”പിന്നെ! തത്കാലം നീ ഒന്നും പറയണ്ട. മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നോക്ക്!”
താര അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ ക്യാപ്റ്റൻ തത്കാലം ഒന്ന് പിൻവാങ്ങി. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ജോജോയുടെ നാവിൽ നിന്നും വീണ ആ വിശേഷണങ്ങൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ താരയോടുള്ള ആസക്തിയുടെ തീ ജ്വലിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ബലൂൺ വീണ്ടും ഉയരത്തിലേക്ക് പായുമ്പോൾ, കൊട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ തണുപ്പുണ്ടെങ്കിലും താരയുടെ മുഖം അപമാനം കൊണ്ട് ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു.
ആ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ ബലൂൺ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആണ് താര അന്നത്തെ പകൽ തള്ളിനീക്കിയത്. രാത്രിയായതോടെ റിസോർട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. കുട്ടികളുടെ പാട്ടും ബഹളവും പാർട്ടിയുമായി ആകെ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. എന്നാൽ ആ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞ്, രാത്രി പതിനൊന്നോടെ താര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ മടങ്ങി.
ശരീരത്തിലെ തളർച്ച മാറ്റാൻ ഫ്രഷാകാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുമ്പോഴാണ് താര ആ നടുക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാറുള്ള ആ മൂന്ന് പവന്റെ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം അവിടെയില്ല! ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.
മനസ്സ് ആകെ വെപ്രാളത്തിലായി. കുളമുറിയിലെ ഓരോ മൂലയിലും അവൾ തപ്പിനോക്കി. ബെഡ്ഡും തലയണയും വസ്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ, എവിടെയും അതില്ല.
“ഈശ്വരാ… അത് എവിടെപ്പോയി?”
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ബലൂൺ യാത്രയ്ക്കിടയിലോ മറ്റോ അത് പൊഴിഞ്ഞു വീണതാകുമോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു.
ഒട്ടും വൈകിക്കാതെ അത് എവിടെയെങ്കിലും വീണുകിടപ്പുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. സൗകര്യത്തിനായി ഇറുകിയ ചാരനിറത്തിലുള്ള ട്രായ്ക്ക് പാന്റും, ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ധരിച്ച് അവൾ വേഗം മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ആ രാത്രിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ ആകാരവടിവ് ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
റിസോർട്ടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മഞ്ഞും തണുപ്പും അവളെ വരവേറ്റു. മിക്കവാറും കുട്ടികളും അധ്യാപകരും പാർട്ടിയുടെ ആലസ്യത്തിലോ ഉറക്കത്തിലോ ആയിരുന്നു. ടോർച്ച് വെളിച്ചത്തിൽ ഓരോ ചുവടും ശ്രദ്ധിച്ചു വെച്ച്, താൻ പകൽ നടന്ന വഴികളിലൂടെ അവൾ തിരികെ നടന്നു.
തളർന്നുപോയ താര പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് സഹപ്രവർത്തകയായ രേഖയെ കണ്ടത്.
താരയുടെ മുഖത്തെ വിളർച്ചയും പരവേശവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് രേഖയ്ക്ക് തോന്നി.
”എന്താ താര ടീച്ചറെ… മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നത്? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
രേഖ അരികിലെത്തി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. രേഖയുടെ മുഖത്തും ആശങ്ക നിഴലിച്ചു.
താര തന്റെ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. ആരും കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു,
“അത് പിന്നെ… രേഖാ ടീച്ചറേ, ആരോടും പറയല്ലേ… വലിയൊരു അബദ്ധം പറ്റി.”
”ഇല്ല, നീ ധൈര്യമായി പറ. എന്താ ഉണ്ടായേ?”
”എന്റെ അരഞ്ഞാണം കാണുന്നില്ല! മൂന്ന് പവനുണ്ട്.”
താരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എവിടെയാ പോയതെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല. ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കണക്കാ… എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണനൂൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ താരയ്ക്ക് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.
”വീട്ടിൽ നിന്നാണോ പോയത് അതോ ഇവിടെ വന്ന ശേഷമാണോ? ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയേ.”
രേഖ ചോദിച്ചു.