വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഈ രണ്ട് ദിവസം…”
അവൾ ശ്വാസം എടുത്തു.
“…എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറിപ്പോയ പോലെ ആണ്.”
“ഇനി തിരിച്ച് പഴയ പോലെ…”
അവൾ ചുണ്ടുകടിച്ചു.
“…നിന്നെ കാണാതെ… സംസാരിക്കാതെ… ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പോലെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല ഹൃദിക്…”
ആ പാൽനിലാവിന്റെ കീഴിൽ…
ആദ്യമായി അവരുടെ പ്രണയം desire നെക്കാൾ കൂടുതലായി വേദനയായി മാറി…
ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല…
അവൻ ഇപ്പോഴും അവളുടെ മടിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഈ രാത്രി…
ഈ കാട്…
വിദ്യയുടെ സ്നേഹം…
ഒന്നും അവനു മറക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൻ അറിയാമായിരുന്നു.
അവളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും.
പക്ഷേ…
ഒരു സത്യം മാത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തിയിറങ്ങി.
വിദ്യ…
തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ അമ്മയാണ്.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു.
Moonlight അവന്റെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞപ്പോൾ…
വിദ്യ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഭയം കണ്ടു.
“ആന്റി…”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ തുടങ്ങി.
വിദ്യ നിശബ്ദമായി അവനെ നോക്കി.
https://i.postimg.cc/JnMnfS0M/1000297702-wm.jpg
“എനിക്ക്…”
അവൻ ശ്വാസം എടുത്തു.
“…ബാംഗ്ലൂരിലോട്ട് transfer കിട്ടാൻ chance ഉണ്ട്.”
വിദ്യയുടെ മുഖം ചെറുതായി മാറി.
ഹൃതിക്ക് താഴേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു—
“അത് കൊണ്ട്…”
ആ വാക്കുകൾ പറയാൻ അവനു തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി.
“നമ്മൾ…”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“…ഇനി കുറച്ച് distance keep ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്.”
ആ നിമിഷം…
വിദ്യയുടെ ഹൃദയം literally താഴ്ന്നുപോയ പോലെ തോന്നി.
കുറച്ചുമുൻപ് വരെ അവളുടെ മടിയിൽ കുഞ്ഞിനെ പോലെ കിടന്നിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ…
ഇപ്പോൾ അകന്നുപോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതുപോലെ.
“ഹൃദിക്…”
അവൾ almost വേദനയോടെ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ മുഖം തിരിച്ചു.
കാരണം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ…
താൻ എടുത്ത തീരുമാനം തകർന്നുപോകുമെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു.
River sound ഇപ്പോഴും ഒഴുകി.
Moonlight ഇപ്പോഴും മനോഹരമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ രാത്രിയുടെ warmth…
ആദ്യമായി അല്പം തണുത്തുതുടങ്ങി…
ഹൃതിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും അവളെ മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ആന്റി… please…”
അവൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ നമ്മൾ feel ചെയ്യുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലെന്നല്ല…”
“എനിക്കും…”
അവൻ വാക്ക് പാതിയിൽ നിർത്തി.
“…ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
വിദ്യ നിശബ്ദമായി അവനെ നോക്കി.
ഹൃതിക്ക് തുടർന്നു—
“പക്ഷേ ഇത് നമ്മൾ മാത്രം ഉള്ള ലോകമല്ലല്ലോ…”
“അനഘ ഉണ്ട്…”
ആ പേര് കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.
“അവൾ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു ആന്റി…”
“നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും.”
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“കുടുംബം…”
“സമൂഹം…”
“എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി…”
“നമ്മൾ കുറച്ച് distance keep ചെയ്യണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വേദന നിറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ തലകുലുക്കി.
“ഹൃദിക്…”
അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.
“നീ എനിക്ക് തന്നത്…”
അവൾ അവന്റെ കൈ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു.
“…വെറും ഒരു physical relation അല്ലായിരുന്നു.”
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഇത്രയും സമാധാനമായി… ഇത്രയും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പോലെ feel ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“നിന്റെ അടുത്തിരുന്നപ്പോൾ…”
അവൾ കണ്ണുനീർ ഒതുക്കി ചിരിച്ചു.
“…ഞാൻ വീണ്ടും ചെറുപ്പമായ പോലെ തോന്നി.”
ഹൃതിക്ക് ഒന്നും പറയാനായില്ല.