“ആന്റി…”
അവൻ വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
വിദ്യ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി.
ആ നിമിഷം…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദനയും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്നെ പിരിഞ്ഞ് നിൽക്കാൻ പറയുമ്പോൾ…”
അവൾ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“…നീ തന്നെയല്ലേ എന്നെ ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നത്…”
ഹൃതിക്ക് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
കാരണം അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു.
അവൻ distance നെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു…
പക്ഷേ ശരീരം മുഴുവൻ അവളെ വിട്ടുനിൽക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം…
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ…
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.
വിദ്യ കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു.
ആ വലിയ മരത്തിന്റെ കീഴിൽ…
മഴയിൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട്…
അവർ വീണ്ടും പരസ്പരത്തിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു…
https://i.postimg.cc/jjz2kRxT/1000297704-wm.jpg
മരത്തിന്റെ വലിയ കൊമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ പോലും മഴത്തുള്ളികൾ അവർക്കിടയിലേക്ക് വഴുതി വീണുകൊണ്ടിരുന്നു…
ഓരോ തുള്ളിയും അവരുടെ skin ലൂടെ പതുക്കെ ഒഴുകി താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
നനഞ്ഞ tshirt ശരീരത്തോട് കൂടുതൽ ഒട്ടിക്കിടന്നു.
വിദ്യയുടെ loose curls മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന് കവിളിലേക്കും കഴുത്തിലേക്കും വീണു.
അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റു വീണ് ഹൃതിക്കിന്റെ കൈകളിൽ പതിച്ചു.
പക്ഷേ ആരും മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
മറിച്ച്…
മഴ കൂടുന്തോറും അവർ കൂടുതൽ അടുത്ത് ചേർന്നു.
ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ…
പരസ്പരത്തിന്റെ ചൂട് മാത്രം ആയിരുന്നു അവർക്ക് ആശ്വാസം.
ഒരു ഇടിമിന്നൽ വീണ്ടും ആകാശം തെളിയിച്ചു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഹൃതിക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഇപ്പോൾ ഒരു വിചിത്രമായ സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നമ്മളെ വേർപെടുത്താൻ ലോകം മുഴുവൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ…”
അവൾ മഴയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“…പ്രകൃതി പോലും നമ്മളെ വീണ്ടും ഒരുമിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.”
ഹൃതിക്ക് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ നനഞ്ഞ curls മാറ്റി.
മഴ meanwhile ഇനിയും ശക്തമായി.
ആകാശം…
കാറ്റ്…
മരങ്ങൾ…
എല്ലാം ചേർന്ന് ആ രാത്രി അവരെ വീണ്ടും പരസ്പരത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന പോലെ.
ആ വലിയ മരത്തിന്റെ കീഴിൽ…
മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിന്ന ആ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾക്കും…
ആ രാത്രിയിൽ വേർപിരിയൽ അസാധ്യമായി തോന്നി…
“ഇപ്പോൾ എന്തിനാണ് ഈ മഴ പെയ്തതെന്ന് അറിയാമോ…?”
വിദ്യ മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
ഹൃതിക്ക് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ വിദ്യ തന്നെ പറയൂ… എന്തിനാ…?”
വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് കളിച്ചു.
പിന്നെ നാണത്തിൽ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“ഒന്നുകിൽ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“…എന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞിട്ട്…”
ഹൃതിക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് ചായ്ന്നു.
“അല്ലെങ്കിൽ…?”
വിദ്യ ചുണ്ടുകടിച്ചു ചിരിച്ചു.
മഴത്തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
“അല്ലെങ്കിൽ…”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“…പ്രകൃതിക്കും ആഗ്രഹം കാണും നിന്റെ performance കാണാൻ…”
അതുപറഞ്ഞതും അവൾ നാണത്തിൽ മുഖം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചു.
ഹൃതിക്ക് ചിരിക്കാതെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ആന്റി…”
അവൻ അവളുടെ അരയിൽ പിടി മുറുക്കി.
“…ഇങ്ങനെ tease ചെയ്താൽ ഈ മഴ ഒരിക്കലും നിൽക്കില്ല.”
ആ വലിയ മരത്തിന്റെ കീഴിൽ…
മഴയും moonlight ഉം തമ്മിൽ കലർന്ന ആ രാത്രിയിൽ…
അവരുടെ ചിരി വീണ്ടും പ്രണയമായി അലിഞ്ഞു…
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു…