചാജിയുടെ കയ്യിലേക്കും പതുക്കെ വെച്ചു.
ചാച്ചാജിയുടെ നരച്ച വിരലുകൾ താരയുടെ മൃദുവായ കൈകളിൽ അമർന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
“എന്നാൽ കൈ വെക്ക്,”
ചാച്ചാജി ആജ്ഞാപിച്ചു.
അവർ മൂന്നുപേരും വിരലുകൾ ആ ചെറിയ പ്ലാൻചെറ്റിന് മുകളിൽ വെച്ചു.
റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ബോർഡിലെ അക്ഷരങ്ങൾ നിഗൂഢമായി തിളങ്ങി. താരയുടെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ ജോജോയുടെയും ചാച്ചാജിയുടെയും വിരലുകളോട് ചേർന്നുനിന്നു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പേടിയുടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ പാഞ്ഞു.
ചാച്ചാജി കണ്ണുകളടച്ച്, തന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി:
“ഇവിടെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി ഈ ബോർഡിലൂടെ പ്രതികരിക്കുക… ഞങ്ങളെ കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് അറിയിക്കുക…”
മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വണ്ണം പ്ലാൻചെറ്റ് ചെറുതായി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. താരയുടെ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടിലൂടെ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ വേഗത പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ എന്റെ വിരൽ തള്ളുകയാണോ, ക്യാപ്റ്റൻ?”
താരയുടെ ശബ്ദം പാതിയും തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അല്ല, ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല!”
– ചാച്ചാജി പാവത്തെപ്പോലെ മറുപടി നൽകി.
“ഞാനും തൊടുന്നു പോലുമില്ല ടീച്ചറെ!”
ജോജോയും തലയാട്ടി.
താര കാണാതെ അവർ രണ്ടുപേരും ആ ഇരുട്ടിൽ പരസ്പരം നോക്കി ഒരു വിജയച്ചിരി കൈമാറി.
പ്ലാൻചെറ്റ് സാവധാനം ബോർഡിന് മുകളിലൂടെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അത് ‘YES’ എന്ന വാക്കിന് നേരെയാണ് നീങ്ങുന്നത്.
“ദൈവമേ… ഇത് അനങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ!”
താരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. ഭയം കൊണ്ട് അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ശരീരം ജോജോയുടെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ ഇരിക്കപ്പിൽ അവളുടെ തടിച്ച തുടകൾ ജോജോയുടെ തുടയോട് ഉരസി. ജോജോ ആ നിമിഷം ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
“ശാന്തയാകൂ കൊച്ചേ… ആത്മാവ് ഇവിടെയുണ്ട്. നമുക്ക് ചോദിക്കാം,”
ചാച്ചാജി തന്റെ കണ്ഠമിടറി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അയാൾ ചോദ്യം തൊടുത്തു:
“നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?”
പ്ലാൻചെറ്റ് പതുക്കെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. താര കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അതിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ആ പഴയ തടിവീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കിടയിൽ കാറ്റ് മൂളുന്ന ശബ്ദം പോലും ഒരു നിലവിളി പോലെ താരയ്ക്ക് തോന്നി. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്ന പ്ലാൻചെറ്റിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.