വിദ്യ ചുണ്ടുകടിച്ച് കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“പക്ഷേ…”
ഹൃതിക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
“എന്ത് പക്ഷെ…?”
വിദ്യയുടെ മുഖം മുഴുവൻ നാണത്തിൽ ചുവന്നിരുന്നു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം പറയാൻ മടിച്ചു.
പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ… almost whisper പോലെ പറഞ്ഞു—
“നിന്റെ… ഏത്തക്ക…”
അവൾ പറഞ്ഞതും തന്നെ നാണത്തിൽ ചിരിച്ചു.
“…ഒന്ന് നന്നായി കാണാനോ ആസ്വദിക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല…”
ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടനെ വലുതായി.
വിദ്യ ഇനി അവനെ നോക്കാൻ പോലും പറ്റാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ…”
ഹൃതിക്ക് teasing ആയി ചോദിച്ചു.
“ആന്റിക്ക് നല്ല ആശ ഉണ്ടായിരുന്നു അല്ലേ…?”
വിദ്യ അവന്റെ shoulder ല് മെല്ലെ അടിച്ചു.
“ഭയങ്കര കുരുത്തക്കേടാ നീ…”
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ വീണ്ടും അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഇപ്പോൾ നാണത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ intimacy ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഉണ്ടായിരുന്നു…”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ സമ്മതിച്ചു.
“കാരണം…”
അവളുടെ ശ്വാസം ചെറുതായി വിറച്ചു.
“…ഇന്നലെ മുഴുവൻ ഞാൻ feel ചെയ്തത്… നീ എന്നെ എത്ര ആഴത്തിൽ ആഗ്രഹിച്ചു എന്നായിരുന്നു…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ teasing പതുക്കെ soft ആയി മാറി.
Tree hut ന്റെ പുറത്തേക്ക് guide ന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു—
“Sir… madam… സമയമായി. പോകണം.”
ആ ഒരു വിളി കേട്ട നിമിഷം…
ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് reality ലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നപോലെ ആയി.
വിദ്യ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
ഹൃതിക്ക് frustrated ആയി തല പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ചു.
“Perfect timing…”
അവൻ ചെറുതായി പിറുപിറുത്തു.
വിദ്യ ചിരിച്ചെങ്കിലും…
ആ ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം കുറച്ചുനേരം കൂടി ആ tree hut ല് അവനോടൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണമെന്ന് അവൾക്കും തോന്നിയിരുന്നു.
കാട്ടിന്റെ നടുവിൽ…
ആ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ…
പരസ്പരം മാത്രം നോക്കി ഇരിക്കാൻ.
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി mischievous ആയി ചോദിച്ചു—
“ആന്റിക്ക് പോകാൻ വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ…”
വിദ്യ ഉടനെ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി.
“നിനക്കോ…?”
ഹൃതിക്ക് helpless ആയി ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ready ആയിരുന്നു…”
അവൻ hut ന്റെ ചുറ്റും നോക്കി.
“…ഇവിടെ തന്നെ permanent settlement തുടങ്ങാൻ.”
വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ shoulder ല് മെല്ലെ അടിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…
അവൾ വളരെ quietly അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ attachment ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോകേണ്ടത് അറിയാം…
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവസാനിക്കരുത് എന്ന ആഗ്രഹവും.
Guide വീണ്ടും താഴെ നിന്ന് വിളിച്ചു.
ഈ പ്രാവശ്യം ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
പിന്നെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
ഹൃതിക്ക് rope ladder ഇറങ്ങാൻ വിദ്യയ്ക്ക് കൈ നീട്ടി.
അവൾ അത് പിടിച്ചു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തമ്മിൽ കുടുങ്ങി.
Forest trail അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരത്തിന്റെ തണുപ്പ് വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അന്ന് മുഴുവൻ അവർ ഒരുപാട് നടന്നു.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം മാറിമാറി വീഴുന്ന വഴികൾ…
അകലെ നിന്ന് നോക്കുന്ന കാട്ടുപോത്തുകൾ…
ഒരു ചെറു അരുവിക്കരികിൽ കണ്ട മാനുകൾ…
മരക്കൊമ്പുകളിൽ ചാടിനടന്ന കുരങ്ങുകൾ…
ഓരോ കാഴ്ചയും വിദ്യയെ കുട്ടിയെ പോലെ excited ആക്കി.
ഹൃതിക്ക് meanwhile കൂടുതലായി നോക്കിയത് അവളെയായിരുന്നു.
വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കുന്ന ഒരാളെ പോലെ തോന്നി അവൾ.
ഉച്ചയ്ക്ക് guide കൊണ്ടുവന്ന food അവർ ഒരു ചെറിയ stream നരികിൽ ഇരുന്ന് കഴിച്ചു.