അവസാനം…
വിദ്യ ചെറുതായി തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
മറിച്ച്…
വളരെ ശാന്തമായൊരു softness.
രാവിലെ കാറ്റ് നനവോടെ പുൽത്തകിടിയിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിദ്യ വേലിക്കരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ദൂരെയുള്ള മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
പക്ഷേ വളരെ അടുത്ത് നിൽക്കാൻ പോലും അവന് മടിയായിരുന്നു.
രാത്രിയിലെ ചൂട് മാറിയപ്പോൾ…
ഇപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ guilt മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവസാനം വിദ്യ തന്നെയാണ് മൗനം പൊളിച്ചത്.
“ഹൃതിക്ക്…”
അവൻ മെല്ലെ അവളെ നോക്കി.
വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് വളരെ ശാന്തമായൊരു softness ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നലെ രാത്രിക്ക്…”
അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ വിറച്ചു.
“…thank you.”
ഹൃതിക്ക് literally അമ്പരന്നു.
“ആന്റി…”
അവൾ തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“വർഷങ്ങളായി…”
അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“…ഞാൻ ജീവിച്ചത് വെറും ഒരു routine പോലെ ആയിരുന്നു.”
“ഭാര്യ…”
“അമ്മ…”
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ…”
അവൾ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി…”
അവൾ വീണ്ടും അവനെ നോക്കി.
“…ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു സ്ത്രീയായി feel ചെയ്തു.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൻ ഉടനെ കണ്ണ് മാറ്റി.
“ആന്റി… ഞാൻ…”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“ഞാൻ നിങ്ങളെ hurt ചെയ്തോ എന്ന്…”
വിദ്യ ഉടനെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഹൃതിക്ക്…”
അവൾ അവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
“എന്നെ നോക്ക്.”
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുയർത്തി.
വിദ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.
സ്നേഹം മാത്രം.
“നീ എന്നെ ഒരിക്കലും hurt ചെയ്തിട്ടില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ emotional ആയി.
“നീ ഇന്നലെ…”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ തിളങ്ങി.
“…ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം എന്നെ ജീവനോടെ feel ചെയ്യിച്ചു.”
ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒടുവിൽ പുറത്തുവന്നു.
അവൻ കുട്ടിയെ പോലെ കരഞ്ഞു.
വിദ്യ ഉടനെ അവനെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“Shh…”
അവൾ അവന്റെ മുടിയിലൂടെ കൈകൾ ഓടിച്ചു.
“കരയണ്ട…”
അവളുടെ കണ്ണുകളും ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ഹൃതിക്ക് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല…
വിദ്യയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുകൊണ്ട് നിശബ്ദമായി നിന്നു.
അവന്റെ ഉള്ളിലെ guilt മുഴുവൻ ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ അവനെ തകർത്തിരുന്നു.
പക്ഷേ വിദ്യ ക്ഷമയോടെ അവന്റെ മുടിയിലൂടെ കൈകൾ ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“Shh…”
അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
“ഇങ്ങനെ overthink ചെയ്യണ്ട…”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ warmth പതുക്കെ അവനെ calm ആക്കാൻ തുടങ്ങി.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…
ഹൃതിക്കിന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെ normal ആയി.
അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് ചെറിയൊരു embarrassed smile നൽകി.
“Sorry ആന്റി…”
വിദ്യ ഉടനെ അവന്റെ കവിളിൽ മെല്ലെ തട്ടി.
“ഇനി sorry പറഞ്ഞാൽ അടിക്കും ഞാൻ…”
ആ playful warning കേട്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്ക് ഒടുവിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
അതോടെ atmosphere ലെ heaviness അല്പം അഴിഞ്ഞു.
വിദ്യ വേലിക്കരികിൽ നിന്ന് മാറി tent ലേക്ക് നടന്നു.
“പോയി fresh ആയി വാ…”
അവൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നത്തെ forest safari miss ആക്കണ്ട.”
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി നിന്നു.
രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ അവളുടെ loose hair കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന കാഴ്ച അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഒരു softness നിറച്ചു.