“ഇപ്പോൾ ഈ കാട് മുഴുവൻ നമ്മളെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന പോലെ feel ആണ്…”
വിദ്യ കൂടുതൽ ചേർന്ന് കിടന്നു.
ആ വേരുകൾക്കിടയിലെ ഇരുട്ടിലും ചൂടിലും…
രണ്ട് ക്ഷീണിച്ച ഹൃദയങ്ങൾ പതുക്കെ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു
https://i.postimg.cc/rmMmB7sR/1000297701-wm.jpg
ക്ഷീണം ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരെയും കീഴടക്കി…
അവർ അറിയാതെ ചെറിയൊരു മയക്കത്തിലേക്ക് വീണുപോയി.
എത്ര നേരം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അറിയില്ല.
ദൂരെയൊരു കൂമൻ കരയുന്ന ശബ്ദം കാടിന്റെ നിശബ്ദത കീറി ഒഴുകി.
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
ചുറ്റും മുഴുവൻ deep blue രാത്രിയുടെ നിറം.
മുകളിൽ നിന്ന് പാൽനിലാവ് വൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വെള്ളിവെളിച്ചം വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞത് കണ്ടപ്പോൾ…
ഒരു നിമിഷം അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നുപോയി.
അഴിച്ചു വീണ മുടി…
ക്ഷീണത്തിൽ ശാന്തമായ മുഖം…
മണ്ണും ചെറിയ scratch marks ഉം നിറഞ്ഞ കൈകൾ…
എന്നാലും ആ നിമിഷം അവൾ അവനു അതിശയകരമായി സുന്ദരിയായി തോന്നി.
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ടു.
“ആന്റി…”
വിദ്യ ചെറുതായി ഇളകി കണ്ണുതുറന്നു.
“മ്മ്…”
“എണീക്കു…”
അവൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.
വിദ്യയും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ നിശബ്ദമായി.
Moonlight മുഴുവൻ മരക്കൊമ്പുകളിലൂടെ വെള്ളം പോലെ ഒഴുകി വീഴുന്നു.
മിന്നാമിനുങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ചുറ്റും പറക്കുന്നു.
ദൂരെയുള്ള river sound…
കൂമന്റെ occasional വിളി…
ആ രാത്രി ഇപ്പോൾ സ്വപ്നം പോലെ തോന്നി.
വിദ്യ അറിയാതെ ഹൃതിക്കിന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഇവിടെ നിന്ന് പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല…”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും…”
കുറച്ചുനേരം അവർ ആ silence മാത്രം ആസ്വദിച്ചു.
ശേഷം രണ്ടുപേരും സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് river side ലേക്ക് നടന്നു.
തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുഖം കഴുകിയപ്പോൾ…
ക്ഷീണത്തിനിടയിലും ഒരു പുതിയ freshness അവരെ തഴുകി.
വിദ്യ വെള്ളം എടുത്ത് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിപ്പിച്ചു.
ഹൃതിക്ക് ഉടനെ ചിരിച്ചു.
പാൽനിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഹൃതിക്ക് വിദ്യയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടന്നു.
ദൂരെയായി river sound ഒഴുകുന്നു…
മിന്നാമിനുങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ വായുവിൽ തെളിഞ്ഞുമറയുന്നു…
വിദ്യ അവന്റെ നനഞ്ഞ curls പതുക്കെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ ചോദിച്ചു—
“പോകണ്ടേ…?”
വിദ്യ ചിരിച്ചു.
“ഓഹ്…”
അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് തലോടി.
“അവരെല്ലാം ഉറങ്ങിയിട്ട് പോകാം…”
ഹൃതിക്ക് ചെറിയൊരു smile ഇട്ടു.
“അതല്ല ആന്റി…”
അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
“നമുക്ക് തിരിച്ച് പോകണ്ടേ…”
“വീട്ടിലേക്ക്…”
“മറ്റന്നാൾ ജോലിക്ക് കേറണം…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം…
വിദ്യയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ നിശ്ചലമായി.
അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ഗദ്ഗദം പതുക്കെ നിറഞ്ഞുവന്നു.
കാരണം…
ആ കാടും ഈ രാത്രിയും അവസാനിക്കുമെന്ന് അവൾ അപ്പോൾ ആദ്യമായി വ്യക്തമായി അനുഭവിച്ചു.
വിദ്യ തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ നാണമോ teasing ഓ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു…
മാത്രം ഭയം.
പിരിയേണ്ടി വരുമെന്ന ഭയം.
“ഹൃദിക്…”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അവൻ “മ്മ്…” എന്ന് മൂളി.
“എനിക്ക്…”
അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി വിറച്ചു.
“…നിന്നെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി അവളെ നോക്കി.